„Það voru ungabörn sem dóu þarna vegna þess að þau tróðust undir“

Hún er átak­an­leg saga ungu hjón­anna frá Afganistan, Zeba Sult­ani og Khairullah Yosu­fi, sem flúðu hingað til lands í síð­ustu viku. En hjónin neydd­ust til að skilja tveggja mán­aða gamlan son sinn eftir í Afganistan.

Zeba var í Jafn­rétt­is­skóla HÍ og voru þau á lista íslenskra stjórn­valda yfir þá afganska flótta­menn sem fá hæli hér.

„Daginn sem við flúðum var mikið öng­þveiti við flug­völl­inn og talið er að þennan dag hafi um milljón manns verið þar. Þetta var mið­viku­dag­inn 25. ágúst, dag­inn áður en sprengju­árásin var gerð á flug­vell­inum,“ segir Khairullah í við­tali er birt­ist í Sunnu­dags­blaði Morg­un­blaðs­ins nú um helg­ina.

Kairullah segir þau hafa verið komin með leyfi til að fara til Íslands og stað­fest­ing þess efnis hafi þau fengið í tölvu­pósti.

„Við vorum með íslenska fán­ann, vega­bréfin og tölvu­póst­inn og með þessu áttum við að fá að fara inn á flug­völl­inn,“ segir hann og Zeba tekur við.

„Okkur var sagt að halda út á völl þarna um nótt­ina og við lögðum af stað að heiman í bíl, ég og eig­in­maður minn, bróðir, systir, mágur, mamma og barnið okkar. En þegar við nálg­uð­ust flug­völl­inn sáum við að ekki var hægt að keyra þar nálægt því þarna voru þús­undir manna í kös.“

Þau þurftu því að fara úr bílnum og hélt Khairullah á syni þeirra, Arsalan. Verið var að skjóta úr byssum og seg­ist Zeba hafa ótt­ast um son sinn og að heyrn hans myndi skað­ast af hávað­anum.

Troðn­ing­ur­inn á flug­vell­inum var afar mik­ill og tók Khairullah eftir því þegar þau voru að reyna að kom­ast að hlið­inu þar sem þeim yrði hleypt í gegn að sonur þeirra hafði misst með­vit­und.

„Hann hreyfð­ist ekki og var orð­inn kaldur og opn­aði hvorki augun né munn­inn. Ég hélt hann væri dáinn. Ég fór með hann að húsi þarna í nágrenn­inu og fékk að fara þar inn. Ég setti hann niður og byrj­aði að hnoða brjóst­kass­ann og þá tók hann að anda á ný.“

Úr varð að hjónin skildu son sinn eftir í höndum móðir Zebu og systur.

„Við vorum hrædd um líf son­ar­ins, að hann myndi ekki lifa af troðn­ing­inn. Það voru unga­börn sem dóu þarna. Sum vegna súr­efn­is­skorts og sum vegna þess að þau tróð­ust undir. Sum barn­anna hafa orðið við­skila við for­eldra sína. Það eru of margar sorg­ar­sögur,“ segir Khairullah dapur í bragði.

Þessi hug­rökku hjón vinna nú hörðum höndum að því að koma syni sínum til lands­ins og segj­ast hafa tekið þessa ákvörðun, að koma til Íslands, fyrir hans fram­tíð. „Hann myndi ekki eiga neina fram­tíð í Af­gan­ist­an,“ seg­ir Zeba.

Ítarlegt við­tal við hjónin er í Sunnu­dags­blaði Morg­un­blaðs­ins um helg­ina.