„Stefna stjórnvalda í útlendingamálum er höfnunarstefna, svo lengi sem þau komast upp með það“

Þing­mað­ur­inn skel­eggi, Píratinn Björn Leví Gunn­ars­son segir í grein sinni, sem ber yfir­skrift­ina Hel­vít­is­vist að „það er sér­stakur staður í hel­víti fyrir fólk sem velur að vera hlut­laust á tímum sið­ferð­is­legra átaka. Það er sér­stakur staður í hel­víti fyrir konur sem hjálpa ekki öðrum konum. Það er sér­stakur staður í hel­víti fyrir fólk sem mis­notar börn. Það er sér­stakur staður í hel­víti fyrir fólk sem stelur sann­leik­anum. Það er sér­stakur staður í hel­víti fyrir fólk sem selur sál sína fyrir völd og veg­tyllur. Það er sér­stakur staður í hel­víti fyrir rauð­víns­glös sem passa ekki í upp­þvotta­vél. Það er sér­stakur staður í hel­víti fyrir mann­eskj­una sem fann upp á því að skrifa ógeðs­lega langt intro fyrir allar upp­skriftir online. Það er sér­stakur staður í hel­víti fyrir fólk sem snýr út úr orðum ann­arra.“

Björn bætir því við að „fólk hefur gripið til þessa orða­til­tækis við ýmis tæki­færi. Sum alvar­legri en önnur. Nýjasta dæmi þess að það sé gripið til þessa orða­til­tækis teng­ist því að það á að senda til baka vel rúm­lega 200 umsækj­endur um alþjóð­lega vernd.

Hvers vegna er til­efni til þess að grípa til þess­ara orða við það til­efni? Á milli áranna 1956 – 2019 hafði Ísland tekið á móti 778 manns sem kvótaflótta­fólki. Í töl­fræði Útlend­inga­stofn­unnar kemur fram að auki hafa 1745 manns hafa fengið alþjóð­lega vernd frá árinu 2015. Það sem af er árinu 2022 hafa 1050 manns bæst við þá tölu, aðal­lega vegna stríðs­ins í Úkraínu. Þetta eru vel tæp­lega 4000 flótta­menn sem hafa fengið aðsetur á Íslandi frá árinu 1956. Í mesta lagi 1% af þjóð­inni, og rúmur fjórð­ungur af því bara út af stríð­inu í Úkraínu.“

Hann segir einnig að „stefna stjórn­valda í útlend­inga­málum er höfn­un­ar­stefna, svo lengi sem þau kom­ast upp með það. Svo mikið er aug­ljóst miðað við töl­urnar hér að ofan. Stríð í Evrópu, þá er ekk­ert mál að taka við fullt af flótta­fólki. Stríð utan Evrópu, senda til baka.“

Björn er klár á því að „þessi stefna verður enn aug­ljós­ari þegar umsóknir um alþjóð­lega vernd frá Venes­ú­ela eru skoð­aðar, en árið 2019 voru sam­tals 157 umsóknir þaðan og engri var hafnað. Á sama tíma var öllum 22 umsókn­unum frá Úkraínu hafnað. Þá er ágætt að minn­ast þess að þegar úkra­ínska fót­boltaliðið kom hingað til Ísland árið 2017 til þess að keppa þá var Úkraína skráð á lista yfir örugg lönd – fyrir utan héröðin Donetsk, Luhansk og Krím. Á árunum 2015 – 2021 sóttu 87 frá Úkraínu um alþjóð­lega vernd á Íslandi, 12 fengu vernd.“

Hann ljær máls á því í lok greinar sinnar að „hér hafa ráða­menn beðið okkur um að skoða töl­urnar. Já, þær tala sínu máli. Ef litið er til áranna 2015 – 2021 þá tók Grikk­land við rúm­lega 100 þús­und flótta­mönnum á meðan Ísland tók á móti tæp­lega 2000. Grikkir eru um 30falt fleiri en Íslend­ingar sem þýðir að þeir hafa tekið á móti um helm­ingi fleiri flótta­mönnum en við. Það lítur því út fyrir að það sé við­eig­andi til­efni til þess að grípa til vel val­inna orða gagn­vart stjórn­völdum í þessum mála­flokki.“