Linda K. Pálsdóttir er móðir tíu ára drengs sem datt af hjólinu sín. Í gær vakti hún athygli með Facebook-færslu þar sem hún sagði málinu.
„Í gærmorgun fór 10 ára sonur minn á fótboltaæfingu eins og svo oft áður í sumar. Veðrið var fínt svo hann ákvað að fara á hjóli og allt í góðu með það,“ segir Linda en aðeins „rúmum klukkutíma seinna opnast hurðin heima og hann kemur inn hágrátandi og einhver kona sem ég þekki ekki, með honum.“
Drengurinn hafði dottið á hjólinu og „konan hjálpaði honum heim - og er ég mjög þakklát henni.“
Linda náði „strax í blautan þvottapoka til að þurrka alblóðugt andlitið á honum og spyr hann hvað hafi eiginlega komið fyrir“ og sagðist drengurinn hafa „verið að hjóla heim og verið að fara niður af gangstétt þegar hann datt bara skyndilega, lenti á andlitinu og hjólið endaði ofan á honum.“
Lindu var eðlilega brugðið mjög og gerði sér strax grein fyrir því að það þyrfti að sauma einhver spor í andlitið á syni hennar.
„Ég þurrka á honum andlitið og sé að það þarf að sauma hann. Þegar við erum á leiðinni út í bíl til að fara á slysó segir hann mér að það sé eitthvað að hjólinu sínu, eða dekkinu nánar tiltekið.“
Linda spurði þá son sinn „hvort það hafi sprungið á dekkinu og hann dottið við það. Nei sagði hann.“
Linda ákvað að „skoða hjólið snögglega og sé að það er í „skralli“ að framan og virkaði eins og það hefði bara farið í sundur.“
Linda og sonur hennar héldu ferðinni áfram og fengu á slysó frábæra þjónustu „og milli þess sem ég hughreysti hann fór um í hausnum á mér, hvernig í ósköpunum hjólið gat bara „hrokkið“ í sundur við að fara niður af gangstétt. Ég fékk móral yfir því að hafa ekki verið nógu dugleg að impra á því við drenginn að setja hjólið alltaf inní geymslu á nóttunni, því það eru komnir nokkrir ryðblettir á það. En hugsaði samt líka að þetta væri ekki nema 3ja ára gamalt hjól og það ætti nú ekki að detta bara í sundur útaf nokkrum ryðblettum.“
Seinna um daginn skoðaði Linda hjólið og velti því fyrir sér „hvernig í ósköpunum það gat bara dottið í sundur. Allar skrúfur og boltar voru á sínum stað og ekkert beyglað eða brotið. Það var þá sem það rann upp fyrir okkur að dekkið hafði verið losað á hjólinu hans og skrúfum/boltum komið aftur fyrir á sínum stað svo allt liti sem eðlilegast út.“
Linda ætlaði „varla að trúa því að þetta væri ennþá í gangi, þar sem ég veit að þetta var mikið í gangi fyrir nokkrum árum síðan. Og það er ekki séns að þetta hafi losnað bara að sjálfu sér, því hjólin á heimilinu eru tekin í tjékk reglulega, pumpað í dekk, smurðar keðjur og allt hert sem hægt er að herða og það eru innan við 2 vikur síðan það var gert síðast. Þar að auki ef eitthvað hefði losnað eða brotnað þá myndi sennilega vanta einhverjar skrúfur/bolta en svo er ekki. Það var allt á sínum stað.“
Hún bætir þessu við:
„Þar sem drengurinn var á hjólinu sínu allan mánudaginn og um kvöldið og hjólaði svo á æfingu þá tel ég líklegt að dekkið hafi verið losað fyrir aftan Reykjaneshöllina á meðan hann var á æfingu. Það eru sem betur fer myndavélar þar og er lögreglan komin í málið.“
Linda segir að tilgangur hennar með því að segja frá þessu atviki ekki endilega vera það að „finna sökudólginn - þó það væri gott að geta rætt við hann og foreldra hans - en að vekja athygli á þessu og biðja alla foreldra um að brýna fyrir börnum sínum að þessi „hrekkur“ sem á eflaust að vera fyndinn er það bara alls ekki og er hreinlega stórhættulegur.“
Hún segir einnig afar mikilvægt að „skoða hjólin sín áður en farið er á þau, til að fullvissa sig um að það sé ekkert búið að eiga við þau. Drengurinn minn datt á andlitið og hjálmurinn hans er ónýtur og það þarf varla að spyrja að leikslokum hefði hann ekki verið með hjálminn. En þrátt fyrir að hafa verið með hann þá var hann saumaður - fjögur spor í hökuna - sem var erfitt því hakan var svo tætt - efri vörin var límd saman og fjórar framtennur losnuðu, en brotnuðu sem betur fer ekki, ræturnar eru í lagi en það var ekki hægt að skoða taugarnar þar sem hann getur ekki opnað munninn almennilega - hann er allur tættur á efri vörinni að innanverðu og í gómnum, miklir áverkar á vefjum í munnholi og miklar innvortis blæðingar í kjálka, en hann er sem betur fer ekki kjálkabrotinn. Hann er marinn og rispaður í andliti, á höndum, bringu og annarri öxlinni -hann getur ekki borðað neitt nema fljótandi -hann getur ekki tannburstað sig og þarf ég að þrífa tennur og sárin í munninum með eyrnapinna. Hann getur ekki talað eðlilega“
Linda biðlar til foreldra að „ræða við börnin ykkar og brýna fyrir þeim hversu hættulegt þetta er og alls ekki fyndinn hrekkur. Og einnig að vera vakandi yfir sínum eigin hjólum.“
Athugasemdir