Margir báðu Hönnu Rún afsökunar á eineltinu: „Ég er löngu hætt að taka inn á mig svona baktal“

Hún hefur sigrað hverja danskeppn­ina af annarri í mörg ár og dansar nú í gegnum
lífið með dans­fé­laga sínum og eig­in­manni. Hanna Rún Bazev Óla­dóttir talar um
æsk­una, dans­inn, ein­eltið og kjafta­sög­urnar sem tengj­ast oft afbrýði­semi, ást­ina,
tíma­bundu löm­un­ina í öðrum fæt­inum, gigt­ina og Rússland. Hér er brot úr við­tal­inu.

„Þá hrúg­uð­ust inn heilu rit­gerð­irnar frá alls konar fólki sem ég þekki ekki neitt sem vildi bara biðj­ast fyr­ir­gefn­ingar.“

Hanna Rún segir að á full­orð­ins­aldri hafi hún fengið fullt af skila­boðum frá fólki og einnig skila­boð frá gömlum bekkj­ar­fé­lögum. Gömul bekkj­ar­systir fór að gráta og bað hana afsök­unar fyrir að hafa tekið þátt í ein­elt­inu og sagði að þetta hefði truflað sig lengi. „Hún sagði að hana hefði langað svo mikið í alla þessa kjóla og að vera svona flott og svo fékk ég svo mikla athygli í blöð­unum. Hún sagð­ist geta sagt það núna en hún hafði verið að deyja úr afbrýði­semi og lang­aði til að vera ég. Ég sagði að þetta væri ekk­ert mál og fannst bara ynd­is­legt að hún hafi þorað að segja mér frá þessu og kunni virki­lega að meta það. Svo eftir að ég opn­aði Instagram-reikn­ing­inn minn hrúg­uð­ust inn heilu rit­gerð­irnar frá alls konar fólki sem ég þekki ekki neitt sem vildi bara biðj­ast fyr­ir­gefn­ingar. Á Instagram­inu mínu sér fólk mig meira bara eins og ég er og sér að ég er bara frekar venju­leg. Fólk er oft mjög fljótt að dæma eftir útliti eða eftir ein­hverju sem það hefur heyrt. Ég fékk til dæmis skila­boð frá mann­eskju sem skrif­aði að henni væri sama hvort ég læsi þetta eða ekki en hún þyrfti að gera þetta fyrir sig af því að henni hafi liðið illa eftir að vera búin að fylgj­ast með Instagram-story hjá mér í ein­hvern tíma, og væri farið að þykja vænt um mig, og fyrir löngu síðan hafi hún tekið þátt ljótri umræðu um mig sem hún vissi að væri ekki sönn og að hún væri búin að sjá að ég er góð mann­eskja og liði illa yfir þessu og vildi bara losa sig við þetta. Ég þakk­aði henni bara kær­lega fyrir og skrif­aði að þetta væri ekk­ert mál. Fólk gerir svo sem alveg mis­tök og ég var mjög ánægð að fá þessi skila­boð; mér leið vel að lesa þau og henni leið vel. Ég er löngu hætt að taka inn á mig svona bak­tal eða ein­hver ljót komment; maður er kom­inn með nokkuð þykka brynju eftir öll þessi ár.“

Hanna Rún segir að enn sé fólk sem reyni að skemma fyrir henni í dans­inum. „Það hafa komið tímar þar sem ég hugsa með mér hvort það sé þess virði að halda áfram að dansa, og bara hætta þessu. Gefa skít í þetta. En þá minni ég mig á að ég mun ekki láta svona bull „skemma“ eftir alla þessa vinnu í öll þessi ár. Þá er það bara að anda inn og svo út aftur og áfram gakk.“

„Ég fann að það pirraði suma kenn­ara mikið þegar ég fékk leyfi til að fara í æfinga­búðir og keppa.“

Hanna Rún er spurð hvort þetta ein­elti – þessi úti­lokun – hafi haft áhrif á námið. „Ég get ekki sagt að ég hafi verið topp­nem­andi með geggj­aðar ein­kunnir. Ég get verið góð í því sem ég hef gaman að. Ég elskaði til dæmis tungu­mál en ef ég hafði engan áhuga, eins og á landa­fræði, nennti ég ekk­ert mikið að hlusta og teikn­aði frekar myndir af danskjólum í bæk­urnar eða skrif­aði niður punkta um það sem ég ætl­aði að vinna í á æfing­unni þann dag. Ég fann að það pirraði suma kenn­ara mikið þegar ég fékk leyfi til að fara í æfinga­búðir og keppa. Ég gleymi því ekki þegar einn kenn­ari sagði við mig að ég þyrfti að vera í skóla og læra eins og venju­leg mann­eskja. Ég sagð­ist ætla að verða dans­ari og dansa þegar eg yrði stór og vildi ekki fara í mennta­skóla en þá sagði kenn­ar­inn að ég vissi aldrei nema ég myndi lenda fyrir bíl og missa báða fæt­urna og spurði hvað ég myndi gera þá. Ég hafði alveg svörin og sagð­ist þá bara ætla að vinna hjá pabba í Gull­smiðju Óla sem ég geri svo að vísu í dag með dans­inum. Ótrúlegt en satt þá náði ég sam­ræmdu próf­unum og skóla­stjór­inn meira að segja hrós­aði mér fyrir að hafa náð öllu þrátt fyrir að hafa verið á öllum þessum keppn­is­ferða­lögum. Ég missti svo rosa­lega mikið úr en ég var með skóla­bæk­urnar með mér á ferða­lögum.“

Viðtalið við Hönnu Rún má lesa í heild sinni í vef­út­gáfu nýjasta tíma­rits Mann­lífar, hér.