Miriam Petra syrgir konu sem hún hitti einu sinni: „Maður veit aldrei hvaða fólk snertir við manni“

Miriam Petra Ómars­dóttir Awad minn­ist skóla­systur föður hennar í færslu sem hefur vakið tals­verða athygli á Twitter. Miriam er hálf egypsk og lýsir því hvernig skóla­systk­ini hans hafi haldið sam­bandi svo ára­tugum skipti. Hún kynnt­ist einni skóla­systur hans og varði með henni einum degi í París. Hún lést nýverið og skrifar Miriam færsl­una af því til­efni.

„Hversu mikið teng­ist þið grunn­skól­anum ykkar? Þráður, en ekki alveg um það sem þið haldið: Pabbi minn gekk í grunn­skóla í Kaíró á árunum 1948-1956 sem hét English School Cairo. Grunn­skóli að enskri fyr­ir­mynd, skóla­bún­ingar, God save the King/Queen, allur pakk­inn. Krakk­arnir voru egypskir, grískir, Armenar, ítalskir, franskir, breskir, múslimar, kristnir, gyð­ingar – þver­skurður af egyp­sku sam­fé­lagi þess tíma. Umróta­tímar á árunum 1952-56 enda með Suez stríð­inu og skól­anum er lokað. Krakk­arnir fara öll í sitt­hvora átt­ina, pabbi sendur til Englands í nám og endar svo á Íslandi (önnur saga, líka áhuga­verð). Margir enda á Bret­landi, ein­hverjir í N-Ameríku, sumir áfram í Egypt. Þetta fólk er enn, ára­tugum seinna, að halda reunion. Þau voru nota bene 6-14 ára í þessum skóla. Fljúga milli landa til að mæta,“ lýsir Miriam.

Hún fór eitt sinn á slíkt bekkj­ar­mót. „Árlega er haldið eitt í Kaíró OG eitt í London. Í fyrra var mér boðið að vera semi heið­urs­gestur á hitt­ingnum í London – fyrir hvað? Jú þeim þótti svo vænt um pabba, honum fannst alltaf svo gaman að hitta þau, kannski ég vildi koma? Ég skellti mér með Eurostar og bauð gam­alli bekkj­ar­systur með mér. Hún nátt­úru­lega heill­aði armensku hjónin á borð­inu okkar upp úr skónum með ferða­sögum frá Armeníu og ég kynnt­ist gömlum vinum pabba. Og sög­urnar sem þetta fólk hefur að segja frá þessum tíma, eft­ir­stríðs­árin, mið-Aust­ur­lönd – & vin­átta sem enn er svo sterk,“ segir Miriam.

Ein skóla­systir hafði svo sam­band við Miriam síðar. „Fór svo aftur til Parísar þar sem ég bjó þá og nokkrum mán­uðum seinna hafði ein gömul kona úr hópnum sam­band, vildi bjóða mér í hádeg­is­mat fyrst hún var í bænum. Fyrir mat­inn kíktum við inn í Sacré Cœur og hún keypti enda­laust af minja­gripum og dóti fyrir vini sína, “Miriam, you see, I also like to pray in churches, it’s all the same god, really who cares” – nákvæm­lega eins og pabbi sagði svo oft. Þannig var bara stemm­ingin þegar þau voru að alast upp í Egypt. Hún gaf mér svo kerl­ing­ar­lega peysu í gjöf, Par­ís­ar­bolla úr túrista­búð og fárán­legt magn af kleenex pökkum. Gat ekki afþakkað, þeir sem hafa hitt gamlar mið­aust­ur­lenskar konur tengja.Kleenexið kom sér reyndar vel löngu seinna þegar það var orðið kalt í París,“ segir Miriam.

Hún segir að lokum að þetta sýni vel að maður veit aldrei hvaða fólk snerti við manni. „Ahh Camélia. Hún tal­aði og tal­aði, hætti ekki að brosa og hlæja, var eins og ætti auka ömmu í 1 dag Frétti áðan að hún væri dáin. Ég tók því nærri mér, hún var svo hlý og góð við mig, dóttur manns sem hún var með í grunn­skóla árið 1949ish og þau voru ekki einu sinni saman í bekk. Camélia, hvíldu í friði þú dásam­lega kona. English School Cairo var greini­lega magn­aður skóli Bottom line. Maður veit aldrei hvaða fólk snertir við manni né hvaða tíma það hefur á jörð­inni. Fólk er dásam­legt og að bind­ast vina­böndum getur greini­lega lifað af aðskilnað heims­álfa og tíma. That’s all. Eigið góða nótt .“