Ágúst Ólafur hefur fengið upp í kok: Ólíðandi að erfingjar geti eignast allt

Ágúst Ólafur Ágústs­son, þing­maður Sam­fylk­ing­ar­innar, segir íslensk sjáv­ar­út­vegs­fyr­ir­tæki vera hægt og rólega að eign­ast landið. Það gerir þau gegnum gríð­ar­lega eign­ar­söfnun í boði íslenskra stjórn­valda. Eigendur fyr­ir­tækj­anna og erf­ingjar þeirra hagn­ist svo gríð­ar­lega að þeir eiga auð­velt með að kaupa sig inn á önnur svið sam­fé­lags­ins.

Þing­mað­ur­inn segir að nú, þegar ár er í þing­kosn­ingar, eigi almenn­ingur ekki bara að hugsa um fram­komu stjórn­valda í garð flótta­barna heldur einnig um sjáv­ar­út­vegs­stefnu. Stór­út­gerð­irnar hagn­ist svo mjög af auð­lindum þjóð­ar­innar að þær eru meira eða minna að eign­ast Ísland. Um þetta ritar Ágúst Ólafur færslu á Facebook í til­efni af sjáv­ar­út­vegs­deg­inum í dag. „Arð­greiðslur til eig­enda útgerð­ar­fyr­ir­tækja er um 62 millj­arðar króna á und­an­förnum 5 árum. Til sam­an­burðar er þessi upp­hæð næstum tvö­falt hærri en það sem allir fram­halds­skólar lands­ins fá árlega. Hún er þrisvar sinnum hærri en það sem þessi rík­is­stjórn setur í umhverf­is­mál eða í Háskóla Íslands. Tvöfalt hærri en sem allar heilsu­gæslur lands­ins fá á hverju ári,“ segir Ágúst Ólafur.

Ágúst Ólafur bendir á að árlegar arð­greiðslur sjáv­ar­út­vegs­fyr­ir­tækj­anna hér á landi, sem renni beint í vasa útgerð­ar­mann­anna og fjöl­skyldna þeirra, eru hærri en veiði­leyfagjöldin sem eig­andi auð­lind­ar­innar fær. Þá bendir þing­mað­ur­inn á að bók­fært eigið fé útgerð­ar­innar hafi verið um 300 millj­arðar króna í fyrra.  „Arð­greiðslur eru fyrir utan launin sem þessir kallar fá, eru fyrir utan hagn­að­inn sem fyr­ir­tækin þeirra sýna, eru fyrir utan hækkun hluta­bréfa þeirra, fyrir utan sölu­hagn­að­inn selji þeir þessi sömu hluta­bréf. Veiði­leyfagjöld hafa lækkað um næstum helm­ing síðan þessi rík­is­stjórn tók við. Veiði­leyfagjöld stór­út­gerð­ar­innar eru orðin lægri en sem nemur þeim kostn­aði sem ríkið verður fyrir vegna útgerð­ar­innar,“ segir Ágúst Ólafur og bætir við:

„Þessi gríð­ar­lega eigna­söfnun stór­út­gerð­ar­innar hefur þau áhrif að þessir ein­stak­lingar og erf­ingjar þeirra geta síðan auð­veld­lega keypt sér inn í önnur svið íslensks hag­kerfis. Og eign­ast meira og minna Ísland. Ætti ekki að kjósa um þessi mál?“