Nanna hundanuddari um hegðun dýra sinna nærri gosstöðvum: „Tíkin vissi af gosinu áður en það hófst“

„Hænurnar hagg­ast ekki, þær standa bara graf­kyrrar. Kett­irnir hvæsa hver á annan og hund­arnir verða stress­aðir,” segir Nanna Lovísa Zophaníasdóttir sem býr á jörð á Vatns­leysu­strönd, rétt upp við gossvæði, um hegðun dýr­anna sinna á þessum tímum nátt­úru­umbrota.

„Sjálf finn ég lykt­ina af gas­inu og hún fer aðeins í augun en ég hef miklar áhyggjur af þessum pínku­litlu lungum í hæn­unum mínum. Þú lokar ekki hæn­urnar inni og kveikir upp í kynd­ing­unni eins og okkur mönnum er sagt að gera.”

Nanna hefur tekið eftir breyt­ingum á hegðun dýr­anna í þeim nátt­úru­við­burðum sem hafa átt sér stað á svæð­inu. „Stóra tíkin mín hékk dögum saman út í sama glugga áður en gosið byrj­aði. Það var aug­ljóst að hún fann lykt sem við fundum ekki. En dýrin hafa þann hæfi­leika að lifa í núinu, sem er eitt­hvað sem mann­fólkið mætti temja sér. Eftir stuttan tíma verður það sem var ógn­væn­legt áður, þeirra norm“.

Nanna á fimm hunda, sex ketti og þó nokkuð margar hænur. Hún er líka lærður hunda­nudd­ari. „Ég fór í þetta nám til Sví­þjóðar fyrir 11 árum eftir að hafa starfað sem klæð­skeri í 30 ár. Áður hafði ég starfað hjá hesta­dýra­lækni og það er margt til fyrir hest­ana, nudd­arar, hnykkj­arar og sér­stakar sund­laugar. Aftur á móti var ekk­ert að hafa fyrir hunda og ketti.”

Sorgleg töskuhundatíska

Það er meira en nóg að gera hjá Nönnu og segir hún flesta hundana sem hún er með núna vera gamla gigt­veika hunda svo og smá­hunda sem dýra­læknar senda til hennar. „Smá­hund­arnir hafa margir verið mikið í búrum eða verið í hand­töskum meira eða minna allt sitt líf. Það kom ein­hver afar sorg­leg tösku­hunda­t­íska á sínum tíma og við erum að súpa seyðið af því í dag. Þessi dýr hafa lítið sem aldrei fengið að hreyfa sig, hlaupa og sprikla um og fá í kjöl­farið stoð­kerf­is­sjúk­dóma. Það má kalla það lífs­stíl­sjúk­dóma. Þetta fer líka illa með dýrin félags­lega. Umhverfið er þeirra Facebook, þau þurfa að hnusa um og vita hver var hvar“.

Nanna seg­ist vera að lifa draum­inn. „Ég á upp­komin börn og núna get ég látið gamlan draum ræt­ast um að ráða mér sjálf í sveit­inni og fá mér eins mörg dýr og ég vil. Ég get reyndar sjaldn­ast sagt nei við nýjum dýrum. Þetta er eins og í ævin­týr­unum, hún lifði ham­ingju­söm til ævi­loka,“ segir Nanna Lovísa hunda­nudd­ari við gos­s­töðvar.