Hrönn flugfreyja fór alltof fljótt: „Besta eldri systir sem hugsast getur“

Hrönn Geir­laugs­dóttir, flug­freyja hjá Icelandair, var borin til grafar í gær en hún fór alltof snemma, aðeins 61 ára gömul. Henni er lýst sem hæfi­leik­a­ríkri, fal­legri og hug­ul­samri. Hrönn lætur eftir sig einn son og barna­barn.

Hrönn fædd­ist í Reykja­vík 11. sept­em­ber 1959. Hún lést á heim­ili sínu 20. jan­úar 2021. Hrönn ólst upp í for­eldra­húsum við Grens­ás­veg í Reykja­vík. Hún lærði ung á fiðlu í Barna­mús­ík­skól­anum, nú Tón­mennta­skóla Reykja­víkur. Hún stund­aði fiðlu­nám jafn­hliða skóla­göngu allt til fiðlu­kenn­ara­prófs frá Tón­list­ar­skóla Reykja­víkur  og lauk jafn­framt stúd­ents­prófi frá Mennta­skól­anum í Hamra­hlíð.

Hrönn starf­aði við tón­list­ar­kennslu við Tón­mennta­skóla Reykja­víkur og lék með fjöl­mörgum tón­list­ar­mönnum á tón­leikum og skemmt­unum. Hún varð svo flug­freyja hjá Flug­leiðum og síðar lengi hjá Icelandair.

Hrönn átti eina yngri systur, Huldu, sem minn­ist hennar í fal­legri minn­ing­ar­grein í Morg­un­blað­inu. „Hrönn systir mín. Ég er eina mann­eskjan sem getur sagt „Hrönn systir“. Hún er mín einka­systir. Á gam­alli mynd sést Hrönn, um fjög­urra ára gömul, halda í barna­vagn þar sem ég svaf nýfædd. Blíður augn­s­vipur og umhyggja í and­lit­inu. Þannig var það alltaf í gegnum upp­eld­is­árin. En það er svo und­ar­legt að þetta fyrsta systra­band, sem sést á þess­ari gömlu mynd, er svo fast­gróið í mér að jafn­vel eftir að við höfum búið hvor í sinni heims­álf­unni í yfir 30 ár finnst mér eins og hún haldi enn í vagn­inn minn,“ segir Hulda og heldur áfram:

„Hrönn var mjög list­ræn mann­eskja. Auk þess að vera góður fiðlu­leik­ari og gef­andi fiðlu­kenn­ari hafði hún mik­inn áhuga á listum og list­málun. Og hún hélt í barna­vagn­inn, besta eldri systir sem hugs­ast getur. Hún var mín einka­systir. Enginn annar getur sagt „Hrönn systir“. Jafnvel eftir að líf og dauði hafa nú skilið okkur að, meira en heims­álf­urnar gerðu áður, mun hún alltaf búa í mér, fal­leg, hæfi­leik­a­rík, hug­ul­söm. Ég elska þig, Hrönn systir, hvar sem þú ert. Megir þú öðl­ast hvíld og ró.“

Óskar Magn­ús­son minn­ist einnig frænku sinnar með hlýjum minn­ingum. „Skjótt hefur sól brugðið sumri. Hrönn frænka mín er fallin frá. Þegar litið er til baka við þessi hryggi­legu tíma­mót má muna gleði, gáska og káta fundi úr þessum fyr­ir­ferða­mikla stapa. Orðin frændi og frænka tákna í þennan rann ekki bara ætt­ar­tengsl heldur ekki síður vin­áttu og vænt­um­þykju. Þannig hafa þau ætíð hljó­mað af okkar vörum. Hrönn var frænka kær,“ segir Óskar og bætir við:

„Við frænka þroskuð­umst síðan hvort í sína átt­ina eins og vera ber, hún af sinni hug­þekku hóg­værð, en við bæði alla tíð með vit­und um vin­áttu og frænd­semi upp­eld­is­ins. Hún gerð­ist snemma flug­freyja og og smám saman saman viku við­kvæmir strengir hljóð­fær­is­ins fyrir þungu þrýsti­lofti hreyfl­anna í árföstu starfi skýjum ofar. Hin síð­ari ár lágu leiðir okkar oft saman í háloftum þess­ara flug­ferða. Var þá oft gott að vera komin hálfa leið heim þegar Hrönn birt­ist með sitt fág­aða fas og fal­lega bros. Teinrétt, svip­djörf og ljúf í lund bauð hún frænda sínum hress­ingu. En nepjan blés og lífið varð vossamt í bar­átt­unni við heilsu­brest og óvæg mót­gangs­öfl. Ég minn­ist frænku minnar nú og ætíð með hlýjum hug frá öllum stundum.“