Örnu sagt að taka eigið líf: „Ég reyni að svara hatr­inu með ást“

Líf Örnu Danks hefur batnað til muna síðan hún ákvað að lifa sem sem hin sanna útgáfa sjálfri sér.

Málefni trans­fólks hefur verið mikið í umræð­unni und­an­farin ár og verður orð­ræðan sífellt grimmari. Nei­kvæðni og jafn­vel hatur í garð trans­fólks virð­ist vera aukast. Til að mynda voru Samtökin 22 voru stofnuð af hópi sam­kyn­hneigðs fólks sem var ósátt við Samtökin 78 og áherslur þeirra sam­taka. Meðlimir Samtaka 22 sett sig að ein­hverju leyti upp á móti trans­fólki og hafa sumir gengið svo langt að kalla félagið hat­urs­sam­tök. Sama hvað, þá breytir það ekki til­vist trans­fólks, hvort hér á landi né erlendis, og rétti þeirra til að lifa líf­inu. Arna Danks, trans­kona, var í við­tali á mbl.is þar sem hún ræddi ýmsa hluti sem hún hefur þurft að ganga í gegnum í líf­inu.

„Ég kom út fyrst tæp­lega fjög­urra ára göm­ul þegar ég hljóp til mömmu og sagði: „Mamma, ég er ekki í spegl­in­um“. Þá sá ég mig ekki. Ég hef alla ævi verið að berj­ast við að það fór ekki sam­an, mín sjálf­með­vit­und og það sem ég sá í spegl­in­um og það sem annað fólk sá. Þó allt trans fólk upp­lifi það ekki þannig, þá upp­lifði ég það mjög sterkt að ég væri í röng­um lík­ama. Ég sagði við yngri syst­ur mína að ég væri ekki bróðir henn­ar held­ur geim­vera sem fór í lík­ama bróður henn­ar. Ég var í raun alltaf að reyna að koma út án þess að vita hvað ég var,“ sagði Arna um æsku sína og upp­lifun hennar á sjálfs­mynd­inni.  

Arna hugs­aði af hverju hún gæti ekki verið „venju­leg mann­eskja“ og þótti það mikil sorg að reyna lifa eftir eft­ir­vænt­ingum sam­fé­lags­ins.

„Ég reyni að mæta þessu með rök­um, skyn­semi, mildi og hlýju. Það eru þó tak­mörk fyr­ir öllu þegar maður fær skila­boð að það ætti að taka börn­in af mér og að ég ætti að drepa mig.Þá er oft erfitt að sýna mildi og hlýju en ég reyni að svara hatr­inu með ást. En það er ekki hægt að fá fólk til að hlusta sem vill ekki hlusta. Þú rök­ræðir ekki við rætið inn­ræti.“