Albert féll útbyrðis í ískaldan sjó: „Maður er bara þakklátur fyrir lífið“

Sjó­mað­ur­inn Albert Páll Alberts­son segir frá lífs­raun sinni í við­tali við Gunnlaug Snæ Ólafsson á Mbl.is í dag. Albert meidd­ist og lenti útbyrðis í ískaldan sjó. Bless­un­ar­lega var Alberti bjargað af skips­fé­lögum sínum og hann lýsir í við­tal­inu skjótum við­brögðum þeirra og því krafta­verki að hafa lifað af.

Stutt er síðan atburð­irnir áttu sér stað en Albert réði sig á loðnu­ver­tíð­ina 2021/2022 á Víking AK-100 í jan­úar. Slysið varð í lok mars. Þennan dag var kalt en ekki mik­ill vindur, fremur góð skil­yrði til veiða. Skipið var þá úti fyrir Sandvík á Reykja­nesi. Albert var að sinna störfum sem hann er vel kunn­ugur, en slysin gera stundum ekki boð á undan sér. Hann lýsir því í við­tal­inu hvernig hann, með ein­hverjum hætti sem erfitt er að útskýra, flækt­ist í svo­kall­aðri fall­hlíf sem kastað er í sjó­inn á eftir loðnunót­inni. „Maður pass­ar sig alltaf á að flækj­ast ekki í þetta en ein­hvern veg­inn gerð­ist það, ég veit ekki hvernig. Ég sé bara allt í einu að fót­ur­inn er kom­inn í einn hring og ég næ ekki að losa mig.

Um leið og búið er að sleppa eru bara nokkr­ar sek­únd­ur þar til þetta er farið og ég fór með. Mér skilst á fé­laga mín­um sem var við hlið­ina á mér að ég hafi farið ein­hverja átta metra út frá skip­inu og fjóra metra niður.“

Albert seg­ist hafa haldið að hann væri að deyja. Þarna var komið undir kvöld og rökkur eftir því. Fyrir hálf­gert krafta­verk tókst Alberti að losa stíg­vél sitt. „Ég hugs­aði bara að ég væri ekki að fara að láta son minn verða föður­laus­an og að ég væri að fara að bjarg­ast.“

Á þessum tima­punkti var Albert í kafi í ísköldum sjónum. Hann náði að kom­ast upp á yfir­borðið og blása lofti í björg­un­ar­vestið.

Sem betur fer var Albert með skærgulan hjálm á höfði og gátu félagar hans því komið auga á hann í sjónum, jafn­vel þegar hann tók að reka frá þeim.

Pabbi Alberts var skip­stjóri á skip­inu. „Hann miss­ir aldrei aug­un af mér og sér alltaf gula hjálm­inn í sjón­um þó að ég sé kom­inn svo­lítið langt frá þeim.“

Það var tæki í vesti Alberts sem gaf upp stað­set­ingu hans. „Sem bet­ur fer eru nokk­ur skip í kring og pabbi nær að leið­beina fær­eysku skipi sem heit­ir Høga­berg. Það kom til mín og náði að kasta björg­un­ar­hring. Þeir kasta nokkr­um sinn­um og ég náði hon­um fyr­ir rest. Það var rosa­lega góð til­finn­ing.“

Þegar fær­eysku skip­verjarnir voru að fara að hífa Albert um borð komu félagar hans þjót­andi á létta­bátnum og tóku hann til baka á Víking. Hann hafði verið í um 20 mín­útur í ísköldum sjónum. Hann hlaut þónokkra áverka, brotn­aði og fór úr lið.

„Ein­hvern veg­inn gekk allt eins og það átti að ganga – all­ir þekktu sitt hlut­verk. Maður er bara þakk­lát­ur fyr­ir lífið og þakk­lát­ur skips­fé­lög­un­um mín­um.“

Viðtalið við Albert, þar sem hann segir ítar­lega frá atburð­unum má lesa á Mbl.is.