Lífsreynslusaga Mannlífs: Draumurinn sem varð að martröð

Seint á síð­ustu öld var ég 18 ára og nýlega búinn að eiga ham­skipti. Ég fór úr því að vera vand­ræða­legur, hor­aður, síð­hærður spangar­ung­lingur yfir í nokkuð brattan, ágæt­lega útlít­andi ungan mann, með greitt í píku að vísu en nokkuð fram­bæri­legur að öðru leyti. Ég hafði fram að þessu ekki verið neitt sér­stakt kvenna­gull, hafði átt eina kær­ustu í mánuð en ann­ars bara látið mig dreyma um hylli kvenna.

Ég bjó úti á landi á þessum árum og var í mennta­skól­anum í bænum mínum. Ball var á næsta leyti þegar þessi lífs­reynslu­saga hefst. Ekki man ég hvaða band var fengið til að spila á ball­inu, en ef það var ekki Sálin hans Jóns míns var það senni­lega Síðan skein sól, þannig að von var á fullu húsi.

Systir mín, Stefanía, hafði stuttu áður kynnst förð­un­ar­fræð­ingi frá Reykja­vík sem við skulum kalla Guðrúnu. Hún var 24 ára og hress, að sögn systur minnar. Guðrún hafði fengið boð á ballið frá fjórða árs nema úr næsta bæj­ar­fé­lagi en vant­aði gist­ingu. Systir mín spurði móður okkar hvort Guðrún fengi að gista hjá okkur og að hún lof­aði að mála mömmu í þakk­læt­is­skyni. Mamma var treg til, enda um ókunn­uga konu að ræða, en sló svo til eftir frekara suð frá systur minni.

Ég mætti á ballið vel slomp­aður eftir fyr­ir­partí og gerði mig gild­andi á dans­gólf­inu. Allt í einu stóð stór­glæsi­leg stelpa fyrir framan mig og ég upp­lifði eitt­hvað sem ég hafði aldrei upp­lifað áður; raf­magn­aða kem­i­stríu. Hún horfði í augun á mér og færði sig nær og spurði hvort ég væri bróðir Stefaníu. Ég sagði svo vera og hafði varla sleppt orð­inu þegar tungur okkar mætt­ust í því sem mér fannst mjög kyn­þokka­fullur koss, en gæti trúað að nær­stödd vitni hafi ekki verið sam­mála því mati mínu. En við smullum líka svona rosa­lega vel saman þarna á ball­inu, slefið slitn­aði ekki á milli okkar og hendur okkar könn­uðu nýjar lendur, ef svo má að orði kom­ast. Kannski má það ekki í dag og biðst ég þá afsök­unar á því. Og svo fór að við fórum saman heim.

Þegar heim var komið héldu koss­arnir og káfið áfram, en við komumst ekki lengra en í sófann inni í stofu. Ég var ekki að trúa hvað var að ger­ast, draumur lúð­ans með spang­irnar var að ræt­ast, ítur­vaxin og fal­leg kona hafði áhuga á mér! Af öllum karl­mönn­unum á ball­inu hafði hún bara áhuga á mér! Við vorum byrjuð að stunda kyn­líf í sóf­anum (róleg, ég henti laki á sófann), en þá gerð­ist svo­lítið sem fékk mig til að raula Paradise by the Das­h­bo­ard Light með Meat Loaf í huga mér:

Stop right there!
I gotta know right now!
Before we go any further!
Do you love me?
Will you love me for­ever?
Do you need me?
Will you never leave me?
Will you make me so happy for the rest of my life?
Will you take me away and will you make me your wife?
Do you love me!?
Will you love me for­ever!?

Guðrún tók sem sagt þessa ræðu á mig. Sagðist ekki vilja sofa hjá mér nema með því lof­orði að við myndum byrja í sam­bandi í kjöl­farið. Á þessu augna­bliki var horm­óna­starf­semin í ungum lík­ama mínum að vinna yfir­vinnu, allar æðar þandar og aðeins örlítið blóð eftir í hausnum. Ég sagði að sjálf­sögðu „Já ókei!“, en Guðrún sendi mig í her­bergið mitt þar sem ég átti að hugsa málið í 15 mín­útur. Ég hlýddi og fór inn í her­bergi. En ég hugs­aði ekk­ert í 15 mín­útur, ég beið bara. Greddan var skyn­sem­inni yfir­sterk­ari. Kortéri síðar mætti ég aftur inn í stofu og til­kynnti Guðrúnu að ég geng­ist við skil­yrðum hennar. Fórum við svo inn í her­bergi mitt og áttum frá­bæra nótt saman.

Um klukkan 11 dag­inn eftir, vakn­aði ég þynnri en silki­klútur Meat Loaf og þegar ég var að skríða á fætur hoppar Guðrún inn í her­bergi með bros og vör. „Hæ, elskan!“ sagði hún og tjáði mér svo að hún væri búinn að tala við gamla grunn­skóla­stjór­ann minn og spurt hann hvort hann væri með lausa stöðu í skól­anum og að hann ætl­aði að hugsa málið. Þá sagði hún mér að hún væri einnig búin að hringja í eig­endur lausra íbúða í pláss­inu, því við værum að fara að flytja inn saman. Ég fann að hjartað á mér byrj­aði að slá hraðar en nokkru sinni og ég fann að and­litið á mér tók að skipta um lit og varð eldrautt á met­tíma.

Ástæðan fyrir þess­ari líðan var tvenns konar. Annars vegar hellt­ist skömmin yfir mig fyrir að hafa logið að henni að ég vildi byrja með henni, svo hún svæfi hjá mér og hins vegar vegna þess að nú yrði ég að koma mér undan þessu óvænta full­orð­ins­sam­bandi sem ég var kom­inn í.

Ég sett­ist niður með henni og sagði henni sann­leik­ann. Ég hafi bara verið spólgraður, 18 ára vit­leys­ingur sem hefði sagt hvað sem er til að halda áfram leiknum, nótt­ina áður. Að segja að hún hefði tekið þessum (að mér fannst aug­ljósa) sann­leika illa væri vægt til orða tekið.

Hún fékk ofsa­kvíða­kast, ofand­aði og grét. Alls ekki það sem ég bjóst við, enda þekkt­umst við akkúrat ekk­ert. Ég fór með hana á heilsu­gæsl­una þar sem læknir sem ég þekkti ágæt­lega tók við okkur. Eftir að lækn­ir­inn hafði rætt við hana í ein­rúmi í dágóða stund tal­aði hann við mig eins­lega. Byrjaði hann á að skamma mig fyrir að stunda skyndikynni með ókunn­ugri konu. Svo sagði hann mér að keyra hana beint á flug­völl­inn svo hún kæm­ist sem fyrst aftur til Reykja­víkur. Við Guðrún skildum á góðum nótum, ræddum málið og allt í góðu. Ég jafn­vel hitti hana aftur í eitt skipti í næstu Reykja­vík­ur­ferð, en það er saga sem verður að bíða betri tíma.

Þessi lífs­reynslu­saga sýnir hversu ólík upp­lifun tveggja ungra ein­stak­linga getur verið, en þetta kenndi mér að vera heið­ar­legri í sam­skiptum mínum við hitt kynið.