Anna Kristjáns er sjötug í dag: „Ég tek samt alveg á móti gjöfum þótt engin verði afmælisveislan“

Hin bráð­skemmti­lega og lipri penni, Anna Krist­jáns­dóttir, er sjö­tug í dag. Hún býr nú á Tenerife og skrifar pistla um lífið á spænsku eyj­unni undan ströndum Afríku, á hverjum ein­asta degi. Hún er þó stödd á Íslandi í augna­blik­inu. Nýjasti pistill­inn er afmælispist­ill. Og hann er fullur af hár­fínum húmor eins og oft­ast hjá Önnu.

„Ég við­ur­kenni sök mina. Ég telst ekki lengur vera ung­lingur heldur full­orðin. Það var víst á þessum degi fyrir 70 árum síðan sem ég kom í þennan heim eins og frelsandi eng­ill og for­eldr­arnir horfðu á nýfætt barnið í jöt­unni (sic!) og sögðu hvort við annað: „Full­komnun er náð. Við þurfum ekki að gera fleiri til­raunir til að búa til hina full­komnu mann­eskju“. Með fæð­ing­unni hættu þau að gera það og snéru sér að öðrum skemmti­legri áhuga­málum en að búa til börn. Ég ætla ekk­ert að rifja upp hið mjög svo ham­ingju­ríka upp­eldi mitt hér og nú. Það hefur þegar verið fært til bókar og gefið út og grunar mig að tals­vert sé enn til af upp­lagi bók­ar­innar á hola­bok.is.“

Anna fer því næst yfir plön afmæl­is­dags­ins.

„Í til­efni af afmæl­is­deg­inum fékk ég nagla­snyrt­ingu og augn­háraplokkun hjá Kristrúnu frænku og hár­litun hjá Erlu. Helena dró mig svo í skó­búð og valdi á mig nýja spari­skó og svo eina í slabbið á Íslandi að vetri til svo nú má ég henda gömlu Íslands­hæfu spari­skónum. Afmæl­is­dag­ur­inn stefnir í að verða nokkuð enda­sleppur. Sumir eru í sótt­kví, aðrir í sjálf­skip­aðri sótt­kví og fyrir bragðið er ómögu­legt að safna saman nán­ustu fjöl­skyldu­með­limum. Ég tek samt alveg á móti gjöfum þótt engin verði afmæl­is­veislan fyrr en síðar, enda fjöldi smit­aðra orð­inn geig­væn­legur þótt sjálf hafi ég ekki miklar áhyggjur. Tvö barna minna telj­ast í áhættu­hóp, þar á meðal sonur minn sem er með gjafa­nýra. Fyrir bragðið er hætta á að ég fari ein í mína afmæl­is­veislu sem er þá eðli­leg­ast að verði haldin á Bæjarins bestu.“

Eitt af því sem fylgir sjö­tugs­af­mæl­is­dögum er end­ur­nýjun á öku­skír­tein­inu og af því hefur Anna áhyggjur.

„Ég hefi áhyggjur af einu til við­bótar. Í dag er síð­asti dag­ur­inn sem öku­skír­teinið mitt er í gildi. Ég er að vísu búin að sækja um end­ur­nýjun og fara í lækn­is­skoðun, en komst að því fyrir þremur vikum síðan að það tekur heilan mánuð að útbúa nýtt skír­teini. Spán­verjar eru sko ekk­ert að flýta sér við slíka hluti. Það gæti orðið vand­ræða­legt augna­blik ef ég skyldi verða stöðvuð af lög­reglu þessa daga sem ég verð á Íslandi og þarf að fram­vísa bráða­birgða­fram­leng­ingu á öku­skír­tein­inu á spænsku. Ég er ekki viss um að allir lög­reglu­þjónar á Íslandi séu betri í spænsku en ég sem er hræði­leg í spænsku.“

Anna hálf­sér eftir að hafa komið til Íslands því hún er að frjósa í hel.

„Þótt ég sé orðin þetta háöldruð er ekki þar með sagt að ég fari að selja Mjall­hvíti og fá mér CRV. Svo gömul er ég ekki. En mér er kalt hérna á hjara ver­aldar. Fyrir bragðið er ég hálf­part­inn farin að sjá eftir þeirri skyndi­á­kvörðun minni að hafa farið til Íslands í stað meg­in­lands Spánar þar sem ég veit að hefði verið vel tekið á móti mér. En það er alltaf gott að vera vitur eft­irá.“

Í lok pistils­ins segir hún það bull að hún sé sjö­tug í dag.

„Að lokum vil ég ítreka eitt. Það er bara bull að ég sé sjö­tug í dag. Ég er nefni­lega bara 26 ára og verð ekki 27 fyrr en 24. apríl næst­kom­andi. Ég end­ur­fædd­ist nefni­lega þann dag árið 1995. En ég tek samt á móti gjöfum í til­efni af upp­haf­legu fæð­ing­araf­mæli mínu.“

Mannlíf óskar Önnu inni­lega til ham­ingju með stóraf­mælið!