Guðjón segir Reykjavík hafa verið viðbjóðslega – Rottur í öllum húsum og allt angaði af skólpi

Reyk­vík­ingar eiga  góðum frá­veitum mikið að þakka ef marka má nýja bók Guðjóns Frið­riks­sonar sagn­fræð­ings sem fjallar um skólp­sögu borg­ar­innar. Aðstæður í Reykja­vík voru ein­fald­lega við­bjóðs­legar en hann lýsti þeim í Í Kiljunni í vik­unni.

Rétt er að hafa í huga að þetta er ekki svo fjar­lægt nútím­anum en Naut­hóls­vík var til að mynda lokuð frá árinu 1969 til Það var til að koma í veg fyrir að fólk bað­aði sig upp úr skólpi. Bók Guðjóns CLOACINA kemur út á vegum Veitna.

Áður en almenni­legar frá­veitur voru teknar í notkun þá var gíf­ur­lega fýla í borg­inni. „Það lagði af þessu fýl­una og þetta var meira og minna stíflað og fyllt alls konar óhroða.“ Þegar sýkla­heim­ur­inn fór að upp­götvast fyrir alvöru þá nátt­úru­lega sáu menn tengslin á milli þessa og alls konar sjúk­dóma eins og til dæmis tauga­veiki, og eftir að Reykja­vík fór að vaxa mjög hratt eftir 1900 þá fjölg­aði tauga­veikistil­fellum stig­vax­andi ár frá ári.“

Lækj­ar­gatan var svo í raun opið hol­ræsi, en þar rann allt rann klóak úr Holtunum „Reyk­vík­ingar köll­uðu hann í svona hálf­kær­ingi hina ilm­andi slóð,“ segir Guðjón. Í Aust­ur­stæti var svo Gull­ræsið eða Gull­rennan eins og hún var kölluð vegna þess hve dýr hún þótti. „Menn voru ekki mjög fúsir til að eyða miklum pen­ingum í svona, svo gár­ung­arnir köll­uðu þetta strax gull­renn­una því hún þótti svo dýr.“

Fylgi­fiskar voru svo tals­verðir. Guðjón nefndi sér­stak­lega rottur, sem voru í hverju ein­asta húsi. „Þær voru alls staðar úti í portum og þetta keyrði um þver­bak á seinni heims­styrj­ald­ar­ár­unum. Gríð­ar­legur rottu­gangur.“