Svavar um harða neysluna: „Hefði kálað einhverjum eða stolið sleikjó af litlu barni til að fá efni“

Svavar Georgs­son hefur náð að halda sér frá harðri fíkni­efna­neyslu og þannig á beinu braut­inni í 15 mán­uði. Hann segir það ekki sér að þakka að vera á lífi í dag en stefnir á að mennta sig.

Líkt og Mannlíf greindi frá bjó Svavar meðal ann­ars í tjaldi í Breið­holt­inu í næstum tvö ár en í dag hefur hann þak yfir höf­uðið. Hann ræddi neysl­una, fíkn­ina og líf­ernið í við­tali við Frétta­blaðið. „Að kom­ast lífs af úr þessum hremm­ingum var ekki mér að þakka. Mín neyslu­saga er bæði löng og leið­in­leg. Ég byrj­aði mjög ungur að nota efni. Byrjaði að nota áfengi og var svo kom­inn út í neyslu efna,“ segir Svavar.

Sjá einnig: „Elsku fólk. Sá sem „BJÓ“ þarna er ég!“ – Kristján kvartar undan greni en þá stígur Svavar fram

Svavar ólst upp í Vest­manna­eyjum þar sem fyr­ir­mynd­irnar voru ekki alltaf þær bestu. „Sem krakki í Vest­manna­eyjum fannst mér mjög spenn­andi að hanga fyrir utan bar­ina og sjá menn vera að slást. Þetta voru svona fyr­ir­mynd­irnar í mínu lífi. Ég ætl­aði að verða stór og sterkur og geta lamið frá mér, eins og gengur og ger­ist. Efnin gerðu það að verkum að maður þorði að tala við stelp­urnar og breytt­ist úr litlum feimnum dreng yfir í óarga­dýr sem þorði að taka af skarið,“ segir Svavar og bætir því við að hann hafi verið alinn upp við góð gildi:

„For­eldrar mínir eru góðir og ég var rosa­lega mikið hjá ömmu minni, sem er besta konan í mínu lífi. Ég hef ekki hitt heið­ar­legri konu. En það skiptir í raun og veru engu máli hvaðan þú kemur, flottu heim­ili eða ein­hverri bragga­blokk.“

Eins og áður sagði dvaldi Svavar í greni í Breið­holt­inu í tæp tvö ár eftir að hafa gef­ist upp að dvelja í gisti­skýlum í Reykja­vík. Hann komst loks­ins inn á Vog, 15. nóv­em­ber 2019, og hefur haldið sér frá neyslu síðan. „Í dag, þegar ég horfi til baka á veru mína í Gisti­skýl­inu, þá er þetta bara geymsla fyrir fólk. Ég hefði alveg eins getað verið inni í fang­elsi, ég fékk samt að ganga frjáls um göt­urnar og allt það, en það var ekk­ert gert fyrir okkur. Við fengum húsa­skjól og einn bakka af mat á dag ásamt því að vera rændir af þeim sem voru þarna. Auðvitað vill eng­inn vera á þessum stað, sjúk­dóm­ur­inn er mis­kunn­ar­laus og honum er skít­sama um það hvort þú eigir börn, fjöl­skyldu eða hús. Eina mark­miðið hjá sjúk­dómnum er að rústa lífi þínu, einn dag í einu.“

Svavar var orð­inn mjög langt leiddur fík­ill sem hefði gert allt til að útvega sér efnin. „Það var mjög illa komið fyrir mér. Ég var orð­inn algjör­lega tann­laus. Þegar þú ert í þess­ari neyslu þá étur það upp tenn­urnar, þær brotna og losna bara í heilu lagi. Ég var eig­in­lega aldrei að nota mér til skemmt­unar. Efnin eru löngu hætt að virka og ég þurfti alltaf meira og meira til að bústa kerfið upp. Ef ég hefði grætt eit­ur­lyf á því að stela sleikjó af litlu barni þá hefði ég bara gert það. Alveg sama hvað ég hefði þurft að gera. Ef ég hefði þurft að kála ein­hverjum,“ segir Svavar.

Í dag lítur Svavar lífið bjart­ari augum. Hann stefnir á nám og dreymir um að stofna til fjöl­skyldu innan fárra ára. Fyrir á hann fjögur börn, þriggja til tíu ára, með þremur konum.

„Ég ætla að vera kom­inn í eigin hús­næði og búinn að stofna fjöl­skyldu. Ég horfi ekki á neitt annað en það. Ég vil vera öðrum innan handar sem þurfa á að halda og vera sóma­sam­legur sam­fé­lags­þegn. von­leys­is­fík­ill sem var í þessum hræði­legu aðstæðum – núna er hann að fara að mennta sig,“ segir Svavar stoltur.