Jóhanna segir íslenskar konur búa við vinnuþrælkun – eiga að vera þakklátar fyrir tækifærin og þegja

„Er ekki brjálað að gera?“ er spurn­ing sem ég fæ reglu­lega frá eldri fjöl­skyldu­með­limi. Hingað til hefur spurn­ing­unni verið svarað ját­andi, enda gleður það við­kom­andi, og er ekki lygi. Það er kannski kom­inn tími til að hugsa svarið upp á nýtt,“ skrifar Jóhanna Vigdís Guð­munds­dóttir, fram­kvæmda­stjóri Almannaróms – Mið­stöðvar um mál­tækni, í pistli á Mannlíf.

Í pistl­inum veltir Jóhanna Vigdís upp þeirri spurn­ingu hvort jafn­réttisparadísin Ísland hafi sett helm­ingi lands­manna óskrifuð og ómann­eskju­leg jafn­rétt­is­skil­yrði. „Þögla fyr­ir­vara sem segja að konur fái leyfi til að vinna utan heim­il­is­ins,“ skrifar hún, „svo lengi sem þær klúðri ekki hinum vökt­unum. Og séu mjóar, smart, hressar, skemmti­legar og sætar.“

Hún seg­ist um dag­inn hafa rek­ist á gamla vinu­konu, bút­setta erlendis en með eig­in­mann og börn á Íslandi. Það hafi opnað augu vin­kon­unnar fyrir ástand­inu á Íslandi.  „Hún sagði mér að þetta fyr­ir­komu­lag hefði opnað augu sín fyrir vinnu­þrælkun kvenna á Íslandi. Núna hefði hún nefni­lega, í fyrsta skipti síðan fyrir barn­eignir, tíma fyrir sjálfa sig. Hún gæti farið í vinn­una, unnið eins og brjál­æð­ingur þegar þess þyrfti, komið heim, gert ekki neitt, farið í rækt­ina, farið í bíó, farið í spa, keypt sér eitt­hvað í kvöld­mat­inn, sem hana lang­aði í, og þar fram eftir göt­unum. Þriðja og stundum fjórða vaktin væru ekki lengur á hennar herðum.

Fleiri vin­konur hennar, sem eru allar frama­konur, hafi tekið undir þetta, en veigri sér við að viðra þá skoðun opin­ber­lega af ótta við að litið verði á þá myndi fólki finn­ast þær vera svo van­þakk­látar. „Til­finn­ingin væri alltaf sú að þær ættu að vera þakk­látar fyrir að fá að vinna utan heim­ilis, fyrir að fá að taka þátt í opin­berri umræðu og jafn­vel hljóta fram­gang á sínum sviðum. Ef þær myndu kvarta undan vinnu­á­lagi þá kæmi það niður á tæki­fær­unum. Enda væru þær þakk­látar fyrir að hafa fengið tæki­færi sem mæður og ömmur þeirra hefðu bara látið sig dreyma um.“

Hún segir að í hug­tak­inu ofur­kona felist ekki aðeins við­ur­kenn­ing á vinnu­þrælkun kvenna heldur sé þrælk­unin bein­línis lofuð.