Lét spinna garn úr hári hundsins Fróða – „Held að hann sé bara stoltur að hafa lagt þetta til“

„Hún er alveg rosa­lega hlý,“ segir rit­höf­und­ur­inn Unnur Þóra Jök­uls­dóttir um peysu sem hún prjón­aði úr garni sem var spunnið úr hárum af hund­inum hennar Fróða. Fróði er tveggja ára og af teg­und­inni Samoyed. Sú teg­und er með tvö­faldan feld.

„Þegar ég er í peys­unni fæ ég aðeins að upp­lifa hvernig Fróða líður með þennan mikla feld. Hann elskar kuld­ann og vill helst sofa úti þegar það er frost. Veturinn er hans Kanarí­eyjar,“ segir Unnur.

Spurð nánar út í garnið sem spunnið var úr hári Fróða segir Unnur: „Ég heim­sótti Jóla­húsið á Akureyri síð­asta sumar. Í einu horni Jóla­húss­ins eru alls konar hespur af garni til sýnis og sölu, garn sem eig­andi Jóla­húss­ins spinnur. Ég var akkúrat með poka af hári af Fróða úti í bíl, hári sem hefur safn­ast í kamb­inn hans. Ég spurði hvort það væri hægt að gera eitt­hvað úr því og henni fannst þetta spenn­andi. Nokkrum vikum seinna fékk ég þessar fínu hespur sendar í pósti.“

Unnur segir garnið koma afar vel út í peysu. „Það er svo mjúkt og hárin spretta út eins og í pels.“ Þess má geta að Unnur not­aði garnið Alpaca Queen úr Stork­inum í peys­una á móti Fróða-garn­inu.

Aðspurð hvernig Fróði hafi brugð­ist við þegar hún fékk garnið í pósti segir Unnur það hafi verið aug­ljóst að honum hafi þótt þetta athuga­vert. „Þegar ég tók garnið upp úr pakk­anum var hann fyrst ráð­villtur og hissa. Svo held ég að hann sé bara stoltur að hafa lagt þetta til,“ segir Unnur og hlær. „Hann þef­aði mikið af garn­inu fyrst en hefur svo ákveðið að taka því ekki sem keppi­naut.“

Safnar sögum um áhrif handavinnu á líf fólks

Peysan sem Unnur prjón­aði úr garn­inu er glæsi­leg. Hún seg­ist hafa stuðst laus­lega við upp­skrift úr prjóna­blað­inu Tinnu. „Ég fór frjáls­lega eftir upp­skrift­inni, ég er ekki nógu klár prjóna­kona til að hanna eigin upp­skrift. Ég er samt alltaf að læra eitt­hvað nýtt. Ég ætla t.d. að læra að prjóna kaðla­munstur í sumar,“ segir Unnur. „Annars hef ég kom­ist að því að YouTube er besta kennslu­konan,“ bætir hún við.

Þótt Unnur telji sig ekki mikla prjóna­konu seg­ist hún hafa mik­inn áhuga á prjóna­mennsku út frá sam­fé­lags­legum sjón­ar­miðum. Hún segir merki­legt að sjá að margt fólk byrjar að prjóna í auknum mæli þegar krísur koma upp. „Eins og þegar árásin á Tví­bura­t­urn­ana í New York var gerð, í efna­hag­skrepp­unni 2008-2011 og núna á tímum COVID-19, þá er eins og áhugi fólks á prjóni og handa­vinnu auk­ist. Fólk leitar meira inn á við.“

Hún segir róandi að sitja við og prjóna eða hekla en tekur fram að það geti líka verið krefj­andi. „Þetta er svona iðja sem leyfir fólki að gleyma stund og stað en hún er ekki alltaf afslapp­andi. Þetta er ákveðin þraut og maður er ein­hvern veg­inn alltaf að telja út þannig að ein­beit­ingin þarf að vera í lagi.“

Unnur safnar nú sögum um hvernig prjóna­skapur og hekl hefur haft áhrif á líf fólks í krísum og gleði. Hún bendir á að hægt sé að senda henni sögur á net­fangið [email protected].