Karl Ágúst kveður Unni móður sína með undurfallegri kveðju:„Mikið hefur lífið verið gott við okkur“

Karl Ágúst Úlfsson, leik­ari, leik­stjóri, rit­höf­undur, þýð­andi og leik­skáld, minn­ist móður sinnar, Unnar Karls­dóttir, sem lést í gær, 19. apríl, með ein­stak­lega fal­legri og hug­heilli færslu á Facebook í dag. Unnur var átt­ræð þegar hún féll frá.Færslan hefur hreyft við fjölda fólks sem hefur fært Karli Ágústi inni­leg­ustu sam­úðar­óskir.

Kveðja leik­ar­ans þjóð­þekkta til móður sinnar er svohljóð­andi:

Þar sem hún liggur í rúm­inu
og heyrir grát­staf­inn í kverkum elsta son­ar­ins
segir hún við mig svo varla heyr­ist:
Mikið hefur lífið verið gott við okkur.
Um leið óska ég þess að ég geti sjálfur
sagt eitt­hvað þessu líkt að leið­ar­lokum
af sömu sann­fær­ingu.

Við vitum það bæði að ófreskjan hefur sigrað.
Sú sem hún glímdi við árum saman
og hélt um tíma að væri dauð og grafin –
hún átti samt ennþá tromp uppi í erminni, ókindin,
og þegar ekk­ert okkar átti ills von
gerði hún nýja árás og kom okkur öllum í opna skjöldu.

Ég hlusta á þessi skelfi­legu sögu­lok:
Það er ekki hetjan mín sem á end­anum stendur uppi sem sig­ur­veg­ari,
heldur ófreskjan,
sú sem eng­inn hefur nokkru sinni haldið með svo vitað sé.

Og nóttin kemur
og ég halla mér aftur á bak í hæg­inda­stól við hlið hennar.
Ég veit ég á ekki eftir að sofna, heldur hlusta á hana anda.
Það hryglir í henni,
en ég veit að það er þetta sem ég þarf að heyra,
einmitt þetta, einmitt þessa nótt.
Eins og hún hlust­aði á mig anda
þegar ég var lít­ill drengur.

Þá heyri ég and­varp.
Það er svo hreint og svo ungt,
svo laust við sárs­auka,
svo laust við ásökun – minnir á engan hátt á dauða,
á allan hátt á líf.

Ég við hlið hennar og nóttin svört,
en myrkrið svo milt.
Og ég heyri að þetta er ekki and­varp gam­allar deyj­andi konu,
heldur ungrar stúlku.

Þetta er hún,
stúlkan sem fæddi mig sautján ára gömul.
Sú sem gaf mér líf,
gaf mér enda­lausan hlátur, söng,
allar sög­urnar,
ást­ina, faðm­lögin, koss­ana
þegar ég var lít­ill drengur.
Hún sem gaf mér líf,
gaf mér æsku og ung­lingsár,
var mér alltaf stoð og stytta.
Trúði alltaf á það sem mér datt í hug,
hversu frá­leitt sem það var.

Nóttin er svört, uns dags­birtan læð­ist að
fyrir utan spít­ala­glugg­ann.
Og um leið veit ég að þrátt fyrir allt hefur ófreskjan látið í minni pok­ann.
Hún heldur sig fagna sigri hér og nú
en bjartar og glað­værar minn­ingar
munu samt alltaf slá hana flata,
gera hana hlægi­lega,
hafa hana að háði og spotti.

Hér hvílum við saman hlið við hlið í nótt­inni
og and­vörp hennar svona full af létti, af fram­tíð –
ég veit að þessi unga stúlka á framundan líf
sem hún þakkar fyrir ára­tugum seinna af heilum hug.

Og ég á henni allt að þakka.
Ég og allir aðrir afkom­endur hennar sem muna –
og þrátt fyrir allt hefur hetjan mín sigrað.

Samt liggur hún hér,
þessi veik­burða lík­ami svo grátt leik­inn
að hann getur ekki meir.
Og ég halla mér að henni og segi
mamma, elsku mamma mín,
ég gæti aldrei talið upp allt það sem ég vildi þakka þér.
En takk fyrir lífið, fyrir hlát­ur­inn,
ást­ina, söng­inn og sög­urnar.
Nú er kom­inn tími til að ganga burt frá þessum bar­daga,
lyfta fótum frá jörðu og svífa út í frelsið.

Og hún svífur, hún flýgur. Hún fer,
hún mamma mín.
Og ég er lít­ill drengur.