Vélsleðamenn björguðu skíðamanni frá drukknun: „Það mátti ekki tæpara standa“

Hinn sextán ára Steinar Stein­ars­son bjarg­aði lífi skíða­manns, ásamt tveimur félögum sínum er þeir komu á vélsleðum sínum í Jós­efs­dal í apríl árið 1995. Skíða­mað­ur­inn hafði fallið niður um vök á lóni sem mynd­ast hafði í dalnum.

Hrein til­viljun réði því að þrír vaskir vélsleða­kappar, þeir Steinar Stein­ars­son, Hösk­uldur Þor­steins­son og Þor­steinn Hösk­ulds­son, tóku eftir göngu­skíða­manni sem fallið hafði niður um vök í Jós­efs­dal en þeir höfðu rétt áður spáð í að fara aðra leið og því krafta­verki næst að skíða­mað­ur­inn lifði raun­ina af. Samkvæmt Steinari mátti varla á tæpara standa en Þor­steinn náði að fara út á vök­ina og koma til hans reipi en göngu­skíða­mað­ur­inn var þá orð­inn ansi þrek­aður.

DV sagði frá mál­inu á sínum tíma:

Skíða­maður féll niður um ís í Jós­efs­dal: Mátti ekki tæpara standa

-segir einn þriggja björg­un­ar­manna

„Hann lá á fjórum fótum á skör­inni þegar við sáum hann. Hann var örmagna eftir til­raunir sínar við að kom­ast til lands. Það brotn­aði jafn­harðan undan honum ísinn og hann var greini­lega við það að gef­ast upp,“ segir Steinar Stein­ars­son, 16 ára vélsleða­maður, sem kom ásamt tveimur félögum sínum, Höskuldi Þor­steins­syni og Þor­steini Hösk­ulds­syni, að göngu­skíða­manni sem fallið hafði niður um vök í lóni sem mynd­ast hefur í Jós­efs­dal. Steinar og félagar hans fóra á þremur vélsleðum á sunnu­dag frá Blá­fjöllum og ákváðu að fara í Jós­efs­dal. Þegar þangað kom sáu þeir göngu­skíða­mann. „Við ókum áfram inn dal­inn og stopp­uðum og spjöll­uðum saman. Við vorum að spá í að fara aðra leið til baka en ákváðum svo að fara sömu leið. Þegar við komum til baka sáum við mann­inn liggj­andi á ísskör­inni,“ segir Steinar. Þeir félagar óku þegar að vatn­inu til að bjarga honum en það brotn­aði jafn­óðum undan honum ísinn. „Maðurinn var um 30 metra frá landi og við reyndum að koma til hans reipi sem við vorum með en það náði ekki. Þá reyndi Þor­steinn félagi minn að fikra sig út á ísinn en hann brast strax undan honum. Við fórum þá hinir tveir til að ná í lengra reipi til fólks sem við vissum af hinum megin í dalnum. Þegar við komum aftur hafði Þor­steini tek­ist að koma til hans reip­inu,“ segir Steinar. Þeim tókst að draga mann­inn til lands en hann skarst nokkuð á ísnum við það. „Hann var orð­inn mjög þrek­aður þegar við náðum honum á þurrt og ég er sann­færður um að það mátti ekki tæpara standa. Ef ekki hefði sést til hans er afskap­lega lít­ill mögu­leiki til þess að hann hefði haft þetta af,“ segir Steinar.