Starri kemur sorg sinni aldrei í orð: „Vinur minn dó af mínum völdum í höndunum á mér“

Starri Hauksson missti vin sinn og skóla­bróður í hræði­legu slysi. Slysi sem hann telur sig hafa orðið valdur að með þeim afleið­ingum að vin­ur­inn lést í hönd­unum á honum. Þrátt fyrir að 32 ár séu liðin er það fyrst núna sem Starri getur mætt þessum degi án þess að deyfa sig.

Frá þess­ari sorg­legu reynslu segir Starri í færslu á Facebook og þar er hann með mik­il­væg skila­boð til allra þeirra sem lenda í áföllum:  „Ekki bíða í 32 ár, það sökkar svo feitt og skemmir svo mikið,“ segir Starri.

Starri var um tíma rekst­ar­að­ili Gauksins auk þess að vera leik­rit­skáld. Svona hljóðar frá­sögn hans af hinum örlaga­ríka degi er vinur hans lést:

„Þann 27 jan­úar um þetta leiti, fyrir 32 árum síðan trúði ég því að líf­inu væri lokið. Skóla­bróðir minn og vinur dó af mínum völdum og hræði­legra slys­fara í hönd­unum á mér fyrr um dag­inn, það tók sjúkra­bíl um sjö og hálfa klukku­stund að kom­ast í gegnum snjó­hríð­ina úr næsta bæj­ar­fé­lagi til okkar. Harm minn, örvænt­ingu, og sorg kem ég aldrei í orð, eða hversu mjög ég óskaði þess að hann hefði verið sá sem gekk í burtu en ekki ég. Þetta var skelfi­legur dagur sem snerti heilt sveita­fé­lag og mark­aði mig fyrir lífs­tíð,“ segir Starri.

Starri segir að á þessum tíma hafi ekki verið til áfalla­hjálp í sveit­inni og því hafi hann þurft að halda út í lífið fullur af van­mætti, sekt­ar­kennt og sorg. „Sú aðferð skil­aði mér ekki góðu og það er fyrst núna sem að ég sé ljós­glætu með því að sleppa allri „karl­mennsku“ og leita mér sér­fræði hjálpar. Þetta er í fyrsta sinn í ára­tugi sem að ég mæti þessum degi án þess að deyfa mig á ein­hvern máta. Ég veit ekk­ert hvort að það er hræði­lega óvið­eig­andi að segja frá þessu svona, ég vildi bara deila þesssu í von um það -að ef að þú ert að díla við eitt­hvað sam­bæri­legt þá leitir þú þér hjálpar,“ segir Starri og bætir við að lokum:

„Svo vildi ég líka minna á vin minn, hann dó kannski fyrir 32 árum síðan og ég kann að þurfa að sleppa honum, en hann hefur fylgt mér alla þessa leið, ég kom­inn yfir fer­tugt og hann bara 15, hann hlýtur að vera kom­inn með leið á mér fyrir löngu. Eg er sann­ar­lega ekki búinn að vinna úr hlut­unum, ég er bara að byrja á því. Þau ykkar sem muna þennan dag bið ég afsök­unar, ef að ég er að ýfa upp vonda minn­ingu, það er ekki ætlun mín að særa.“