Sigmundur Sigfússon, fyrrverandi yfirlæknir geðlækninga á Sjúkrahúsinu á Akureyri, er látinn 75 ára að aldri. Hann fæddist í Reykjavík 26. júlí 1945 en lést á heimili sínu á Akureyri 29. janúar síðastliðinn. Greint er frá andláti þessa merka manns í Morgunblaðinu og á Akureyri.net Sigmundur hafði gríðarlega mikil mótandi áhrif á samfélag sitt. Frá haustinu 1980 vann hann við að móta meðferðarstarf á nýrri geðdeild Landspítala 32C og árið 1984 gerðist hann yfirlæknir geðlækninga á Sjúkrahúsinu á Akureyri. Einnig var Sigmundur um tíma aðstoðarlandlæknir.
Sigmundi er lýst sem hlýjum, víðsýnum, gáfuðum. Þolinmóður, hógværum , traustum og húmorískum hæfileikamanni. Yfir Sigmundi ríkti kyrrðin, hann kunni að hlusta, skilja, sýndi hlýju, stóð ekki á sama og virtist hafa fleiri klukkutíma í sólarhringnum en aðrir. Virðing umfram allt var það sem kórónaði samskipti hans við sjúklinga.
Frá haustinu 1980 vann hann við að móta meðferðarstarf á nýrri geðdeild Landspítala 32C og árið 1984 gerðist hann yfirlæknir geðlækninga á Sjúkrahúsinu á Akureyri. Einnig var Sigmundur um tíma aðstoðarlandlæknir.
Þar var fyrir Brynjólfur Ingvarsson geðlæknir, sem líkt og Sigmundur var hallur undir þær stefnur í geðlækningum sem kenndar eru við samfélagslækningar og viðtalsmeðferð.
Sigmundur var ráðgjafi landlæknis til 1998 og átti fyrir atbeina þess embættis sæti í ýmsum stjórnskipuðum nefndum. Eftir starfslok á geðdeild sjúkrahússins á Akureyri vorið 2016 rak Sigmundur mánaðarlega geðlæknismóttöku við Heilsugæslustöðina á Egilsstöðum til ársloka 2018.
Ein helsta tómstundaiðja Sigmundar á Akureyri var söngur, m.a. í Passíukórnum og Kammerkórnum Hymnodíu.
Fyrri eiginkona Sigmundar var Ingibjörg Benediktsdóttir. Þau giftu sig 1973 en skildu 1999. Ingibjörg lést 2007. Þau eignuðust fjóra syni, Marjón Pétur, Sigfús Þór, Benedikt og Harald.
Eftirlifandi eiginkona Sigmundar er Ingiríður Sigurðardóttir. Þau gengu í hjónaband árið 2000 og stofnuðu heimili að Kringlumýri 3 á Akureyri. Dóttir Ingiríðar er Steinunn Arnbjörg Stefánsdóttir.
Sigmundur verður jarðsunginn í dag 22. febrúar frá Akureyrarkirkju.
Fjölmargir minnast Sigmundar í minningargreinum og á samfélagsmiðlum.
Erna Hjaltested segir:
Hann hafði sterka réttlætiskennd, var hlýr, íhugull og víðsýnn. Hann hafði mikinn áhuga á tónlist, sögu, listum, menningu og samfélagsmálum, söng í kór og tók þátt í flokksstarfi Vinstri-grænna. Það var eins og hann hefði fleiri klukkutíma í sólarhringnum en við hin. Þá heyrðum við stundum í honum síðla kvölds þar sem hann var að skrifa vottorð fram á nótt.
Snjólaug G. Ólafsdóttir og Haraldur Briem segir:
„Sigmundur var hávaxinn og svipmikill, góðum gáfum gæddur og mikill námsmaður. Hann hafði hljómmikla bassarödd og var söngmaður góður. Gat verið hrókur alls fagnaðar, ef því var að skipta.“
Brynjólfur Ingvarsson segir:
Þungavigtarmenn meðal lækna og stjórnmálamanna veittu þessum hógværa hæfileikamanni eftirtekt. Það var fljótt sóst eftir honum til opinberra ábyrgðarstarfa. Hann valdi hins vegar hefðbundin læknisstörf.
