Hanna Rún keppti með sprungur í fætinum: „Í raun verra heldur en beinbrot“

Hún hefur sigrað hverja danskeppn­ina af annarri í mörg ár og dansar nú í gegnum
lífið með dans­fé­laga sínum og eig­in­manni. Hanna Rún Bazev Óla­dóttir talar um
æsk­una, dans­inn, ein­eltið og kjafta­sög­urnar sem tengj­ast oft afbrýði­semi, ást­ina,
tíma­bundu löm­un­ina í öðrum fæt­inum, gigt­ina og Rússland.

Hún ólst upp í Danmörku til tveggja ára ald­urs; landi meist­ara ljóta and­ar­ung­ans, litlu haf­meyj­unnar, prinsessunnar á baun­inni og litlu stúlkunnar með eld­spýt­urnar. Og jú, líka landi Hans klaufa. Stúlkan bjó síðar í Kópavogi og enn síðar Garðabæ.

Hver er fyrsta minn­ing þín? „Ætli það sé ekki þegar ég týnd­ist. Ég hef kannski verið þriggja til fjög­urra ára. Ég ætl­aði að sýna vin­konu minni nýja húsið sem mamma og pabbi voru að byggja í Kópavogi. Nýja húsið var ekk­ert langt frá þar sem við bjuggum en við fórum aðeins of langt og týnd­umst. Það var komið myrkur og eftir mikla göngu sá ég hóp af fólki, þar var mamma vin­konu minnar hágrát­andi, og einnig lög­reglu­bíll. Ég man vel eftir því. Ég var mik­ill prakk­ari og for­eldrar mínir töl­uðu um hvernig ég yrði eig­in­lega þegar ég yrði ung­lingur. Svo sner­ist þetta við og ég varð algjör eng­ill. Ég týnd­ist oft og mikið var leitað að mér. Ég var alltaf að gera eitt­hvað sem ég mátti ekki.
Maðurinn minn var eins; mamma hans sagði mér það. En sagt er að þegar tveir mínusar mæt­ist komi plús. Börnin okkar eru ótrú­lega róleg og góð.“ Svo liðu árin og stúlkan sem týnd­ist átti sína drauma. „Það var bara tvennt: Dansari og gull­smiður. Ég var alveg ákveðin í því að ég ætl­aði að verða gull­smiður; ég hef reyndar ekk­ert lokað á það og held því alveg opnu. Ég ætl­aði sem sagt að verða gull­smiður eins og pabbi. Ég ætl­aði mér líka að verða best í dansi og verða heims­meist­ari; ég get ekki hætt fyrr en ég næ því,“ segir Hanna Rún sem vinnur hálfan dag­inn hjá Gull­smiðju Óla, fjöl­skyldu­fyr­ir­tæk­inu. Eftir hádegi æfir hún síðan dans með eig­in­mann­inum. Hana dreymir enn um að verða heims­meist­ari. Íslands­meist­aratitl­arnir eru orðnir um 30 og svo eru það hinir og þessir titlar fyrir utan þá en hún hefur sigrað mörg önnur mót hér­lendis og erlendis.

Sprungur

Hanna Rún Bazev Óla­dóttir var fjög­urra ára þegar hún fór í dans­skóla. „Mamma og pabbi fóru með mig í Dans­skóla Sigurðar Hákon­ar­sonar. Þegar ég hafði stigið þar inn varð ekki aftur snúið. Ég man vel eftir þessu. Ég byrj­aði að dansa við frænda minn og þjálf­ar­arnir töl­uðu fljót­lega um við mömmu og pabba að það væri auka­taktur í mér þrátt fyrir hvað ég væri lítil; hvað ég væri snögg að ná spor­unum og væri takt­viss. Ég var mjög ung þegar ég fór að fara í einka­tíma. Svo flutti frændi minn út á land og ég varð herra­laus en þá var ég svo heppin að það var laus strákur sem var mjög efni­legur. Við vorum pöruð strax saman og kepptum síðan á okkar fyrsta móti árið 1997 þegar ég var að verða sjö ára og urðum Íslands­meist­arar. Og við unnum svo nán­ast allar keppnir eftir það.“
Dans­fé­lag­arnir voru snemma settir upp í næsta flokk þannig að þau æfðu með eldri krökkum. „Þetta voru allt ung­lingar þannig að maður var alltaf að „keppa“ við þessa eldri krakka á æfingum sem var ótrú­lega gott fyrir okkur. Við byrj­uðum strax mjög ung að vera í einka­tímum hjá erlendum þjálf­urum, en á þessum tíma voru okkar aðal­þjálf­arar frá Þýska­landi. Þeir skipt­ust nokkrir á að koma, ballroom- og lat­ín­þjálf­arar. Þegar þeir komu tókum við alltaf 10-12 einka­tíma frá föstu­degi til sunnu­dags. Eitt árið þegar við vorum búin að plana afmæl­is­boðið mitt man ég að það stang­að­ist akkúrat á við þegar einn þjálf­ar­inn kom, þannig að ég varð að fara úr veisl­unni minni. Krakk­arnir horfðu bara á spólu á meðan ég skrapp í einka­tím­ann og svo kom ég aftur í afmælið strax á eftir. Ég skildi þetta mjög vel þótt ég hefði alveg viljað sleppa þessum tíma bara einu sinni en ég vildi líka verða best og vissi að þessir þjálf­arar komu til lands­ins til þess að hjálpa okkur að verða betri.“
Hún mátti ekki fara í skíða­ferða­lög þar sem hún gæti dottið og meitt sig. „Það þurfti bara að pakka mér í bóm­ull, sér­stak­lega rétt fyrir keppnir. Ég man að þegar það var mik­ill snjór mátti ég ekki fara út í frí­mín­útur; kenn­ar­arnir voru hræddir um að ég gæti runnið eða fengið snjó­bolta í and­litið. Þannig að á vet­urna í mik­illi hálku og snjó var ég inni í frí­mín­útum. Það var bara skipun frá þjálf­ar­anum. Ég mátti þá alltaf velja eina stelpu til að vera líka inni með mér; það var voða gaman því þá var ég alltaf svo vin­sæl.“

„Ég keppti með sprungurnar í fætinum.“

Hún dans­aði og dans­aði. Hún dans­aði svo mikið að það komu sprungur í bein í öðrum fæt­inum þegar hún var 15 ára. „Þetta var álag. Ég var búin að dansa svo mikið, ég hljóp líka mikið úti og annar sköfl­ung­ur­inn var mor­andi í sprungum sem voru komnar einn þriðja inn í beinið. Lækn­ir­inn tal­aði um að þetta væri í raun verra heldur en bein­brot.“ Hönnu Rún var sagt að hún mætti ekki dansa í þrjá mán­uði því ann­ars gæti hún kvatt dans­inn. Hún sagð­ist vera á leið­inni á heims­meist­ara­mót og að hún ætl­aði að fara. Og það gerði hún. „Ég keppti með sprung­urnar í fæt­inum og fékk 40 stiga hita og var ælandi, mögu­lega álag út af öllu saman, en mér gekk samt vel. Ég varð að fara á mótið því ann­ars hefði ég ekki verið sátt. Ég tók svo rúman mánuð í pásu eftir mótið.“

Viðtalið við Hönnu Rún má lesa í heild sinni í vef­út­gáfu nýjasta tíma­rits Mann­lífar, hér.