„Snati minn horfir yfir ríki sitt í síðasta sinn. Fárveikur og í hörkufrosti heimtaði hann að fara út og horfa yfir. Tryggari og kærari hund finn ég ekki aftur held ég. Tveimur dögum seinna var hann allur.“
Þetta skrifar Björn við mynd af hundinum sínum Snata sem hann missti fyrir tveimur árum. Greinilegt er að færslan snerti hjörtu margra miðað við viðbrögðin sem hún hefur fengið. Enda hundurinn oft sagður besti vinur mannsins og því án efa fjöldi fólks sem tengir við hve erfitt það getur verið að þurfa kveðja hundinn sinn.
„Innilegar samúðarkveðjur 1 ár, 2 ár eða fleiri söknuðurinn er enn þá mikill,“ skrifar ein.
„Svona kvaddi Golíat minn. Síðustu nóttina fór hann herbergi úr herbergi. Athuga með matardiskana og fór svo út á verönd í ískulda og pissaði og lagðist smástund og horfði á veröndina staulaðist svo inn og lagðist á pulluna og dó,“ skrifar Anna.
Stundum er talað um að hundar og fleiri dýr, viti hvenær þau eru að deyja og fari þá út og finni sér friðsælan stað til að kveðja þessa jarðvist.
Þetta vilja dýralæknar kveða í kútinn. Með hækkandi aldri hrakar oft heyrn og sjón hunda, vöðvarýrnun á sér stað sem og ýmsir aðrir kvillar, rétt eins og með okkur mannfólkið. Einnig geta hundar fengið sjúkdóm sem líkist alzheimer, segir dýralæknirinn Wandy Smith. Því er talið að hundar verði oft einfaldlega ringlaðir og ráfi heiman frá sér og komi sér ekki aftur heim vegna þess að skrokkurinn er orðinn það slappur, eða vegna þess að þeir rati ekki aftur.
Því þarf að annast gamla hunda líkt og þeir séu hvolpar. Hafa þá innan girðingar, í ól eða hleypa þeim aðeins út undir eftirliti.
Athugasemdir