Iðrast eftir áratug: „Vildi óska að ég hefði haft hugrekki – Málið hefur lengi hvílt þungt á mér“

Magnús Orri Schram skrifar á Facebook-síðu sína að hann vilji „biðj­ast afsök­unar á mínum hlut í Lands­dóms­mál­inu.“

Hann iðr­ast þess að hafa tekið þá ákvörðun að það hafi verið rétt að vísa málum Geirs H. Haarde, Árna M. Mathiesen og Ingi­bjargar Sólrúnar Gísla­dóttur, til Lands­dóms.

Dómur féll í mál­inu í apríl árið 2012, og því hefur Magnús Orri haft nægan tíma til að velta þessu fyrir sér. Og hefur nú kom­ist að end­an­legri nið­ur­stöðu, sem er eft­ir­sjá og afsök­un­ar­beiðni.

Magnús Orri sat árin 2009 og 2010 fyrir hönd Sam­fylk­ing­ar­innar í þing­manna­nefnd sem hafði það hlut­verk að fjalla um skýrslu Rann­sókn­ar­nefndar Alþingis.

Komst meiri­hluti nefnd­ar­innar að þeirri nið­ur­stöðu að höfða ætti mál gegn fjórum fyrr­ver­andi ráð­herrum í rík­is­stjórn Sam­fylk­ingar og Sjálf­stæð­is­flokks.

„Ég vil biðj­ast afsök­unar á mínum hlut í Lands­dóms­mál­inu Fyrir tólf árum ákvað meiri­hluti Alþingis að vísa máli Geirs H. Haarde til lands­dóms. Á þeim tíma sat ég á Alþingi og í nefnd þing­manna sem fjall­aði um Rann­sókn­ar­skýrsl­una og hvernig ætti að taka á lögum um ráð­herra­á­byrgð.

Mín afstaða var þá að rétt væri að vísa málum Geirs H. Haarde, Ingi­bjargar Sólrúnar Gísla­dóttur og Árna M. Mathiesen til Lands­dóms. Þeirri ákvörðun sé ég eftir.“

Hann segir einnig að „í dag vildi ég óska þess að ég hefði haft hug­rekki til að tala fyrir því að umfjöllun um ábyrgð ráð­herra hefði lokið á vett­vangi nefnd­ar­innar. Á sínum tíma lét ég and­ann í þjóð­fé­lag­inu hafa áhrif á mína afstöðu, þegar það hefði verið rétt ákvörðun að vísa engum málum til Lands­dóms.“

Bætir við:

„Ég er sann­færður um að þau sem voru til umfjöll­unar – Geir H. Haarde, Ingi­björg Sólrún Gísla­dóttir, Árni M. Mathiesen og Björgvin G. Sig­urðs­son, hafa unnið að heil­indum við erfið störf í yfir­þyrm­andi aðstæðum.

Ég hef per­sónu­lega beðið þau afsök­unar á ábyrgð minni og vil einnig gera það hér, með opin­berum hætti.

Ég var nýlega spurður að því hvort ég væri enn sömu skoð­unar varð­andi ákvörðun nefnd­ar­innar og Alþingis, um að vísa málum ráð­herr­anna til Lands­dóms og svarið er að ég er það ekki. Málið hefur lengi hvílt þungt á mér og þótt ekki sé hægt að taka aftur þessi mis­tök þá er mik­il­vægt að gang­ast við þeim.“