„Þau eru orðin öldruð, hjónin. Eiga sér að baki langan og merkan starfsferil. Hún á sviði menningar og listar. Hann sem foringi íslenskra jafnaðarmanna. Maðurinn, sem gerbreytti íslenska skattkerfinu á nokkrum mánuðum. Úr gömlu og úreltu kerfi söluskatts og eftiráskattgreiðslu tekjuskatta. Í heim virðisaukaskatts og staðgreiðsluskatts . Maðurinn, sem náði í samningum að tryggja landsmönnum mestu efnislegu og réttarfarslegu framfarir, sem orðið hafa í Íslandssögunni.
EES-samninginn. Maðurinn, sem veitti þjáðum Eystrasaltsþjóðum mestan og bestan stuðning allra vestrænna þjóðarleiðtoga.
Stuðning, sem þær hafa heiðrað Ísland og Íslendinga fyrir og nýlega var minnst með heimsókn helstu forystumanna þessara þriggja þjóða hingað til Reykjavíkur, þar sem íslenskum ráðamönnum þótti ekki henta, að maðurinn sjálfur fengi að vera viðstaddur. Þessi aldraði leiðtogi íslenskra jafnaðarmanna.“
Svona byrjar mikill varnarpistill Sighvatar Björgvinssonar, fyrrverandi Alþingismanns til handa Jóni Baldvini Hannibalssyni. Í pistlinum segir hann að Ingibjörg Sólrún Gísladóttir hafi gert undirbúna atlögu að Jóni Baldvini í byrjun þessa mánaðar.
Vísar Sighvatur þar til færslu Ingibjargar Sólrúnar á Facebook þar sem hún talar um ásakanir á hendur Jóni Baldvini, um meint kynferðisbrot sem bornar hafa verið á hann. Ingibjörg Sólrún líkti þar Jóni við „rándýr sem velur bráð sína af kostgæfni.“ Þá segir hún einnig frá því er hún bað hann að víkja úr heiðurssæti Samfylkingarinnar fyrir þingkosningarnar 2007 en þá hafði hún heyrt af einu af þessum málum.
Hrun Samfylkingarinnar
Segir hann í pistlinum að Ingibjörg Sólrún hafi ekki átt nokkurn þátt í stofnun Samfylkingarinnar og lengi vel hafi hún haldið sér fjarri flokknum.
„Í fyrstu þingkosningum Samfylkingarinnar náði hún 27% atkvæða. Í næstu kosningum þar á eftir 32% atkvæða. Í fjölmiðlunum var þá talað um hina tvo turna í íslenskum stjórnmálum, hvar af Samfylkingin var annar. Það var við þessar aðstæður, sem manneskja sú, sem kvaddi sér hljóðs á fimmta degi ættjarðarvistar hjónanna gömlu, gaf kost á sér til starfa fyrir Samfylkinguna. Svili hennar, sem þá var formaður flokksins, bauð henni að styðja hana til forsætisráðherra, næði flokkurinn nægu fylgi með hennar liðsinni. Og þá sló hún til,“ skrifar Sighvatur.
Þá segir hinn aldni fyrrum Alþingismaður að tveimur árum seinna hafi Ingibjörg Sólrún ráðist gegn svila sínum og fellt hann frá formennsku í flokknum.
„Settist sjálf í það sæti. Gekk svo til sinna fyrstu þingkosninga sem flokksformaður. Samfylkingin fékk þar 16,8% atkvæða. Hafði sem sé tapað því sem næst helmingi fylgisins frá næstu kosningum þar á undan,“ skrifar Sighvatur. Í kjölfarið hafi Ingibjörg Sólrún ákveðið að falla frá meginstefnu jafnaðarmanna og ganga til stuðnings við Sjálfstæðisflokkinn í samsteypustjórn undir hans forystu og með því fengið utanríkisráðherrastól. Sá hinn sama og Jón Baldvin hafi sjálfur setið í áður með glæsibrag. Sú vegferð, sem þessi nýi formaður leiddi, endaði með mesta afhroði, sem íslenskir jafnaðarmenn hafa orðið fyrir í meira en 100 ára sögu sinni.“ Þarna vísar Sighvatur í 5,7 prósenta fylgi sem Samfylkingin hlaut í kosningum það árið.
„Hver einn og einasti frambjóðandi flokksins féll í þeim kosningum, sem eftir var þá enn af þeim hópi, sem leiddur var til samstarfs við Sjálfstæðisflokkinn og til eftirleiksins, sem af því leiddi. Einn frambjóðandi náði kjöri, ungur Akureyringur sem engu hlutverki hafði gegnt í vegferðinni sem hafin var fyrir tilstilli þess, sem lét sér sæma að lýsa forvera sínum sem rándýri. Rándýr, var hann sagður vera,“ skrifar Sighvatur, og spyr:
„Hvaða heiti skyldi nafngefandinn velja þeirri manneskju, sem leiddi flokk sinn til vegferðar, sem nánast leiddi til slátrunar flokksins eins og varð um Samfylkinguna í kosningunum 2017?“
Ásakanirnar
Sighvatur minnist stuttlega á ásakanirnar á hendur Jóni Baldvini, um kynferðisbrot, í pistli sínum. „Ásakanir um fjölmörg brot, sem mörg eiga að hafa átt sér stað fyrir meira en hálfri öld. Ásakanir, sem aldrei hefur þó verið fylgt eftir með ákærum svo hið íslenska dómskerfi gæti fengið að fjalla þar um og ákveða refsingu fyrir, ef stæðust. Ásakendur hafa þannig tekið að sér bæði ákæruvaldið, dómsvaldið og refsivaldið – sem skal vera að gera þessi öldruðu hjón útlæg úr eigin samfélagi og eigin landi. Nei – afsakið. Ein ákæran hefur verið tekin upp af ákæruvaldinu.
Ákæran um, að sá ákærði hefði strokið um bak kvenmanns við matborðið á heimili hins ákærða. Var ákærði sýknaður í héraði. Handhafi ákæruvaldsins, kona, áfrýjaði sýknudómnum til Landsréttar þar sem dóms er að vænta í nóvember.“
Rósemd elliáranna
Í lokaorðum sínum segist Sighvatur hafa þekkt Jón Baldvin og Bryndísi konu hans í fjöldi ára og aldrei hafa séð neitt athugavert við framkomu þeirra eða atgerfi.
„Það er aldraður maður, sem skrifar þessi orð. Á sinni löngu starfsævi hafði hann mikil samskipti við þau hjón. Átti í harkalegum átökum við þau .
Líka í miklum samskiptum og samvinnu. Hefur deilt með þeim bæði stríðum og stund, jafnt gleðistundum sem erfiðum. Í öllum þeim samskiptum hefi ég aldrei orðið var við eða fengið pata af neinu af því mikla og neikvæða ásökunarefni, sem þeim hjónum er ætlað að bera.
Aldrei! Í friði og rósemd elliáranna, sem ég hef fengið að njóta, hefur það miskunnarleysi, sem þeim er sýnt, valdið mér áhyggjum. Raskað ró minni. Vakið mig til samúðar. Að þurfa að flýja heimili sitt, ættingja, vini sína og vandamenn, sjálfa ættjörðina – vegna grímulausra, stöðugt ítrekaðra og vandlega undirbúinna árása.
Mælist eindregið til þess við þá þjóð, sem við öll tilheyrum, að hún leyfi öldruðu fólki að njóta síðustu hérvistardaga í friðsemd og ró á ættjörðinni sinni, á heimili sínu og með vinum sínum og vandamönnum. Svo fer þeim að ljúka —-þessum skrifum.“
Athugasemdir