Margrét stöðvaði þjóf í miðjum klíðum – Hrædd en stolt: „VIÐ EIGUM AÐ SKIPTA OKKUR AF!“

„Búin að sitja á mér í all­ann dag hvort ég ætti að skrifa nokkur orð hér í grúbb­una okkar og ákvað að láta verða að því. VIÐ EIGUM AÐ SKIPTA OKKUR AF!“

Þetta skrifar Margrét Gígja Þórð­ar­dóttir innan Facebook-hóps Íbúa í Laug­ar­nes­hverfi en hún komst í hann krapp­ann eftir að hún stöðv­aði þjóf sem var að gera sig lík­legan að stela hjóli. Margrét ræddi einn­ing við DV fyrr í dag. Margrét hafði enga hags­muni af þessu aðra en að standa sig sem góður borg­ari. Hún lýsir atvik­inu svo:

„Í morgun líkt og alla morgna fór ég í morg­un­göngu með hund­inn minn, allt er kyrrt og fal­legt – er alveg komin að blóma­torg­inu sem er fyrir aftan Ármanns­heim­ilið og milli þrí­hyrn­ings. Sé hjól við eitt tré og það er aug­ljós­lega æfing inni í fim­leika­salnum. Sé líka mann á vespu sem er eitt­hvað að braska – er ekk­ert að kippa mér upp við hann – nema svo þegar ég er komin að blóma­torg­inu sé ég að hann færir sig á vesp­unni að reið­hjól­inu og kikjir eitt­hvað á það og tekur það og hann er enn á vesp­unni og ætl­aði aug­ljósla að fara “reiða” hjólið. Ég segji við hann að láta hjólið vera – hann ætti það ekki. Hann brást hins vegar mjög illa við þessu og fer af vesp­unni og verður frekar ógn­vekj­andi – kemur að mér og ég sé og finn að hann er drukk­inn og eitt­hvað meira.“

Hún var skilj­an­lega skelkuð á þessum tíma­punkti. „Ég var dauð­hrædd – fer að fim­leika­salnum og banka eins fast og ég get og hann stendur fyrir aftan mig öskr­andi en ég held enn á hjól­inu – ég banka og banka og sé að það eru fólk inni en eng­inn heyrir í mér. Hann fer frá mér og segir þá – fyrst þú ert svona viss um að ég eigi ekki hjólið – hringdu þá í lögg­una – ég sagði honum bara að fara og láta mig í friði en hann gaf sig ekki og var aftur frekar ógn­vekj­andi. Endanum hringdi ég í lögg­una og þau komu – fannst ég þurfti að bíða að ansi lengi eftir þeim- en það er bara mín tilfnn­ing. Löggan kom sagði mér að ég mætti fara – ég gjör­sam­lega brotn­aði niður – bæði vegna þess að ég var alveg svaka­lega hrædd og fannst þessi atburður mjög óþægi­legur,“ segir Margrét.

Þrátt fyrir það þá er hún stolt af sér að hafa skipt sér af. „Af hverju er ég að segja ykkur frá þessu –því við eigum að skipta okkur af – athuga og spyrja því á meðan á þessu var, var fólk að hlaupa fram­hjá – hjóla fram­hjá en eng­inn virt­ist kippa sig við að það var eitt­hvað skritið á seyði – meina það er ekki eðli­legt að ein­hver kona sem heldur í hjól og í hund bank­andi eins fast í rúðu við fim­leika­húsið – hugsa ef ég væri barn sem væri á leið í skól­ann og barnið myndi lík­lega segja það sama – hey þú átt ekki hjólið og hann myndi bregð­ast eins við líkt og hann gerð við mig – ég fékk alveg vægt áfall – og ég er full­orðin !

Við eigum að skipta okkur af – ALLTAF.“