Jón Mýrdal: „Var ekkert þunglyndur, var bara með heilaæxli“

„Hæ, heyrðu ég er með heila­æxli,“ sagði Jón Mýrdal við Sigrúnu Guð­laugs­dóttur, eig­in­konu sína, í sím­tali af spít­al­anum. Fyrir þremur árum greind­ist Jón með lífs­hættu­legt heila­æxli á stærð við sítrónu sem var skorið sam­dæg­urs. Æxlið hafði grass­erað í mörg ár og var farið að valda breyttri hegðun í fari og getu Jóns.

Jón Mýrdal segir frá reynsl­unni sinni í þætt­inum, Segðu mér, á RÚV.

Sig­ur­laug M. Jón­as­dóttir þátta­stjórn­andi spyr hann hvort hann hafi verið orð­inn eitt­hvað skrít­inn. Jón svarar kím­inn að hann: „sé skrít­inn og að venju­legur maður hefði að öllum lík­indum greinst fimm árum fyrr.“

Sobril, kulnun og þunglyndi

Ýmis teikn og breyt­ingar í fari Jóns voru farnar að gera vart við sig. Sjálfur lýsir hann sér sem orð­heppnum og fljótum til svara, en það hafi verið farið. Hægst hefði veru­lega á öllu í fari hans og hann far­inn að sofa mikið. Jón leit­aði til lækna og fékk sobril og þung­lynd­is­lyf. Sjálfur taldi Jón og aðstand­endur hans að hann væri orð­inn þung­lyndur og fann hann fyrir ein­kennum kuln­unar.

„Ég var ekk­ert þung­lyndur, ég var bara með heila­æxli,“ segir Jón í við­tal­inu hjá Sig­ur­laugu.

40 ísblóm og 4L af kók

Minnis­leysi ein­kennir tím­ann fyrir grein­ingu Jóns, en hann segir þá frá atviki þar sem Sigrún kona hans, tekur á móti honum á heim­ili þeirra, eftir búð­ar­ferð. Jóni hafði mis­tek­ist að opna úti­dyra­hurð­ina og stóð með hendur fullar með; einn halda­poka af nammi, 40 ísblóm og 4 lítra af kóki. Því næst gekk hann inn og fór að sofa.

Skakkur og dofinn í andliti

Nína, vin­kona Jóns, greip þá í taumana og dreif hann með sér upp á bráða­mót­töku þar sem hann var sendur í sneið­mynda­töku og risa­vaxið æxli kom í ljós. Jón hringdi í kjöl­farið í Sigrúnu konu sína og sagði: „Hæ, heyrðu ég er með heila­æxli.“

Bregðast þurfti strax við og var Jón sam­stundis sendur í aðgerð þar sem þrýst­ingur á heila og líkur á flogi voru orðnar lífs­hættu­legar.

„Rosa sjokk“

Greining og aðdrag­andi aðgerð­ar­innar var snarpur. „Þetta var rosa sjokk, þetta var bara eins og bílslys,“ útskýrir Jón þegar hann er spurður út í við­brögð aðstand­anda og hans sjálfs „Ef ég hefði þurft að bíða í marga mán­uði – þá hefði ég verið mjög kvíð­inn.“

„Löngu hættur að spá í þessu“

Aðspurður hvort reynslan hafi mótað hann eða fyllt hann þakk­læti. „Nei, eig­in­lega ekki…“ svarar hann og útskýrir að það sé meðal ann­ars vegna minnis­leysis. „Ég er löngu hættur að spá í þessu […] ég bara held áfram.“