Sighvatur steinhissa: „Mér – gömlum manninum – brá talsvert þegar RÚV valdi „manneskjur ársins“.“

Sig­hvatur Björg­vins­son, fyrr­ver­andi ráð­herra, seg­ist ekki alls kostar sáttur með RÚV og þá ákvörðun að velja „ein­stak­ling árs­ins“ en ekki „mann­eskju árs­ins“. Hann segir að menn séu ekki ein­ungis karl­menn og vitnar máli sínu til stuðn­ings í orð Vigdísar Finn­boga­dóttur, fyrr­ver­andi for­seta.

„Ég verð að játa, að mér – gömlum mann­inum – brá tals­vert þegar RUV valdi í gær­kvöldi þau (má víst alls ekki segja þá) sem RUV sagði vera „mann­eskjur árs­ins“. Ekki brá mér út af því hverjir valdir voru. Var sam­sinna því. Valdar voru mjög vel valdar „mann­eskjur“. En hvað um nafn­gift­ina. Hefur núver­andi kyn­slóð breytt skil­grein­ingu sinni á því hvað telst vera maður? Telur þessi kyn­slóð eða full­trúar hennar að mik­ill maður hljóti ávallt að vera karl­maður. Mikil kona geti ekki verið mik­ill maður – en kannske mikil mann­eskja?,“ spyr Sig­hvatur.

Hann spyr hvort fjöldi orða af sömu rót séu nú bönnuð. „Mér kemur í hug athygl­is­vert við­tal við þáver­andi for­seta­fram­bjóð­anda, Vigdísi Finn­boga­dóttur, þegar hún vís­aði á bug aðfinnslum við fram­boði sínu með þess­ari gull­vægu setn­ingu „Ég er maður“. Telja ein­hverjir Íslend­ingar þá yfir­lýs­ingu ekki lengur gilda? Hugtakið „mannúð“ eigi ekki lengur við neina aðra en bara karla? Hugtakið „menn­ing“ eigi ekki við um konur? Svo ekki sé nú rætt um hug­takið „mann­vonska“. Það merki sem sé bara vonda karla? „Mann­fyr­ir­litn­ing“ vænt­an­lega bara fyr­ir­litn­ing karla. „manngæzka“ merki bara góðu karl­ana (sem eru þá a.m.k. góðir við við konur) og „mann­tal“ hve margir karlar eru í hverju sam­fé­lagi til þess að keppa við konur?,“ spyr Sig­hvatur.

Hann ávarpar svo les­endur og spyr hvort fólk sé sam­mála honum. „Þykir ykkur les­endum ekki hér vera nokkuð langt seilst. Þegar því er neitað í raun að kven­maður geti verið og sé maður eins og Vigdís sagð­ist vera en að auð­kenna kon­una verði með öðru heiti en aðra menn? Þegar svo mis­jafnan mæli­kvarða á að leggja á kynin, að hafna verði því að kona sé maður eins og Vigdís lýsti sér, hvað eigum við þá að gera ef svo vildi til að hvorki kyn­greindur karl né kyn­greind kona hefði verið valin full­trúi árs­ins hjá íslenskri þjóð – heldur ein­hver af öðru kyni. Eigum við þá t.d. að ræða um við­kom­andi sem „hvor­ug­kyns­veru“ árs­ins – nú eða „ókyn­veru“ árs­ins ? Eða „hinseg­in­mann­eskju árs­ins“?,“ spyr Sig­hvatur og heldur áfram:

„Hvað segja femínistar – og RUV? Hvað þykir þér, les­andi góður? Að ég sé fullur kven­hat­urs? Skilji ekki rétt­inda­bar­áttu kynj­anna? Eða sé bara gam­al­menni, sem ekk­ert erindi eigi upp á dekk? Svona álíka gam­all og þegar hug­takið maður átti við hvort heldur sem er kven­menn eða karl­menn og jafn­framt allar aðrar mann­eskjur eins og mér var kennt frá barn­æsku og kennt að bera virð­ingu fyrir. Þegar menn árs­ins gáru verið aðrir en bara ein­hverjir karlar – eins og til dæmis líka kona, land­lækn­ir­inn!?! Ásamt auð­vitað Vigdísi okkar Finn­boga­dóttur.“