Stefán er 100 ára ekkill: „Ég sit í húsinu okkar og hugsa til hennar á hverjum degi, oft á dag“

„Ég get sagt alveg eins og er að mér finnst lífið skemmti­legt, ég er heil­brigður og oft­ast með skemmti­legu fólki. Við hjónin bjuggum í sex ár í íbúðum fyrir aldr­aða, en sáum fljótt að það var engin ástæða fyrir okkur, full­frískt fólk, að taka heim­il­is­pláss frá öðrum meira þurf­andi og fluttum því aftur heim í gamla húsið okkar. Þegar heim var komið hóf­umst við handa við að lag­færa húsið utan sem innan, styrkja þetta allt saman og gera að okkar heim­ili uppá nýtt og það tókst. Enn er ég hér, en hún Guðrún mín bless­unin, er búin að kveðja þennan heim, ég sit í hús­inu okkar, dag­inn langan og hugsa til hennar á hverjum degi, oft á dag.“

Þetta segir Stefán Þor­leifs­son sem fædd­ist í Nes­kaup­stað fyrir 100 árum. Frásögn af lífi hans og afstöðu til efri áranna og dauð­ans er að finna í bók­inni Raddir. Annir og efri ár eftir Jón Hjart­ar­son og Kristínu Aðal­steins­dóttur en það er vef­síðan Lifðu núna sem fjallar um hana.

Stefán seg­ist ell­ina ekki svo slæma svo lengi sem hann hafi eitt­hvað fyrir stafni. „Nú er ég sestur í helgan stein. Út af fyrir sig finnst mér ellin ágæt. Ég átt­aði mig strax á því, að þegar fólk sest í helgan stein og hættir að hafa ákveðið starf til að vakna til, má það ekki leggj­ast í leti og doða, þess vegna byrja ég hvern ein­asta dag á leik­fimi áður en ég fer í bað, því sleppi ég aldrei. Til skamms tíma var ég vanur að fara á hverjum morgni í sund­laug­ina og synda þar nokkrar ferðir og hitta vina­hóp­inn, en varð að hætta því nýlega sam­kvæmt lækn­is­ráði. Nú þegar ég er hættur að fara í sundið fer ég bara í mína venju­lega leik­fimi á hverjum morgni heima í stofu, allir morgnar byrja þannig. Þetta hef ég gert í ára­tugi,“ segir Stefán.

Eig­in­kona Stefáns, Guðrún Sig­ur­jóns­dóttir, féll frá árið 2013. Hann býr nú einn í húsi þeirra tveggja. „Ég er því til­tölu­lega sáttur við lífið í ell­inni eins og það er. Ég finn hvorki fyrir hræðslu eða sorg yfir því að lífið sé að stytt­ast, ég hugsa ekk­ert um það, ég er ekk­ert að hugsa um neina fram­tíð, ég veit að hún er engin, ég byrja bara af mínum hefð­bundna vana á leik­fimi á hverjum ein­asta morgni áður en ég fer að fá mér nokkra nær­ingu og fer svo í sturt­una. Þegar veður er gott fer ég inn á golf­völl og spila golf. Ég tel að það vit­laus­asta sem fólk gerir þegar það eld­ist sé að hætta að hreyfa sig.“