Rokkarinn Rúnar Þór vildi ganga í Skátana: Rekinn úr skóla fyrir að kasta smokki inn í kennslustofu

Rúnar Þór Pét­urs­son, rokk­ari og útvarps­maður,  sett­ist niður með Reyni Trausta­syni í vik­unni og ræddu þeir æsk­una, hljóm­sveitir og lífið sjálft.

Rúnar Þór sem er þekktur fyrir glæstan tón­lista­feril sinn er Vest­firð­ingur, en þar byrj­aði tón­list­ar­fer­ill­inn, í hljóm­sveit­inni Razzar. Fólk var mis­hrifið af nafn­inu en skipti það engu máli þótt Z var notuð í stað S.

Rúnar segir frá því hvernig hann eign­að­ist gítar Eiríks Mikka­els­sonar. Hann hafði þá verið að skemmta sér á Flateyri um 16 ára gam­all og kom við á hljóm­sveita­ræf­ingu. Þar sá hann gítar í eigu Eiríks sem honum leyst vel á.

„Ef þú ætlar að selja þennan gítar þá sel­urðu mér hann“, sagði Rúnar við Eirík.
Hann ákvað að selja honum gít­ar­inn en Rúnar gleymdi að borga honum fyrir hann
Stuttu síðar er litlum stein kastað í rúð­una heima hjá Rúnari. Þegar hann lítur út um glugg­ann sér hann Eirík standa þar og spyr hvort hann ætli ekki að borga fyrir gít­ar­inn.
Hann gerir það og hendir ein­hverjum fimm­tíu krónum út um glugg­ann.

Fyrir fjórum árum rekst hann svo á Eirík sem segir honum að hann hafi víst aldrei borgað honum gít­ar­inn að fullu.

„Ég átti nóg af gít­urum og spyr hvort ég megi ekki bara gefa honum einn, tvo gít­ara í stað­inn,“ sagði Rúnar og bætti við að hann hefði fengið sam­visku­bit yfir því að hann hafi ekki borgað gít­ar­inn.

Eiríkur bað hann þá um að borga sér fyrir gít­ar­inn með því að halda styrkt­ar­tón­leika fyrir geð­hjálp og að bjóða honum svo á tón­leika.

„Hann fékk eilífð­ar­passa,“ sagði Rúnar sem hélt einnig styrkt­ar­tón­leik­ana.

Rúnar byrj­aði snemma að vinna við tón­list­ina en var hans fyrsta borg­aða gigg þegar hann var 15 ára gam­all, um ára­mótin 1969.

Stuttu áður hafði Rúnar og tveir vinir hans verið reknir úr skól­anum fyrir að kasta smokki, fullum af vatni inn í kennslu­stofu.

Stuttu síðar áttu þeir að mæta til skóla­stjóra til þess að biðj­ast afsök­unar á hrekknum. Vinir Rúnars mættu og báð­ust afsök­unar en ekki Rúnar sjálfur. Þar með var hann rek­inn og á því augna­bliki má segja að tón­list­ar­fer­ill­inn hafi byrjað.

„Sem betur fer fór þetta svo, enda var ég búinn að ákveða hálf­part­inn hvað ég ætl­aði að gera“.

Eftir að hann var rek­inn úr skóla gat hann ekki spilað lengur í skóla­hljóm­sveit­inni en ekki leið á löngu þar til hann var kom­inn í nýja hljóm­sveit.

Áramótin 1969

„Þá hringir Ásgeir Sig­urðs­son heim til pabba og mömmu og spyr hvort ég megi ekki koma í hljóm­sveit­ina hans,“

Pabbi svar­aði Ásgeiri á þann veg að hann gæti nú spilað á flest hljóð­færi en hann hafi þó aldrei séð son sinn spila á bassa.

„Sendu hann inn eftir, sagði Ásgeir, ég er með allar græjur“.

Fyrsta ballið var á Flateyri. Það var ófært eins og svo oft áður og þurftu þeir að skíða niður fjallið til þess að kom­ast á leið­ar­enda.

Fimmtán ára gam­all stóð Rúnar á svið­inu með hljóm­sveit­inni og segir að drykkjan á ball­inu hafi verið mikil.

„Ég beið alltaf eftir því að þeir svifu yfir mann,“segir Rúnar og hlær.

Eftir ballið fékk Rúnar borgað og var það rausn­ar­lega upp­hæð.  Launin voru svipuð þeim sem bróðir hans fékk fyrir túr á sjó á þessu tíma og þótti það hin fín­ustu laun.

Rúnar var í níu hljóm­sveitum áður en hann flutti til Ísa­fjarðar. Hann segir að hann og góður vinur hans hafi verið þeir einu á þessum tíma með sítt hár.

„Við vorum með sítt hár í galla­buxum,“ segir hann og mörg voru upp­á­tæki þeirra félaga.

Eitt sinn höfðu þeir ákveðið að ganga í Skátana, þó ekki af sömu ástæðum og fólk gerir vana­lega.

„Við vissum að allar stelp­urnar væru þar þannig við fórum,“

Þá hafi þeir félagar farið og bankað upp á hjá skáta leið­tog­unum sem opn­uðu hurð­ina fyrir þeim, síð­hærðum rokk­urum og sögð­ust þeir ætla að ganga í skát­ana. Svar leið­tog­ana var stutt og laggott.

„Nei, það gerið þið ekki,“ sögðu þeir og lok­uðu hurð­inni.

Eitt árið var Rúnar með­limur í þremur hljóm­sveitum. Bæði hann og aðrir með­limir hljóm­sveit­anna gátu spilað á öll hljóð­færi og skipt­ust því reglu­lega á hver lék á hvað. Þá samdi hann einnig lög sjálfur fyrir hljóm­sveit­irnar en hann hefur ekki gefið öll lögin út enn.

Rúnar heim­sækir æsku­slóð­irnar reglu­lega og heldur þar tón­leika tvisvar á ári. Í hús­inu á Ísafirði og á Þingeyri en ætlar hann að bæta Flateyri við í túr­inn árlega.

Þeir Rúnar og Reynir rifja upp sveita­böllin, tón­leik­ana og drykkju­menn­ing­una á þessum tíma. Margar spaugi­legar minn­ingar rifj­ast upp og er hægt að hlusta á hérna.