Bróðir Margrétar Höllu Hansdóttur Löf er þeirrar skoðunar að unnt hefði verið að koma í veg fyrir þann harmleik sem endaði með því að hún banaði föður þeirra, Hans Löf, í Súlunesi í fyrra. Hann segir að kerfið hafi brugðist og lýsir bæði handtökudeginum og þeirri upplifun sem hann hefur haft af málinu í kjölfarið.

„Það sem mér finnst verst í þessu öllu saman er að það hefði verið hægt að grípa inn í,“ segir hálfbróðir Margrétar, sem dæmd var fyrir manndrápið í apríl 2025. Þau eru samfeðra en ólust ekki upp saman.

Í síðari þætti Vítahrings Margrétar Löf á Rás 1 segir hann frá sinni sýn á málið. Hann kýs að stíga ekki fram undir nafni. Í þáttunum er leitast við að skýra hvernig aðstæður innan fjölskyldunnar þróuðust á þann veg að úr varð banvænn atburður.

Bróðirinn gagnrýnir að heilbrigðisstarfsfólk hafi ekki gripið til harðari aðgerða þegar grunur vaknaði um að faðir hans væri beittur heimilisofbeldi. Hans Löf leitaði ítrekað til lækna vegna áverka sem hann hafði hlotið af völdum Margrétar dagana áður en hann lést. Sjálfur segist bróðirinn ekki hafa haft hugmynd um ofbeldið sem átti sér stað á heimilinu.

„Ég skil alveg að fólk sé að velta því fyrir sér: Hvar var bróðirinn? Af hverju steig hann ekki inn í? Ég skil það alveg, því mín saga er ekki þarna úti. Það veit enginn hvernig okkar samband var. Fólk hélt kannski að ég hefði alist upp á heimilinu og þetta væri hið hefðbundna fjölskyldumynstur. En það var ekki. Ég hefði stigið inn í á sekúndunni hefði ég vitað af þessu.“

„Mikill ljúflingur“

Hálfbróðir Margrétar var kominn vel á unglingsaldurinn þegar hún fæddist og hafði í raun ekki myndað tengsl við föður sinn fyrr en mun síðar. Samband móður hans og Hans Rolands Löf var stutt og feðgarnir kynntust ekki fyrr en drengurinn var orðinn tólf ára. Í þættinum rifjar hann upp hvernig samband þeirra þróaðist með árunum og minnist föður síns með hlýju.

„Hann var mikill ljúflingur, vildi öllum vel og sýndi fólki mikla umhyggju. Honum var ekki sama um fólk. Hann var líka mikill grínisti og hafði lúmskan húmor.“

Þegar Margrét fæddist var bróðir hennar kominn á menntaskólaaldur. Hann segir að þegar hún var barn hafi hann vonast til að frekja og yfirgangur myndu minnka með aldrinum, en að það hafi verið augljóst að hún stjórnaði foreldrum sínum. Hann taldi sig þó ekki í stöðu til að gera athugasemdir.

„Ég bjó aldrei hjá þeim. Þegar ég kom þá var ég bara sem gestur.“

Gríðarlegt sjokk

Hann lýsir einnig morgninum þegar lögregla hafði samband og greindi honum frá því að faðir hans væri á gjörgæslu og að systir hans hefði verið handtekin. Fréttirnar komu honum algjörlega í opna skjöldu þar sem hann hafði ekki haft hugmynd um ofbeldi á heimilinu. Enn stærra áfall beið hans þó á spítalanum.

„Þetta var mikið sjokk þegar ég labbaði inn og sá framan í hann. Ég held ég hafi staðið þarna gapandi örugglega í mínútu. Ég var algjörlega óundirbúinn því.“

Hann segir föður sinn hafa verið alvarlega slasaðan, bæði í andliti og á líkama.

„Ég var orðlaus. Ég hafði aldrei séð neina ofbeldisfulla hegðun frá henni. Frekja og yfirgangur, já. En ofbeldi? Nei. Þetta kom mér algjörlega á óvart.“

Finnur fyrir reiði

Í kjölfarið hafi margar spurningar vaknað, ekki síst þegar í ljós kom að faðir hans og eiginkona hans höfðu ítrekað leitað læknishjálpar vegna áverka. Þrátt fyrir að heilbrigðisstarfsfólk hafi farið að gruna heimilisofbeldi voru þau ávallt send aftur heim. Bróðirinn telur að annað hvort lögreglu eða honum sjálfum hefði átt að vera gert viðvart.

„Af hverju gerði enginn neitt?“

Aðspurður segist hann finna fyrir reiði.

„Það hefði verið hægt að koma í veg fyrir þetta. Að starfsfólkið sé bundið vilja fórnarlambsins til þess að kæra eða grípa til aðgerða. Mér finnst það bara ekki halda vatni. Afleiðingin er þessi; hann lætur lífið og mamman stórslösuð. Í þessum tilvikum þegar þú ert með svona aldrað fólk sem er hrætt, það kannski gerir sér ekki grein fyrir því hvaða úrræði standa þeim til boða. Þá á einhver að koma og reyna að aðstoða þetta fólk, ekki senda það aftur heim til kvalara síns.“