Anna snarhætti að reykja eftir heimsókn frænku sinnar: „Þetta varð sem áfall fyrir mig“

Anna Krist­jáns­dóttir minn­ist tveggja tíma­móta í lífi hennar í nýj­ustu dag­bók­ar­færslu sinni frá Paradís. Þar segir hún frá því er hún missti af fæð­ingu frum­burðar síns ann­ars vegar og hins vegar þegar hún ákvað að hætta að reykja.

Vél­stjór­inn fyndni, Anna Krist­jáns­dóttir skrif­aði dag­bók­ar­færslu á Facebook í morgun þar sem hún rifjar upp minn­ingar um tvö merki­leg tíma­mót í hennar lífi. Segir hún frá því er dóttir hennar fædd­ist fyrir 48 árum síðan á meðan Anna var á sjó en vegna ein­skærrar óheppni missti hún af fæð­ingu frum­burð­ar­ins. Þá segir hún einnig frá því hvað varð þess vald­andi að hún ákvað að hætta að reykja fyrir 23 árum síðan. Færsluna má lesa í heild sinni hér að neðan.

„Dagur 1454 – Minn­ingar.

Á þessum degi fyrir 48 árum var ég úti á sjó þegar ég fékk skeyti frá útgerð­inni þess efnis að dóttir mín væri fædd. Þetta gekk ekki þrauta­laust. Ég hafði sótt um frí fyrri­hluta ágúst­mán­aðar og fengið. Þegar við komum í land til að taka þátt í þjóð­há­tíð hélt ég til Reykja­víkur, en það voru fullar vélar til Eyja, en tómar til Reykja­víkur. Í þess­ari vél voru samt tveir far­þegar, ég sem ætl­aði að vera við­stödd fæð­ingu dóttur minnar og Kristján Torfason þáver­andi bæj­ar­fó­geti í Vest­manna­eyjum, en hann hafði látið loka Ríkinu í Vest­manna­eyjum á þriðju­degi fyrir þjóð­há­tíð og við slíkar aðstæður var eins gott að koma sér í burtu til að vera ekki lam­inn af reiðum þjóð­há­tíð­ar­gestum.Maðurinn sem átti að leysa mig af kom til Vest­manna­eyja, vanur maður sem hafði verið á skip­inu er það var gert út frá Hafn­ar­firði, alveg prýð­is­maður en nú lát­inn fyrir löngu síðan. Hann kom um borð og ætl­aði að kíkja við niðri í véla­rúmi er hann kom um borð, en hras­aði í stig­anum niður í vél og fót­brotn­aði. Þar með lauk ætlun hans til að leysa mig af og ég þurfti að fara aftur um borð.Eins og allir vita sem þekkja mig hlýddi ég slíkum fyr­ir­skip­unum og fyrir bragðið var ég víðs fjarri er frum­burð­ur­inn minn fædd­ist þann 6. ágúst árið 1975.Tveimur og hálfum mán­uði síðar, var dóttir mín hugs­an­lega yngsti þátt­tak­and­inn í kvenna­göng­unni og úti­fundi á Lækj­ar­torgi þann 24. októ­ber 1975, en að sjálf­sögðu tók ég þátt með dóttur mína í barna­vagni.—–Nærri 25 árum síðar kom ætluð frænka mín til Íslands. Hún hafði aldrei komið til lands­ins áður þó af íslensku for­eldri, en vegna sjúk­dóms hennar var ekki talið óhætt að leyfa henni að fara í flug. Þarna fékk hún samt heim­ild til slíks, en þegar ég hitti hana eftir að hún kom til Íslands, átt­aði ég mig betur á sjúk­dómnum, lungna­þemba vegna reyk­inga. Hún var í mik­illi yfir­vigt, komin í hjóla­stól, not­að­ist við súrkút og keðjureykti. Ég reykti líka á þessum tíma, en þetta varð sem áfall fyrir mig og ég ákvað að hætta að reykja, hvað sem það kost­aði.Ég hafði lesið það ein­hvers­staðar að besta leiðin til að hætta að reykja væri sú að ákveða dag og stund með góðum fyr­ir­vara og þarna í lok júní árið 2000 ákvað ég að hætta að reykja á hádegi á 25 ára afmæl­is­degi dóttur minnar. Þegar kom að hádegi umræddan dag átti ég enn til hálfan pakka af sígar­ettum svo að ég frestaði því að hætta að reykja uns pakk­inn væri búinn. Það tókst á endum að klukkan 15.00 drap ég í síð­ustu sígar­ett­unni og hefi aldrei reykt eina ein­ustu sígar­ettu eftir það.Af Lindu er það að segja að hún lést árið 2006 úr lungna­þembu þó hún hafi þá verið löngu hætt að reykja og búin að létt­ast um helm­ing fyrstu árin eftir alda­mót. Síðan eru liðin 23 ár.—–Ætlunin var sú að minnka skrifin á sunnu­dögum, en vegna afmælis dóttur minnar og reyk­inga­af­mælis míns, varð ég að tjá mig, en svo verða mik­il­væg skrif á mánu­dag, frí­dag versl­un­ar­manna. Ég verð samt að til­kynna sigur hetj­anna okkar hjá Fót­bolta­sam­vinnu­fé­lagi Hali­fax­hrepps á Bromley 2:0 og sitja hetj­urnar núna í þriðja sæti í fimmtu­deild.En ég lofa ykkur því að ég verð þögul næsta sunnu­dag.“