Barnabarn JFK greindist með ólæknandi bráðahvítblæði

Tatiana Schlossberg, 35 ára dóttir Caroline Kennedy og Edwin Schlossberg, og barna­barn John F. Kennedy, hefur opin­berað að hún sé með bráða­hvít­blæði (acute myeloid leu­kemia), sjald­gæft og alvar­legt blóð­krabba­mein, en læknar töldu hana eiga um ár eftir ólifað við grein­ingu.

Í grein sem hún skrif­aði í The New Yorker í dag lýsir hún því hvernig hún fékk grein­ing­una nokkrum klukku­stundum eftir að hún hafði fætt sitt annað barn í maí 2024. Þá kom í ljós að fjöldi hvítra blóð­korna hennar var óeðli­lega hár.

„Þetta gæti tengst með­göngu og fæð­ingu, sagði lækn­ir­inn, eða það gæti verið hvít­blæði,“ rifjar hún upp. „‘Þetta er ekki hvít­blæði,’ sagði ég við George. ‘Hvað eru þau að tala um?’“

Eftir grein­ing­una var henni tjáð að hún þyrfti mán­uði af lyfja­með­ferð og bein­merg­s­skipti. Hún segir erfitt að skilja hversu skyndi­lega lífið breytt­ist.

„Ég trúði ekki, gat ekki trúað, að þau væru að tala um mig,“ segir hún. „Daginn áður hafði ég synt kíló­meter í sund­laug, níu mán­aða ólétt. Ég var ekki veik. Mér leið ekki eins og ég væri veik. Ég var í raun ein­heil­brigð­asta mann­eskja sem ég þekkti.“

„Ég átti son sem ég elskaði meira en allt og nýfætt barn sem ég þurfti að hugsa um,“ heldur hún áfram. „Þetta gat ekki verið mitt líf.“

Í jan­úar hóf hún þátt­töku í klínískri rann­sókn með CAR-T-cell með­ferð, ónæm­is­með­ferð sem beitt er við ákveðnum teg­undum blóð­krabba­meins. Eftir nokkrar lotur fékk hún þær fréttir frá læknum að hún ætti lík­lega eitt ár eftir ólifað.

Á meðan á með­ferð­inni hefur staðið segir hún eig­in­mann sinn hafa staðið við hlið hennar í einu og öllu, og fjöl­skyldan einnig, þar á meðal systk­ini hennar Jack og Rose.

„For­eldrar mínir og bróðir og systir hafa séð um börnin mín og setið inni á spít­ala­stofum með mér næstum á hverjum degi síð­asta eina og hálfa árið,“ skrifar hún. „Þau hafa haldið í hönd­ina á mér af óbilandi styrk á meðan ég hef þjáðst, reynt að sýna ekki sína sorg til að hlífa mér við henni. Það hefur verið stór gjöf, þó ég finni sárs­auka þeirra á hverjum degi.“

Tatiana opnar einnig á eigin til­finn­ingar gagn­vart örlögum sínum.

„Alla mína ævi hef ég reynt að vera góð, góður náms­maður, góð systir og góð dóttir og að vernda mömmu mína, aldrei gera hana sorg­mædda eða reiða,“ skrifar hún. „Nú hef ég bætt nýrri sorg við líf hennar og fjöl­skyldu okkar, og ég get ekk­ert gert til að stöðva það.“

Í dag ein­blínir hún á það sem hún getur stjórnað, að verja sem mestum tíma með börn­unum sínum.

„Að mestu leyti reyni ég að lifa og vera með þeim núna,“ segir hún. „En að vera í augna­blik­inu er erf­ið­ara en það hljómar, svo ég leyfi minn­ing­unum að koma og fara.“