Verslunarstjórinn Thomas elskar lífið í Árneshreppi: „Covid hefur kennt fólki að meta fámenni“

„Mér líður alltaf vel í Árnes­hreppi. Þegar ill­viðri geysar að vetr­inum líður mér frá­bær­lega vel,“ segir Thomas Elguezabal, versl­un­ar­stjóri í Verzlunarfélags Árnes­hrepps, í við­tali við Mannlíf.

Hann býr allt árið í þessu hvað fámenn­asta sveit­ar­fé­lagi á Íslandi og þjónar gestum og gang­andi með nauð­synjar. Thomas nýtur vin­sælda í sam­fé­lag­inu enda ann­ál­aður fyrir þjón­ustu­lund. Það er við hæfi að ræða við Thomas, sem rekur eina minnstu mat­vöru­búð lands­ins, á frídegi versl­un­ar­manna.

Thomas hefur búið í Norð­ur­firði í nokkur ár. Hann er frá Pouillon Frakk­landi en kom sem ferða­maður í Árnes­hrepp og kol­féll fyrir staðnum. Hann starf­aði um tíma á veit­inga­staðnum Kaffi Norð­ur­firði. Nokkru eftir að Verzlunarfélagið var stofnað úr rústum Kaup­fé­lags Stein­gríms­fjarðar var Thomas ráð­inn sem versl­un­ar­stjóri. Hann stendur vakt­ina allan árs­ins hring og leið­ist ekki eitt and­ar­tak. Yfir harð­asta vet­ur­inn búa aðeins um 15 manns í sveit­ar­fé­lag­inu þótt 40 manns hafi skráð þar lög­heim­ili sitt. Þá er veg­ur­inn suður gjarnan lok­aður lang­tímum saman og ófært öllum nema fugl­inum fljúg­andi. Þá líður Thomasi best og hann sekkur sér ofan í störf sín og nýtur þess að vera í fámennu og góð­mennu sam­fé­lagi.

„Hér sam­ein­ast fal­legt lands­lag og mjög gott fólk. Þetta gefur mér ljúft líf með frá­bæru fólki á stór­kost­legum stað, laus amstur heims­ins. Á vet­urna drekk ég kaffi með vinum mínum og spila. Þá starfa ég sem graf­ískur hönn­uður og vinn við það í tölv­unni minni. Þá skiptir engu máli hvar ég er í heim­inum,“ segir Thomas.

Hann segir að Covid hafi opnað augu fólks fyrir kostum þess að búa í fámenni fremur í iðandi mann­hafi stór­borga.

„Covid hefur kennt fólki að meta fámennið. Lífið í miðju stór­borga er ekki góður kostur. Hér hef ég allt sem þarf,“ segir hann.

Thomas dvelur mest­allt árið í Árnes­hreppi. Sum­ar­fríið í ár not­aði hann til þess að fara í enn meira fámenni. Þá setti hann nauð­synjar í bak­poka og hélt inn í óbyggðir og tjald­aði í Dranga­vík. Thomas er ekk­ert á förum þótt byggð­inni hnigni stöðugt og straum­ur­inn liggi í burtu.

„Ég von­ast til þess að búa hérna næstu árin. Ég bíð eftir vetr­inum og óveðr­inu. Það er hluti af því að búa í svo stór­kost­legri nátt­úru. Það eru engir ókostir við að búa hérna þótt það mætti vera örlítið fleira fólk,“ segir hann.