„Villutrúartal tilheyrir óttasleginni kirkju“

Þórður Guð­munds­son guð­fræð­ingur segir í grein að Þjóð­kirkjan sé á réttri leið.

Hann segir að það hafi gustað nokkuð um Þjóð­kirkj­una að und­an­förnu og vegna þess langar Þórði til þess „að varpa fram einni spurn­ingu og koma um leið kirkj­unni aðeins til varnar: Hvort er kirkjan fyrir fólkið eða fólkið fyrir kirkj­una?“

Hann nefnir dæmi:

„Þetta er svipuð spurn­ing eins og þegar Jesús er að tala um hvíld­ar­dag­inn í Bibl­í­unni, hvort er fólkið fyrir hvíld­ar­dag­inn eða hvíld­ar­dag­ur­inn fyrir fólkið..? Ef fólkið er fyrir kirkj­una þá er hún fast­heldin, íhalds­söm og ósveigj­an­leg, það eina sem hana vantar þá, er bara fólk til þess halda öllu gang­andi. Fólk sem þarf ekk­ert að velta hlut­unum mikið fyrir sér þannig, helst bara vera með og segja að svona hafi þetta alltaf verið og hefðin sjálf hver svo sem hún er, verður að óhagg­an­legu skurð­goði.“

Hann færir í tal að „þó svo að breytt form á ýmsu sé síðan aðkallandi þá má hér helst engu breyta né koma með nokkuð nýtt hversu ómerki­legt sem það kann að virð­ast án þess að ein­hver verði allt í einu ösku­vondur og reiður í hið óend­an­lega.“

Segir einnig:

„En svo er það kirkjan fyrir fólkið, sem gerir sér grein fyrir nútím­anum, sem býður allt fólk vel­komið og vill opna dyrnar fyrir mér og þér og þá skipti engu máli hver ég er. Þar með væri kirkjan óhrædd við að vera sveigj­an­leg og brjóta þess vegna reglur og hefðir til auð­velda aðgengi fólks að kirkj­unni. Kær­leiks­rík kirkja ætti alltaf að vera til í að hjálpa, en þarf líka að geta við­ur­kennt þegar hún getur það ekki. Einlæg, heið­ar­leg og kær­leiks­rík kirkja er eft­ir­sókn­ar­verð kirkja. Ef við fylgjum þeirri sýn, að umfaðm­andi kær­leiks­rík kirkja eigi mun stærra erindi við íslenskt þjóð­fé­lag heldur en íhalds­söm kirkja (sem vill síður laga sig að ört vax­andi þjóð­fé­lagi í allar áttir), þá getur hvað­eina gott gerst, eins og t.d. vax­andi ein­læg kirkja.“

Þórður segir svo að villu­trú sé ekki að finna innan Þjóð­kirkj­unnar:

„Talandi svo um það hvort villu­trú sé að eiga sér stað núna innan þessa stóra sam­neytis þá er hægt að svara því neit­andi. Þannig tal átti sér oft stað á mið­öldum og kom iðu­lega af ein­skærum ótta. Af ótta við að eitt­hvað eyði­legði hefðir og nið­ur­njörv­aðan kar­lægan heim. Allt villu­trú­ar­tal til­heyrir þess vegna alda­gam­alli ótta­sleg­inni kirkju sem hefur ekki kjark til þess að horfast í augu við og við­ur­kenna mál­fars­legar breyt­ingar í nokk­urri hand­bók eða öðru­vísi sálma á öðrum tungu­málum. Þess vegna er alveg óþarfi að eyða tíma í arga­þras og segja að kirkjan sé á rangri leið vegna þess að hún bara er það ekki.“

Þórður er á því að Þjóð­kirkjan sé að gera rétta hluti og segir að ef hún þró­ist ekki í takt við sam­fé­lags­breyt­ingar muni hún ein­fald­lega hverfa með tím­anum og verða að engu:

„Hún [Þjóð­kirkjan, inn­skot blm] er alltaf á réttri leið þegar hún opnar dyrnar og býður allt fólk vel­komið til sín, af hvaða þjóð­erni og kyni sem er, hvort sem það er trans eða eitt­hvað annað. Ef hún gerir það ekki þá hverfur hún okkur og verður með tím­anum að engu.“