„Við lifum á tímum þegar þjóðarmorð blasir við í beinni útsendingu“

Rit­höf­und­ur­inn Auður Jóns­dóttir segir um ástandið á Gaza - þar sem hel­för Ísra­els­manna gegn Palest­ínu­mönnum fer fram og allur heim­ur­inn horfir á og aðhefst ekk­ert - að „við lifum á tímum þegar þjóð­ar­morð blasir við í beinni útsend­ingu bæði á tölvu­skjánum og sjón­varps­skjánum.“

Auður veltir því fyrir sér hvernig fólk í „Palest­ínu er svelt, sprengt og pyntað hefur mætt for­dæm­ingu víða um heim en hún ein hefur litla þýð­ingu þegar nauð­syn­legar aðgerðir fylgja ekki í kjöl­farið.“

Hún segir að „það sem ger­ist er að almenn­ingur horfir upp á aðfarir sem við fengum á til­finn­ing­una sem börn í skóla að myndu aldrei end­ur­taka sig þegar við lærðum um Auschwitz-Birkenau.“

Bætir við:

„Í dag horfum við hins vegar á kerf­is­bundin fjöldamorð og svo hræði­legar aðfarir að engin orð fá þeim lýst. Flest þau sem drepin hafa verið eru börn og ungt fólk. Skot­mörkin hafa verið spít­alar jafnt sem skólar, hjálp­ar­starfs­menn, heil­brigð­is­fólk og blaða­menn. Fólk er bæði sprengt og svelt til dauða. Og eitt­hvað í okkur rugl­ast.“

Auður vill meina að svo lengi sem þjóð­ar­leið­togar heims­ins grípi ekki til aðgerða gegn Ísrael þá við­hald­ist „normalís­er­ingin, íþrótta­fé­lög halda áfram að keppa við kepp­endur frá Ísrael og evr­ópskar sjón­varps­stöðvar halda áfram að stuðla að því að mann­fjöld­inn fagni kepp­endum þaðan. Allir segja: Ekki benda á mig – ég get ekk­ert gert meðan allt er svona, ekki for­dæma mig!“

Auður segir að „seig­drep­andi normalís­er­ing“ haldi áfram og við verðum „öll aðeins ringlaðri með hverjum deg­inum sem líður.“

Hún segir að skáld hafi „mætt for­dæm­ingu fyrir að hafa tekið í hönd Hitlers, slíkt handa­band hefur þótt normalís­er­ing á morð­ingja. En hvað um okkur? Í dag? Núna? Hvernig munu kom­andi kyn­slóðir skilja við­brögð eða við­bragðs­leysi okkar?“

Und­an­farin miss­eri hefur Auður bæði talað við flótta­fólk frá Palest­ínu hér á landi - sem lifir í ótta um ætt­ingja jafnt sem vini - og einnig rætt við fólk á Gaza sem ótt­ast að börnin sín muni svelta í hel um leið og heyra má spreng­ingar í næsta nágrenni þess.

„Veru­leiki þeirra er alveg jafn raun­veru­legur og veru­leiki fólks­ins sem ég rabba við í Nettó eða krakk­anna að leika á skóla­lóð sonar míns, þau eru alveg jafn nálæg.“

Hún færir í tal að hvert og eitt „okkar getur hringt í mann­eskju á Gaza til að fá úr því skorið, til að veru­leikar þeirra mæt­ist. Fjar­lægðin er ekki meiri en svo. En nú er ann­ars konar fjar­lægð að há okkur, nefni­lega fjar­lægðin frá því að skynja veru­leika ann­arra. Taka mark á honum. Gera það sem okkur sem börnum í skóla að læra um útrým­inga­búðir nas­ista hefði þótt sjálf­sagt.“

Og Auður vill „grípa til aðgerða, reyna að gera okkar til að stöðva martröð­ina, taka ekki þátt í normalís­er­ing­unni. Meðan það er ekki gert þá höldum við áfram að rugl­ast. Höldum áfram að normalísera hið óeðli­lega, bara af því að hinir gera það. Vitum á end­anum ekki hver við erum.“