Sif segir Hampiðjuna og Knarr Maritime fara með rússneska „blóð­peninga í bankann“

Í pistli Sif Sig­mars­dóttur í Frétta­blað­inu segir meðal ann­ars að „neyt­enda­sam­tök um alla Evrópu hyggj­ast taka saman upp­lýs­ingar um þau fyrir­tæki sem enn stunda við­skipti í Rúss­landi. Er það gert svo að neyt­endur geti sjálfir á­kveðið hvort þeir skipti við fyrir­tækin eða snið­gangi þau:

Breki Karlsson

„Við fengum alveg magn­aða ræðu frá full­trúa neyt­enda­sam­taka Úkraínu og í kjöl­farið var sam­þykkt að búa til þennan lista,“ sagði Breki Karls­son, for­maður Neyt­enda­sam­tak­anna, í sam­tali við Frétta­blaðið í vik­unni þar sem hann var staddur í Brussel á fundi Evrópu­sam­taka neyt­enda.“

Volodimír Selenskí for­seti Úkraínu

„Við upp­haf inn­rásar Rússa í Úkraínu hvatti Volodí­mír Sel­en­skíj, for­seti lands­ins, fyrir­tæki til að hætta við­skiptum í Rúss­landi því að þau væru „drifin blóði“ Úkraínu­manna. Fjöldi al­þjóð­legra fyrir­tækja urðu við þeirri bón. En ekki öll“ segir Sif og bætir við:

Hamp­iðjan, Skarfa­görðum 4, 104 Reykja­vík

„Yale há­skóli í Banda­ríkj­unum heldur úti lista yfir fyrir­tæki sem enn stunda við­skipti í Rúss­landi; á honum má finna ís­lensk fyrir­tæki; svo sem Hamp­iðj­una og Knarr Maritime – sem gera sér blóð­pen­inga að góðu.“

Heldur áfram með penn­ann að vopni:

„Væntan­legur listi Neyt­enda­sam­tak­anna er upp á líf og dauða. Ekki er þó víst að starf­semi allra ís­lenskra fyrir­tækja sem á honum lenda sé þess eðlis að neyt­endur geti tjáð þeim hug sinn með vesk­inu. Það er hins vegar hægt að fanga at­hygli eig­enda þeirra eftir fleiri leiðum en í gegnum rekstrar­reikn­ing­inn. Eins dauði er ann­ars brauð öðl­ast bók­staf­lega merk­ingu nú um stundir.

Sif bendir á að „svo virð­ist sem úkra­ínsk manns­líf séu ekki öllum ís­lenskum fyrir­tækjum næg á­stæða til að láta af við­skiptum við Rúss­land. Kannski að ótt­inn við snið­göngu – efna­hags­lega eða sam­fé­lags­lega – leiði til sinna­skipta stjórn­enda þeirra. Dugi hann þó ekki til mætti grípa til ó­hefð­bund­inna að­ferða. Sam­hliða birt­ingu lista Neyt­enda­sam­tak­anna væri hægt að efna til ný­yrða­sam­keppni. Lands­mönnum yrði falið að mynda sögn úr nafni fyrir­tækis á list­anum sem, eins og Boycott bú­stjóri, ætti á hættu að kom­ast á spjöld sög­unnar í gegnum tungu­málið. Sögninni væri ætlað að fanga merk­ing­una: Að fara með blóð­pen­inga í bank­ann.“