Kristján í Greifunum ævareiður RÚV fyrir sögufölsun: „Var mig bara að dreyma þetta 80’s tímabil“

„Þetta er eins og gera heim­ild­ar­mynd um íslenskt bakk­elsi og sleppa því að fjalla um kleinur, flat­kökur og ást­ar­punga,“ segir Kristján Viðar Har­alds­son, einn með­lima og stofn­andi hljóm­sveit­ar­innar Greif­anna, um heim­ild­ar­þátt Rík­is­út­varps­ins, Popp- og rokksaga Íslands, sem fjallar um íslenska dæg­ur­tón­list frá níunda ára­tugnum þar sem Greif­arnir eru ekki taldir með.

Kristján Viðar rekur það í reiðipistli á Facebook að á þessu ára­bili, 1986-1992, sem var til umfjöll­unar í þætt­inum hafi Greif­arnir farið með him­in­skautum í vin­sældum og iðu­lega borið höfuð og herðar yfir aðrar hljóm­sveitir eins og vin­sælda­listar frá þeim tíma sýni glöggt.„Er ég í ein­hverju egó trippi eða er þetta bara eðli­legt? Gerðist þetta aldrei? Var mig bara að dreyma þetta 80’s tíma­bil sem ég tel mig hafa upp­lifað?“ spyr hann í pistli sínum sem ber yfir­skrift­ina Slaufun í boði RÚV.

„Á þessum árum sem þátt­ur­inn um helg­ina fjall­aði um, sér­stak­lega árin 1986 til árs­ins 1989 vorum við alls staðar. Án vafa ein allra vin­sælasta hljóm­sveit lands­ins. Það er mjög auð­velt að sjá ef þeir sem gerðu þætt­inu hefðu haft metnað til þess að fara í ein­hverja heim­ilda­vinnu. Við spil­uðum stans­laust frá því við byrj­uðum um mitt ár 1986 til 1988-89 fyrir fullu húsi. ALLTAF,“ skrifar Kristján.

Greif­arnir fóru með him­in­skautum í vin­sældum.

Hann rekur í pistli sínum að lögin af plötu Greif­anna, Blátt blóð, hafi öll náð inn á lista Rásar 2 yfir 20 vin­sæl­ustu lögin.„Eins vorum við fasta­gestir á þeim vin­sæld­ar­listum sem voru í boði. Öll lögin okkar af plöt­unni Blátt blóð fóru á topp 20 á vin­sæld­ar­lista rásar 2 haustið 1986. Það hefur aldrei verið leikið eftir eftir því sem ég best veit. Bara þetta ætti að vera nóg til þess að fjalla um okkur og okkar fram­lag þegar gerðir eru heim­ild­ar­þættir um popp- og rokk­sögu Íslands. Auk þess var greini­legt að koma okkar inn í íslenska tón­list­ar­sögu hafði mikil áhrif. Það sést best á sig­ur­veg­urum Mús­íktil­rauna árin á eftir. Í kjöl­farið komu nefni­lega aðrar hljóm­sveitir sem voru að spila svip­aða tón­list,“ skrifar Kristján Viðar.

Pistill Krist­jáns í heild sinni:

