Glúmur undraðist orð móður sinnar: „Ég? Konur munu keppast um að elda fyrir mig“

Glúmuer gleður með skrifum sínum – nú sem endranær.

Hann segir:

„Þegar ég var tíu ára á stétt­inni fyrir framan heim­ili mitt Sund­stræti 28 á Ísafirði kom mamma út og spurði eins og uppúr þurru hvort ég hefði ekki hugsað mér að læra að elda.“

Ekki stóð á svari:

„Nei svar­aði ég. Til hvurs? Þá eignastu aldrei konu Glúmur minn. Í mínum róm­aða þótta og almennum hroka svar­aði ég og benti á and­lit mitt og sagði: Ég? Konur munu kepp­ast um að elda fyrir mig.“

Hann segir í kjöl­farið að „mamma hristi höf­uðið yfir mis­heppn­uðu upp­eldi mínu og genetískum galla og gekk til vinnu. Vandinn er sá að þegar ég hugsa um það nú 45 árum síðar að þá hafði hún rétt fyrir sér. Ég á enga konu.“

Og Glúmur tók sig „taki og horfð­ist í augu við stað­reyndir og eld­aði hafra­graut í morgun. Og ekki nóg með það heldur bætti ég um betur og eld­aði pasta fyrir dóttur mína rétt í þessu. Og ég hefði aldrei þorað að segja það eða við­ur­kenna en ég hefi lúm­skt gaman að þessu. Bara hel­víti gott. Svo í því ljósi aug­lýsi ég hér með eftir búsæld­ar­legri konu sem getur tekið þetta ómak af mér, takk.“