„Hrafn var náttúruafl, eins og þau sem þekktu til hans munu segja ykkur á næstu dögum. Gat bæði fengið fólk og félög til að blómstra. En gat svo flætt um eins og glóandi hraun; ómótaður kraftur sem ómögulegt var að segja til um hvað yrði úr eða ætlaði sér. Og það gat orðið ansi heitt og háskaleg nærri Hrafni. Og kalt í buskanum fyrir þau sem elskuðu hann, þegar hann var skyndilega horfinn burt til annarra verka,“ skrifar Gunnar Smári Egilsson formaður Sósíalistaflokks Íslands, um félaga sinn Hrafn Jökulsson sem nú er látinn.
„Hrafn reyndist mér vel þegar enginn vildi ráða mig til nokkurra verka seint á síðustu öld. Hann var þá ritstjóri á Alþýðublaðinu og leyfði mér að skrifa þar greinar, meira að segja að hæðast að nýkjörnum forseta í einskonar framhaldssögu sem við kölluðum Bessastaðabækurnar. Hann las líka yfir bók sem ég skrifaði. Í raun skrifaði ég bókina fyrir Hrafn, mætti með nýjan kafla í hverri viku eins og Hrafn þyrfti að senda hann í prentun þá um kvöldið.“
Gunnar Smári bætir því við að hann og Hrafn voru „samt ekki miklir mátar í sjálfu sér, höfðum unnið saman, þekktum hvorn annan og gátum skemmt okkur með samtali. En við vorum ekki það sem kalla má vini. Ég hafði orðið vélarvana út á sjó, siglt í höfn hjá Hrafni og stungið mér í samband við orkuvélina sem hann var. Eins og svo margir gerðu. Síðustu samskipti okkar voru þegar hann var allt í einu mættur í ponsjó inn á stofugólf og sagði sjö sögur í einu. Við náðum ekki öllu en Mosi hundurinn okkar öllu. Mosi gapti af lotningu á Hrafn og það var eins og hann vildi segja að ef hann væri maður þá væri hann akkúrat eins og Hrafn. Hrafn væri maður sem hafði sprengt af sér þessar hömlur sem gerðu menn svo þvingaða og herpta í augum hunda. Og þetta var gagnkvæm ást og virðing. Hvar sem Hrafn hafði farið var fólk að reyna að hemja hann og dempa. Mosi stóð hins vegar með honum í einu og öllu. Mér fannst því að Mosi einn gæti fylgt Hrafni og passað, hann yrði að verða verndarengill Hrafns í háska hans.“
Gunnar Smári segir frá því þegar hann, Mosi og Hrafn fóru í ferðalag:
„Við keyrðum þrír norður yfir heiðar um kvöldið; ferð sem varð söguleg og endaði í dramatískum hápunkti, en er svo flókin og djúp að ég hef ekki enn vit til að segja hana.“
Bætir við:
„Ég hitti Hrafn nokkrum sinnum eftir þetta. Hann sagði mér frá nauðungarvistun og því ofbeldi sem fólk má þola inn á geðdeildum. Ég þekkti til þessa, hafði unnið á Kleppi sem ungur maður. Allt er þetta sorgleg saga. Það væri hægt að komast hjá miklu ofbeldi og kúgun ef fólk fengi oftar að vera eins og það er. Stundum er lækningin verri en sjúkdómurinn. Og hvaða máli skiptir þótt einhver sé ekki í jafnvægi? Það er ekki eins og við hin séum alltaf í lagi. Stundum er það meira að segja hálf sturlað að þykjast vera í lagi í veröld þar sem sársauki og óréttlæti ólga undir yfirborði sem helst slétt vegna daunillar fitubrákar sem liggur yfir öllu.
Ég sendi fólkinu hans Hrafns samúðarkveðjur. Þau eiga auðvitað stórkostlegar minningar um þennan logandi anda. Sem brann svo skyndilega upp og er horfinn.“
Athugasemdir