Slaufun í boði RÚV

Ég er ekki vanur að tjá mig mikið á Facebook en finn mig nú knú­inn til að leggja orð í belg. Ég verð að vera sam­mála Bjössa gít­ar­leik­ara vini mínum í Greif­unum þegar hann spyr á sama miðli eftir að hafa horft á þátt­inn um árin 1986 til 1992 í Popp- og rokk­sögu Íslands á RÚV um helg­ina. Er ég í ein­hverju egó trippi eða er þetta bara eðli­legt? Gerðist þetta aldrei? Var mig bara að dreyma þetta 80’s tíma­bil sem ég tel mig hafa upp­lifað?Fyrst vil ég segja. Jú Bjössi þetta gerð­ist. Ég var þarna líka. Ég hef sjálfur stundum velt þessu sama fyrir mér þegar ég hef lesið umfjöllun sjálf­skip­aðra sér­fræð­inga með sjálf­skip­aðar dokt­ors­gráður sem hafa fjallað um þetta tíma­bil. Ég hef meira að segja leitað mér upp­lýs­inga hjá raun­veru­legum sér­fræð­ingum um tón­list þessa tíma­bils og talað við ýmsa sam­ferða­menn sem eru enn á lífi og hafa engu gleymt. Ég hef sem sagt stað­fest­ingu á því að allt það sem við upp­lifðum og tókum okkur fyrir hendur á þessum tíma, það gerð­ist í raun. Og það sem er kannski und­ar­leg­ast af öllu er að í öllum þeim umfjöll­unum sem ákveðnir aðilar hafa fjallað um okkur. Hvort sem það voru þátt­ar­gerð­ar­menn á Rás 2 eða ein­hverjir sem þótt­ust vera skrifa sögu íslenskrar popptón­listar hefur aldrei, ég end­ur­tek ALDREI, verið talað við okkur um hvernig þetta var fyrr en núna. Ég fór í tveggja klukku­tíma við­tal í tengslum við þessa þátta­gerð. Mig grunar að ég sjá­ist ein­hvern­tím­ann í nokkrar sek­úndur í ein­hverjum öðrum þætti en ekk­ert er fjallað um okkur í þessum þætti sem þó fjall­aði um þau ár sem við komum storm­andi inn í íslenska tón­list­ar­senu.Á þessum árum sem þátt­ur­inn um helg­ina fjall­aði um, sér­stak­lega árin 1986 til árs­ins 1989 vorum við alls staðar. Án vafa ein allra vin­sælasta hljóm­sveit lands­ins. Það er mjög auð­velt að sjá ef þeir sem gerðu þætt­inu hefðu haft metnað til þess að fara í ein­hverja heim­ilda­vinnu. Við spil­uðum stans­laust frá því við byrj­uðum um mitt ár 1986 til 1988-89 fyrir fullu húsi. ALLTAF. Svona um það bil 350-400 tón­leikar/böll bæði í Reykja­vík og um allt land. Eins vorum við fasta­gestir á þeim vin­sæld­ar­listum sem voru í boði. Öll lögin okkar af plöt­unni Blátt blóð fóru á topp 20 á vin­sæld­ar­lista rásar 2 haustið 1986. Það hefur aldrei verið leikið eftir eftir því sem ég best veit. Bara þetta ætti að vera nóg til þess að fjalla um okkur og okkar fram­lag þegar gerðir eru heim­ild­ar­þættir um popp- og rokk­sögu Íslands. Auk þess var greini­legt að koma okkar inn í íslenska tón­list­ar­sögu hafði mikil áhrif. Það sést best á sig­ur­veg­urum Mús­íktil­rauna árin á eftir. Í kjöl­farið komu nefni­lega aðrar hljóm­sveitir sem voru að spila svip­aða tón­list. Við höfðum meira að segja svo mikil áhrif að talað var um að hljóm­sveitir spil­uðu Greifa­popp. Eins og ágætur maður sem er sér­fróður um íslenska dæg­ur­tón­list orð­aði þetta: „Að minni hyggju voru Greif­arnir svona und­an­fari popp­bylgj­unnar sem kom með Sálinni og Nýdönsk. Sem sagt, það er hægt að gera alvöru gleði- og stuð­tón­list og það þarf ekk­ert að afsaka það. Á undan Greif­unum voru svona pönk/rokk­þyngsli en svo er öllu snúið á haus með gleðipopp­inu (sem harm­oner­aði ágæt­lega við svip­aða late 80s þróun í U.K. og U.S.A.). Það komu svona post-Greifa­bönd eins og Stuð­kompaníið, Sterti­menni, Fjör­kallar og Herra­menn en ég las alltaf Greifana sem Bítla þess­arar senu.“Þetta er eins og gera heim­ild­ar­mynd um íslenskt bakk­elsi og sleppa því að fjalla um kleinur, flat­kökur og ást­ar­punga.