Þorsteinn missti mann í sjóinn: „Hugsaði með mér að ef ég næði honum ekki þá hætti ég á sjó“

Þor­steinn Vil­helms­son stalst ungur niður á bryggju á Akureyri og horfði á bát­ana og skipin. Sjó­mennskan heill­aði og 16 ára gam­all fór hann á sjó­inn fyrir alvöru. Hann var stýri­maður og skip­stjóri um ára­bil, er einn af stofn­endum Samherja en seldi svo sinn hlut í félag­inu mörgum árum síðar eftir að upp úr sauð. Einir mestu erf­ið­leikar sem Þor­steinn hefur upp­lifað tengj­ast fjár­fest­ing­ar­fyr­ir­tæk­inu Atorku sem hann átti stóran hlut í, en það fór illa eftir hrunið. „Ég hef kannski verið stolt­ari af því, af því að það var ekki allt lánsfé eins og hjá sumum. Og ég tap­aði því öllu.“ Þor­steinn er í helg­ar­við­tali Mannlífs og hér birt­ist brot úr því:

Þor­steinn minn­ist alvar­legs atviks í einum túrnum.

„Ég lenti einu sinni í því að ég missti mann í sjó­inn,“ segir hann, en hann var þá stýri­maður en að leysa af sem skip­stjóri á Harðbak. „Hann flækt­ist í bak­stroffu, en það var lán í óláni að við náðum honum aftur. Það var komið haust, það var myrkur en tungls­ljós og það var algjör­lega ládauður sjór og hann var nokkuð heitur miðað við það sem getur verið, eða sex til átta gráður.

Ég kall­aði niður í borð­sal eftir hjálp og það komu allir upp til við­bótar. Ég sá hann í ljós­kast­ar­anum og var búinn að taka hring­inn á fullu og um leið og maður var búinn að taka hring­inn þá stopp­aði maður. Að sjá hann í ljós­kast­ar­anum og sjá síðan það sem var svo aðdá­un­ar­vert; hann var nýbú­inn að horfa á ein­hverja mynd – svona eru oft til­vilj­an­irnar því Slysa­varna­skóli sjó­manna var ekki kom­inn til sög­unnar – um hvernig menn ættu að haga sér ef þeir dyttu í sjó­inn og það var alls ekki að synda á eftir skip­inu – eyða ekki orku og reyna að troða mar­vað­ann – þannig að hann lá svo­lítið á bak­inu. Hann var í gúmmí­buxum, stíg­vélum og öllu saman.“ Flot­gall­arnir voru ekki komnir þá. „Hefði hann verið í örygg­is­belti í línu þá hefði hann senni­lega klippst í sundur. Ég hef alltaf dáðst að honum hvað hann var rosa­lega yfir­veg­aður.“

Og mann­inum var bjargað upp úr sjónum.

„Það var bara stýrt hart í borð og beint á hann og við náðum honum. Maðurinn var mikið slas­aður á öðrum fæt­inum og það end­aði með því að fót­ur­inn var tek­inn af honum við hné.

Þetta var svo fljótt að ske og það var svo margt sem fór í gegnum haus­inn á manni. Ég hugs­aði með mér að ef ég næði honum ekki þá hætti ég á sjó.“

Þetta var erfið reynsla fyrir Þorstein. „Að öðru leyti held ég að ég geti talist far­sæll.“

Hér má horfa á við­talið: Þor­steinn Vil­helms­son í Mann­líf­inu: Svik, háski, lyg­inn banka­stjóri og saga afla­skip­stjóra Samherja