Kjartan var hætt kominn þegar árabáti hans hvolfdi: „Þannig að þá var þetta bara búið spil“

Kjartan Hauksson var gestur Sjóarans á dög­unum en hann hefur allt frá ung­lings­aldri starfað sem kaf­ari. Í fyrstu fékkst hann aðal­lega við að losa net úr skrúfum fiski­skipa og fékk hann gjarnan greitt í vod­kaflöskum en það gagn­að­ist honum lítið þar sem hann var ekki byrj­aður að drekka á þeim tíma.

Árið 2003 lenti Kjartan í sjáv­ar­háska er hann hugð­ist róa fyrstu manna ein­sam­all á ára­báti í kringum Ísland. Var hann þá staddur við Rekavík á Horn­ströndum.

„Ég lendi í stífum norð­an­vind sem hrekur mig upp í Rekavík. Og ég set út anker þar svona til að hvíla mig svo ég geti nú haldið áfram að reyna að remb­ast upp í þetta veður,“ segir Kjartan er hann lýsir þeim háska sem hann lenti í fyrir tveimur ára­tugum síðan.

Þegar þarna var komið við sögu hafði Kjartan verið búinn að reyna að kom­ast frá Rekavík en stífur vind­ur­inn haldið honum þar sem fast­ast og hann orð­inn þreyttur. En svo slitn­aði ankerið. „Og ég fer undir árar og brýt strax aðra árina og tím­inn sem fer í það að gera aðra klára er of mik­ill. Þannig að ég er kom­inn upp í brimið áður en ég vissi af. Þannig að þá var þetta bara búið spil.“

Árabátur Kjartans veltur og brotnar. „Já, já, það fer úr honum botn­inn og ég lendi undir honum og velk­ist inn í brimið, alveg upp í fjöru.“

Kjartans segir að það hafi brotnað ofan af bátnum, fjar­skipa­bún­aður, loft­net og fleira. Brimið hafi verið það mikið að botn­inn hafi farið ansi fljótt úr honum.

Reynir Trausta­son spurði Kjartan hvort það hafi ekki verið basl að kom­ast undan bátnum eftir að hann lenti undir honum. „Nei, þetta ger­ist til­tölu­lega fljótt og bát­ur­inn lít­ill en ég hefði auð­vitað alveg getað orðið fyrir höf­uð­höggi eða ein­hverju álíka en ég marð­ist og rispað­ist og svo­leiðis en ég slakk ótrú­lega vel frá þessu í raun­inni.“

Þarna var Kjartan sem sagt sam­bands­laus á Horn­ströndum með ónýtan bát, í fjör­unni eftir að hafa velkst um í brim­inu. Hvað var til ráða? „Ég var að hugsa um að reyna að koma bátnum upp til að reyna að bjarga sem mestu af honum, ef það væri hægt að gera við hann. Ég náði honum ekk­ert upp í fjöru, hann var alltof þungur. Þannig að ég var far­inn að hugsa til þess að labba yfir í Aðalvík og kom­ast í fjar­skipta­búnað þar í skýli.“

En Kjartan þurfti þess ekki því svo virð­ist sem mágur hans hafi fengið hug­boð um að hann þyrfti hjálp. „Ég held að ég sé búinn að vera í tvo tíma að berj­ast í brim­inu þegar mágur minn Bergur Karlsson frá Bol­ung­ar­vík kemur siglandi. Hann hefur fengið eitt­hvað hug­boð um að það væri kannski ekki allt í lagi með mig og að hann þyrfti að athuga með mig. Og hann fór á hrað­bát og fann mig þarna í brim­inu.“

Reynir spurði Kjartan hvort það hafi ekki verið léttir að sjá Berg, að hann þyrfti þá ekki að fara að klöngr­ast yfir fjalla­skörð eftir hjálp. „Já, það var það. Það var gott að kom­ast í skjól en við gátum ekk­ert átt við bát­inn, hann varð bara að vera þarna í fjör­unni og við ætl­uðum að kíkja á það seinna. En bát­ur­inn týnd­ist síðan, hann hvarf bara þar til Sig­ur­steinn Másson hringdi í mig, fjöl­miðla­maður. Þá hafði Greenpeace fundið hann undan Norð­ur­land­inu. Hann hafði þá losnað og farið út. Þannig að Græn­frið­ung­arnir björg­uðu bátnum mínu,“ sagði Kjartan og brosti. Ekki var hægt að laga bát­inn en Kjartan á flakið ennþá.

Nokkrum mán­uðum síðar lenti Kjartan í öðrum sjáv­ar­háska …

Viðtalið í heild sinni má finna á tv.mann­lif.is