Hundurinn Hnota fann eldri dóttur Sigríðar eftir snjóflóðið í Súðavík: „Biðin var skelfilega löng“

Sigríður Rannveig Jóns­dóttir er nýjasti gestur hlað­varps­þátt­ar­ins Mann­lífið. Hún hefur gengið í gegnum ótrú­legar raunir á lífs­leið­inni en í jan­úar árið 1995 missti hún unga dóttur sína í snó­flóð­inu í Súðavík sem og tengda­for­eldra. Hér er brot úr fyrra hluta við­tals­ins:

Þegar snjó­flóðið skall á þorpið í Súðavík snemma morg­uns 16. jan­úar 1995, kastað­ist Sigríður Rannveig út úr hús­inu og fór heila 170 metra með flóð­inu og end­aði við póst­hús bæj­ar­ins. Við þetta sleit hún meðal ann­ars lið­bönd í fæti og hlaut skurði. Í fyrstu hélt hún að snjó­flóðið hefði aðeins lent á húsi hennar en sá svo fljót­lega hina gríð­ar­legu eyði­legg­ingu í þorp­inu. Eftir svo­lít­inn tíma hjálpa henni tveir menn að kom­ast á bens­ín­stöð í bænum en þar færir kona henni þurr föt og svo er beðið fregna af fjöl­skyld­unni.

„Þarna er biðin alveg skelfi­lega löng,“ segir Sigríður Rannveig við Reyni Trausta­son. Og heldur áfram: „Það líða alveg fimm tímar þar til ég veit að eldri dóttir mín, Linda Rut er fundin. Og það er bara rétt eftir að þeir koma frá Ísafirði, björg­un­ar­sveitin frá Ísafirði. Og þá koma þeir með hunda og hún heitir Hnota, hund­ur­inn sem fann Lindu. Þessir hundar vinna nátt­úru­lega krafta­verk. Þeir voru fljótir að finna fólkið.“

Reynir: „Var hún þá bara í hús­inu?“

Sigríður Rannveig: „Já, hún sem sagt var ennþá í rúm­inu sínu og hún svaf við burð­ar­vegg og burð­ar­vegg­ur­inn brotnar og hann hangir yfir henni þannig að hún er kjurr í rúm­inu sínu. Þessi burð­ar­veggur hélt yfir henni vernd­ar­hönd. En hún var nátt­úru­lega á kafi í snjó og gat ekki hreyft sig en hún hafði and­rými þannig að hún gat andað. Hún svaf í raun­inni mest allan tím­ann. Hún sagði mér það. Hún man ekki mjög mikið en hún man þegar þeir komu og voru að moka yfir henni. Hún var alveg viss um að það væri Ómar bróðir minn sem væri að finna hana og það var kallað á hana alveg; „Linda! Linda!“ og þá segir hún bara: „Ég er sprettlif­andi!“ en hún var svo ísköld.“

Reynir: „Þannig að það hefur verið á síð­ustu stundu sem hún fannst?“

Sigríður Rannveig: „Já. En systir hennar fannst síðan í her­bergi við hlið­ina, 20 tímum síðar en það var kannski einn og hálfur metri á milli þeirra.“

Hægt er að sjá fyrri hluta við­tals­ins í heild sinni hér.