Lengst verður hans eflaust minnst fyrir glæstan feril á Akureyri. Þetta hófst 1984, þegar hann kom norður, til að byggja upp bráðageðdeild sjúkrahússins. Hann sýndi óvenjulega framsýni og fyrirhyggju um starfsemina, sem varð seinna þekkt um land allt og nefnd Akureyrarmódelið. Aðalsmerki þess var heildarsýn og vandlega skipulagðar tengingar við alla þætti velferðarkerfis bæði í nágrenninu og öðrum landshlutum.
Samstarf okkar Sigmundar hófst haustið 1984. Hann varð strax stundakennari við heilbrigðisdeild hins nýstofnaða háskóla á Akureyri. Hann settist í stjórn læknaráðs FSA. Þetta sýndi til fulls, að hér var kominn óumdeildur þungavigtarmaður í raðir lækna FSA, aðeins fertugur að aldri. Læknisstarfið hafði forgang, eins og algengt er í okkar stétt. Við unnum saman nær óslitið í 27 ár, 1984-2011, og bar aldrei skugga á, enda var hann þeirrar gerðar sem yfirmaður, að á betra varð ekki kosið.
Magnús Skúlason segir:
Sigmundur var unnandi menningar og lista og náttúru landsins. Mannkostamaður í bestu merkingu. Hjálpsemi og ósérhlífni voru hans aðalsmerki. Vinátta hans og góðvild gleymist ekki. Vinum hans öllum og aðstandendum votta ég einlæga samúð.
Ólafur Ólafsson, fyrrv. landlæknir segir:
Sigmundur var traustur, ráðagóður og kær vinur með góðan húmor. Hann var sá fyrsti sem gegndi stöðu aðstoðarlandlæknis. Síðar unnum við mikið saman. Milli okkar Sigmundar skapaðist góður vinskapur og vorum við með svipuð áhugamál.
Sigmundur var góður læknir, vel lesinn í fræðunum og framfarasinnaður í hugsun. Samstarf okkar var mjög gott og vináttan kær.
Ég kveð góðan og kæran vin og sendi Ingu og sonum Sigmundar mínar hlýjustu samúðarkveðjur.
Karl Reynir Einarsson, formaður Geðlæknafélags Íslands segir:
„Þeir sem unnu undir hans stjórn höfðu því almennt mikið frelsi í sínum störfum. Eins og óhjákvæmilegt er hjá mönnum í ábyrgðarstöðum kom fyrir að sótt var hart að honum en sýndi þá iðulega ótrúlega skapstillingu og rósemi.
Hæglátt fas og hlýtt viðmót mætti einnig skjólstæðingum hans sem kunnu að meta að geta talað við hann á jafningagrundvelli og finna að það var hlustað án alls hroka.
Mörgum sinnti hann árum og jafnvel áratugum saman en ekki var óalgengt að hann hefði hjálpað fleiri en einni kynslóð sömu fjölskyldu. Trú hans á fólki átti ekki síst við um hans skjólstæðinga. Sama hvað hafði gerst, þá var alltaf von um bata og betra líf og ósjaldan að fólk, sem glímdi við mikil veikindi, leitaði til hans persónulega og keyrði jafnvel landshorna á milli til að hitta hann.
Sveinn Rúnar Hauksson segir:
Sigmundur var róttækur í skoðunum og ég minnist þess frá háskólaárunum að eiga traustan bandamann í brambolti mínu í stúdentapólitík.
En nánustu kynni okkar urðu þegar hann varð minn geðlæknir og ég veit að ég tala fyrir munn margra skjólstæðinga Sigmundar, að hann var einstakur læknir. Mig grunar að hann hafi aldrei lært á klukku og ekki átt úr. Slík tæki komu ekki við sögu þegar Sigmundur var í viðtali. Enda er ég hræddur um að vinnudagurinn hafi oft orðið óskaplega langur, þótt hann tæki ekki eftir því sjálfur, en kannski frekar strákarnir og Ingurnar hans.
Kyrrðin sem var ævinlega yfir Sigmundi, einstakur hæfileiki til að hlusta, ekki bara á sögð orð heldur það sem reynt var að segja, einkenndi þennan samtalsmeistara. Hann reyndi að skilja hvern og einn, sýndi hlýju, samkennd og að honum stóð ekki á sama. Virðing umfram allt var það sem kórónaði samskipti hans við sjúklinga.
Athugasemdir