„Brýn jafnréttismál er varða karlmenn í samfélaginu eru virt að vettugi“

Huginn Þór Grét­ars­son, rit­höf­undur og útgef­andi, skrifar að tími sé kom­inn til að bregð­ast við því mis­rétti sem hann segir að karlar verði fyrir í íslensku jafn­rétt­is­kerfi. Hann hvetur almenn­ing til að beita þrýst­ingi á stjórn­völd og krefj­ast jafn­ræðis.

Hann bendir á í pistli sem birt­ist á Vísi í dag, að í dag sé hald­inn fundur hins nýja jafn­rétt­is­ráðs, sem hefur tekið við af eldra ráð­inu. Í því fyrra hafi lög um kynja­hlut­föll í nefndum verið brotin árum saman, þar sem nær ein­göngu konur sátu í ráð­inu og jafn­vel for­mað­ur­inn var skip­aður úr sama hópi. Þrátt fyrir kvart­anir hafi Jafn­rétt­is­stofa, að hans sögn, ekki brugð­ist við.

Að sögn Hugins versn­aði kynja­hall­inn þegar nýtt ráð var stofnað, þar sem félaga­sam­tök á sviði jafn­réttis fengu sæti, en þar eru, að hans mati, nær ein­göngu kvenna­sam­tök. Hann segir að karla­sam­tök hafi ekki fengið sam­bæri­legan fjár­stuðn­ing og því ekki getað sinnt eigin hags­muna­gæslu.

„Lengi hafa stjórn­völd mis­munað stór­lega kynj­unum þegar kemur að stuðn­ingi félaga­sam­taka sem vinna að jafn­rétt­is­málum. Hreyf­ingar sem gæta hags­muna kvenna fá umtals­verða fjár­muni meðan sam­bæri­leg félög er reyna að tala máli karla og verja þeirra hags­muni fá litla sem enga fjár­muni,“ skrifar Huginn í pistl­inum.

Hann gagn­rýnir að á fundum ráðs­ins sé umræðan ein­hliða og snú­ist nán­ast ein­göngu um mál­efni kvenna og hinsegin fólks, en mál sem varða karla séu hunsuð.

„Gengd­ar­laust mis­rétti gagn­vart kynj­unum af hálfu stjórn­valda er við­haft, og brýn jafn­rétt­is­mál er varða karl­menn í sam­fé­lag­inu eru virt að vettugi.“

Hann seg­ist hafa orðið var við að þegar hann reyndi að tala fyrir mál­efnum karla hafi starfs­menn reynt að þagga niður í honum og ráðu­neytið ekki brugð­ist við kvört­unum.

„Á fundum mínum hjá þessu svo­kall­aða jafn­rétt­is­ráði hefur mér blöskrað yfir ein­hliða áróðr­inum, ég reynt að ljá máls á vanda karl­manna í umræðu­hópum en varð­hundar kven­rétt­inda hafa þá tekið það upp hjá sér að þagga niður í mér í miðju inn­leggi. Kvartaði ég undan þessu hátta­lagi starfs­manns Jafn­rétt­is­stofu án þess að fá nokkur við­brögð frá ráðu­neyti. Full­trúar karl­manna í jafn­rétt­is­ráð­inu fyrir breyt­ingar hafa einnig slæma reynslu af þessum þykjustu­vett­vangi jafn­rétt­is­mála. Allt starfið er á for­sendum kvenna og fjallar fyrst og fremst um rétt­indi þeirra.“

Huginn beinir einnig gagn­rýni að Jafn­rétt­is­stofu og segir hana vinna fyrst og fremst að hags­munum kvenna, á meðan algert tóm­læti ríki gagn­vart málum karla, til dæmis innan rétt­ar­kerfis, mennta­kerfis og í þjón­ustu við þolendur ofbeldis. Hann segir stofn­un­ina hafa misst trú­verð­ug­leika og þurfi gagn­gera end­ur­skoðun.

Hann gagn­rýnir jafn­framt Jafn­rétt­is­sjóð, sem hann segir nán­ast ein­göngu styrkja verk­efni á sviði kvenna. Þau fáu verk­efni sem snúa að karl­mennsku og hafa fengið styrk séu jafn­vel þau sem mála karl­menn í nei­kvæðu ljósi, en verk­efni sem raun­veru­lega styðja við karla fái ekki braut­ar­gengi.

„Samtök sem berj­ast fyrir jafn­rétti fyrir drengi og karla hafa ítrekað sótt um styrk í þennan sjóð með brýn verk­efni undir. Öllu hefur verið hafnað. Þegar litið er á hvaða verk­efni eru studd af þessum svo­kall­aða „jafn­rétt­is­sjóði“ kemur í ljós að sjóð­ur­inn ber ekki nafn með rentu, heldur er þetta kven­rétt­inda­sjóður, sem styður mál­efni kvenna.“

Huginn veltir því fyrir sér hvernig sam­fé­lagið myndi bregð­ast við ef jafn­rétt­is­kerfið sner­ist ein­göngu um karla, og segir að slíkt ástand yrði aldrei liðið. Þrátt fyrir það sé þetta veru­leik­inn fyrir karla í dag.

Að hans mati er Ísland langt frá því að vera jafn­réttispara­dís. Hann segir að á sviðum þar sem hallar á karla sé hvorki vilji né aðgerðir til að bæta stöð­una, á meðan for­gangur sé gef­inn málum kvenna, jafn­vel þótt mun­ur­inn þar sé orð­inn lít­ill. Í þetta, segir hann, bland­ist með­virkni í stjórn­sýslu og fjöl­miðlum.

Hann telur þó að breyt­ingar séu í loft­inu og að fleiri séu farnir að efast um núver­andi kerfi. Að lokum hvetur hann les­endur til að láta í sér heyra og mót­mæla því sem hann kallar kerf­is­lægt mis­rétti.

„Ég veit ekki með þig ágæti les­andi, en ég neita að sitja stund­inni lengur undir þessum lög­brotum framin af stjórn­völdum. Ég hef fengið nóg, og byrja þessa and­spyrnu gegn þessu rang­læti með því að gagn­rýna það opin­ber­lega. Við þurfum öll að mót­mæla!“