Margir minnast útgefandans Ámunda með hlýju: „Goðsögn er fallin frá“

„Goðsögn er fallin frá,“ skrifar Björn Þor­láks­son, fyrr­ver­andi rit­stjóri, um Ámunda Ámunda­son sem lést þann 14 júní, 78 ára að aldri. Ámundi fædd­ist 14. maí árið 1945.

Ámundi var þekktur sem útgef­andi og umboðs­maður margra af þekkt­ustu hljóm­sveitum Íslend­inga. Á seinni tíma starfs­fer­ils síns var hann blaða­út­gef­andi og aug­lýs­inga­stjóri. Hann þótti vera ein­stak­lega lag­inn sölu­maður. Björn rifjar upp þegar hann rit­stýrði Akureyri viku­blaði, sem Ámundi gaf út. Þá gustaði stundum.

„Háskinn dans­aði sann­ar­lega stundum skottís með gleð­inni. En afköstin, maður lif­andi! Hæfi­leikar meist­ar­ans að selja vöru! Og húmor­inn – þótt ekki væri hann allra.Ég hefði aldrei náð svo lengi að rit­stýra Akureyri viku­blaði, sem eitt­hvert stóru blað­anna lýsti í heil­síðu­út­tekt á gósenár­unum, sem „harð­asta hér­aðs­frétta­blaði lands­ins“, ef við Ámi hefðum ekki enda­laust átt skap saman. Hann bakk­aði mig 100% upp í rit­stjórn­ar­stefn­unni. Hann sagði mér frá hót­unum stórra aug­lýsenda, sem vildu rifta samn­ingum þegar Akureyri viku­blað hugð­ist fjalla með gagnýnum hætti um þá eða fólk sem stóð þeim nærri. En það hafði aldrei áhrif á umfjöll­un­ina. Við Ámi hvik­uðum hvergi. Aldrei. Eld­vegg­ur­inn milli aug­lýs­inga og rit­stjórnar var alheill,“ skrifar Björn.Birgir Gunn­laugs­son tón­list­ar­maður tekur í sama streng. Ámundi var um tíma útgef­andi hans. „Takk fyrir sam­fylgd­ina Ámi minn, þú ert ógleym­an­legur hluti af ævin­týr­inu. Inni­legar sam­úð­ar­kveðjur til aðstand­enda. Eigið sem ynd­is­leg­astan dag,“ skrifar hann á Facebook. Pétur Már Ólafsson bóka­út­gef­andi lýsti sölu­mann­inum Ámunda vel í minn­ing­ar­orðum.

„Ég hitti aldrei Ámunda Ámunda­son en hann hringdi oft í mig eins og aldagamlan vin og bauð okkur að aug­lýsa í ein­hverju af þessum hér­aðs­frétta­blöðum sem hann gaf út og voru „gríð­ar­lega mikið lesin“. Verðið var alltaf svo lágt að hann gat eig­in­lega ekki sagt það upp­hátt (að eigin sögn). Ef ég beit á öng­ul­inn kom gjarnan við­bót­ar­til­boð „með leyfi fund­ar­stjóra“ um að aug­lýsa í blöðum í enn fjar­læg­ari hlutum lands­ins fyrir „eig­in­lega ekki neitt“. Ég reyndi yfir­leitt að verj­ast fim­lega en fékk þá spurn­ing­una: „Elskarðu mig ekki lengur?“ Að sím­tali loknu var ég yfir­leitt skæl­bros­andi, jafn­vel flissandi, og hvort sem aug­lýs­ing­arnar skil­uðu ein­hverju eða ekki gáfu þessi sím­töl líf­inu sann­ar­lega lit og voru þannig hverrar krónu virði,“ skrifar Pétur Már.