Júlía þorir ekki að sofa ein heima – Sakar eiganda Tröllaferða um að brjótast inn til sín

Júlía Bald­urs­dóttir leið­sögu­maður kvartar sáran undan engri hjálp frá Stétt­ar­fé­lagi leið­sögu­manna í bar­áttu sinni gegn Trölla­ferðum. Hún sakar eig­anda fyr­ir­tæk­is­ins um að hafa brotið upp úti­dyra­hurð heima hjá sér og seg­ist ekki hafa þorað að sofa ein heima í kjöl­farið. Skýring stétt­ar­fé­lags­ins á engri aðstoð er fjár­skortur vegna Covid-19 að sögn Júlíu.

Þetta kemur fram í færslu Júlíu sem hún ritar inn í hóp­inn Bakland ferða­þjón­ust­unnar á Facebook. Þar seg­ist hún hafa lent í vinnu­slysi fyrir þremur árum sem hafi orðið til þess að hún var óvinnu­fær í næstum þrjá mán­uði á eftir. Eigandi fyr­ir­tæk­is­ins Trölla­ferða neit­aði að greiða henni veik­inda­daga fyrir umrætt tíma­bil því hún væri slösuð en ekki veik. Júlía segir eig­and­ann hafa brugð­ist illa við bréfi frá lög­fræð­ingi hennar vegna máls­ins. „Þegar fyr­ir­tækið fékk loks bréf frá lög­fræð­ingi um málið mætti eig­andi fyr­ir­tæk­is­ins heim til mín að kvöldi til og braut upp úti­dyra­hurð­ina hjá mér. Ég hringdi á lög­regl­una og fékk svo félaga til að koma og gista hjá mér í viku eftir á því að ég þorði ekki að sofa ein heima,“ segir Júlía.

Að sögn Júlíu héldu Trölla­ferðir áfram að neita að greiða henni og þá leit­aði hún til Stétt­ar­fé­lags leið­sögu­mannn sem hún er félags­maður hjá. „Ég gekk útfrá því að fá hjálp en það reynd­ist þó þrautin þyngri. Eftir mörg sím­töl og tölvu­pósta í nokkra mán­uði var mér sagt að lög­fræð­ing­ur­inn væri loks kom­inn í málið. Síðan gerð­ist ekki neitt,“ segir Júlía og bætir því við að það hafi svo loks­ins verið þremur árum eftir slysið sem hún hafi fengið stað­fest­ingu frá stétt­ar­fé­lag­inu að Trölla­ferðum yrði stefnt vegna máls­ins. „Síðan heyr­ist ekki neitt. Ekki múkk. Þegar rúmt hálft ár var liðið frá því að ákveðið hafði verið að stefna sendi ég lög­fræð­ingnum tölvu­póst. Hann svar­aði og boð­aði mig á fund. Á þeim fundi, með honum einum, er mér greint frá því að félag leið­sögu­manna hafi fyrir þónokkru síðan ákveðið að droppa mál­inu mínu vegna fjár­skorts út af covid. Semsagt engin stefna og engin frek­ari lög­fræði­að­stoð.“

Júlía skilur ekk­ert í því hvers vegna stétt­ar­fé­lagið sitt veiti félags­mönnum ekki betri aðstoð en þetta. Hún á ekki von á því að fá eina krónu af 1,2 millj­óna kröfu sinni á hendur Trölla­ferðum vegna tekju­taps eftir vinnu­slys. „Eftir að hafa gengið á eftir félag­inu í meira en 3 ár til þess að fá hjálp við að krefja fyrrum vinnu­veit­anda um van­goldin laun ákveður félagið að hætta bara við. Og þeir sáu ekki einu sinni sóma sinn í að segja mér frá því. Ekkert sím­tal, eng­inn tölvu­póstur, ekki neitt. Ég spyr, til hvers er okkar stétt­ar­fé­lag?,“ segir Júlía.