Stefán lést er ekið var á hann í Garðabæ: „Það er svo sárt að kveðja þig, elsku pabbi“

Stefán Árnason, sem lést eftir að ekið var á hann á gatna­mótum Kauptúns og Urriða­holts­strætis í Garðabæ 17. febr­úar síð­ast­lið­inn, verður jarð­sung­inn í dag. Hann var 76 að aldri og lætur eftir sig þrjú börn.

Stefán fædd­ist í Reykja­vík 29. mars árið 1944. Hann ólst upp á Njáls­göt­unni í höf­uð­borg­inni og lauk kenn­ara­prófi hér­lendis. Þá stund­aði Stefán einnig kenn­ara­nám í Danmörku þar sem hann var um skeið búsettur með fjöl­skyld­una. Óhætt er að segja að starfs­fer­ill hans hafi verið helg­aður kennslu og samdi meðal ann­ars kennslu­bækur í starfs­fræði fyrir grunn­skóla.

Stefáns er minnst í minn­ing­ar­greinum Morg­un­blað­is­ins í dag þar sem fram kemur að hann hafi verið hlýr fjöl­skyldu­faðir og vinur. Þar segir að hann hafi alla tíð verið mik­ill Garð­bæ­ingur þar sem hann bjó bróð­ur­part­inn af lífi sínu. Hann var í stjórn sund­deildar Stjörn­unnar og vara­for­maður Stjörn­unnar. Stefán tefldi mikið og var í skák­klúbbi. Hann hafði bæði ánægju af ferða­lögum inn­an­lands sem og erlendis. Einnig var hann göngu­garpur og stund­aði sund.

Blessuð sé minn­ing Stefáns.

Bryndís syrgir föður sinn í minn­inga­grein og fer um hann hlýjum orðum. „Elsku besti pabbi. Skyndi­legt frá­fall þitt er okkur fjöl­skyld­unni mikið reið­ar­slag. Það er svo sárt að kveðja þig en eftir standa margar góðar minn­ingar. Pabbi var mik­ill fjöl­skyldu­maður og unni hann fjöl­skyldu sinni afar heitt og vildi hag hennar sem bestan. Pabbi var afar góður kenn­ari og
vel met­inn af mörgum nem­endum. Pabbi hafði mik­inn áhuga á öllu sem hans nán­ustu tóku sér fyrir hendur og alltaf var hægt að leita ráða hjá honum, segir Bryndís og bætir við:

„Elsku pabbi, þakk­læti er mér efst í huga. Þakklæti fyrir að hafa átt ynd­is­legan föður, sem var alltaf til staðar fyrir mig. Pabbi, þú átt svo stóran hlut af hjarta mínu og ég sakna þín svo mikið.“

Ingvar Sig­ur­geirs­son kenn­ari minn­ist góðs vinar í færslu á Facebook í dag. Þeir voru saman í skák­klúbbi sem hitt­ist hálfs­mán­að­ar­lega. „Í dag kveð ég kæran vin, Stefán Árnason.  Síðustu ár hafa verið höggvin skörð í þennan góða hóp. Fráfall Stefáns er enn eitt reið­arslagið, ekki síst vegna þess hversu brátt það bar að. Síðustu ár hefur Stefán, þessi sterki og um margt sér­staki maður, í bestu merk­ingu þeirra orða, verið nokk­urs konar for­ingi okkar. Hann hefur öðrum fremur haldið hópnum saman í gegnum tíð­ina og rækt það hlut­verk af alúð og alvöru. Þá var hann oft í ess­inu sínu með sinni hljóm­miklu rödd og leiftr­andi frá­sagn­ar­gáfu. Stefáni fannst ekki verra að hafa orðið, sagði þá skoð­anir sínar umbúða­laust, nákvæmur, hreinn og beinn, alltaf sjálfum sér sam­kvæmur, fund­vís á skemmti­leg og stundum óvenju­leg sjón­ar­horn, minn­ugur og vel les­inn,“ segir Ingvar og heldur áfram:

„Kannski er eft­ir­minni­leg­ast þegar hann vék í sam­ræðum okkar að fjöl­skyldu sinni. Hann leyndi því aldrei hversu kær hún var honum. Stefán var traustur vinur sem aldrei brást. Lof­sam­leg­ustu ummæli um fólk í fornum sögum okkar Íslend­inga eru: Hann var drengur góður. Um fáa eiga þau betur við en Stefán. Það verða þung spor að kveðja þennan góða dreng.“