Hatari sendir Ingó tóninn: „Skítlegt eðli og skortur á auðmýkt og tónlistin hans er leiðinleg“

Matthías „Hatari“ Har­alds­son sendir Ingó Veðurguð kaldar kveðjur.

Spyr:

„Er ég að skilja hann rétt að þetta eigi allt að vera upp­spuni og árásir? Ekkert tal um sjálfs­skoðun, upp­lifun stelpn­anna, ekki ein játn­ing eða bak­þanki? Bara hót­anir?“

Matthías bætir við að „þessi fram­ganga sýnir bæði skít­legt eðli og full­kom­inn skort á auð­mýkt,“ og til að bæta gráu ofan á svart segir hann líka að „auk þess er tón­listin hans leið­in­leg. Skilj­an­lega vill fólk ekki bóka hann.“

Matthías veltir því fyrir sér hvort hann með þessum orðum sé að „panta“ kröfu­bréf frá Ingó og Villa Vill.

„Má segja þetta – hef ég frelsi til þess – fær maður reikn­ing upp á margar millj­ónir? Hvað er í gangi eig­in­lega? Hvaða millj­ónir fengu stelp­urnar?“ spyr Matthías og nefnir að mál Ingós hafi ekki bara komið eins og þruma úr heið­skíru lofti og að „þessi náungi er, sama hvað honum sjálfum kann að finn­ast, allt of ómerki­leg per­sóna til að vera mið­punkt­ur­inn í ein­hverju sam­særi.“

Og veltir fyrir sér tján­ing­ar­frels­inu: „Hvað má og hvað má ekki segja þegar fjöldi ásak­ana koma fram um þjóð­þekktan ein­stak­ling? Hversu mik­ils virði er æra eins trú­badors og hversu mik­ils virði er lík­am­leg frið­helgi tutt­ugu stelpna á balli?“

Veltir því líka fyrir sér „til hvaða bjarg­ráða geta þolendur gripið ef rétt­ar­kerfið bregst þeim?

Af hverju er fólki ekki slétt sama hver spilar á tón­list­ar­há­tíð í Vest­manna­eyjum – og hvort hátíðin ákveði að breyta um dag­skrá?“

Og loka­orðin Matth­í­asar eru af dýr­ari gerð­inni: „Þetta eru ekki fimm mann­eskjur sem skulda einum manni afsök­un­ar­beiðni og pen­inga – hversu firrtur þarf maður að vera til að halda það? Þetta er einn maður sem þarf að læra að skamm­ast sín. Hann heitir víst Ingólfur Þór­ar­ins­son.“