Miðill hjálpaði Þórunni að finna týnd gleraugu: „Þetta er bara yfirnáttúrulegt“

Sonur Þórunnar Ólafs­dóttur frá Ölfusi, týndi rán­dýrum sér­smíð­uðum gler­augum sínum árið 1994 en hann hafði verið að leika sér með frænku sinni. Eftir ítar­lega en árang­urs­lausa leit að gler­aug­unum ákvað Þórunn að leita á náðir mið­ils.

Þórunn hafði séð Njál Torfason miðil í við­tali í blaði og fengið þá flugu í höf­uðið að prufa að hringja í hann og biðja hann um hjálp við að finna gler­augun. Sagðist Njáll vera upp­tek­inn en að hann skyldi hringja síðar. Sem hann og gerði en í sím­tal­inu gerði mið­ill­inn sér lítið fyrir og lýsti eld­húsi Þórunnar og íbúð for­eldra hennar sem bjuggu í næsta húsi. Benti Njáll svo Þórunni á mögu­legan felu­stað gler­augn­anna og viti menn, þar fund­ust þau!

Þórunn með gler­augun þar sem þau fund­ust

Mynd: Trausti Haf­steins­son

Hér má lesa frétt DV um málið á sínum tíma:

Reynslu­saga konu í Ölfusi: Miðill fann týnd gler­augu barns

„Þetta er alveg ótrú­legt. Ég skil þetta ekki. Ég þekki ekki mann­inn og hann ekki mig. Ég leyfi mér að full­yrða að hann hefur ekki komið hingað áður. Þetta er bara yfir­nátt­úru­legt,“ segir Þór­hildur Ólafs­dóttir, sem býr að Hrauni í Ölfusi. Þór­hildur upp­lifði fyrir nokkrum dögum eitt það furðu­leg­asta sem fyrir hana hefur komið að eigin sögn. Það var föstu­dag­inn 13. maí sem sonur Þórunnar var að leika sér ásamt frænku sinni. Sonur hennar notar sterk, sér­smíðuð gler­augu og hafði verið með þau í hulstri þegar hann var að leika sér. Þegar hann kom heim til sín umræddan dag kom í ljós að hann hafði týnt þessu. Móðir hans og fleiri gerðu dauða­leit að gler­aug­unum þar sem ljóst er að þau eru dýr og langan tíma tekur að fram­leiða þau. Leitað var úti og inni í á þriðju viku en án árang­urs. Meðal ann­ars leit­aði Þórunn í læk sem frændsystk­inin voru að leika sér í. „Það var búið að snúa öllu við en ekk­ert gekk. Síðan var ég að lesa eitt­hvert blað og sá þar við­tal við Njál Torfason og datt í huga að hringja í hann og hugs­aði með mér að það gerði þá ekk­ert til. Það tekur svo langan tíma að smíða þessi gler­augu og fá þau afhent. Ég hringdi því í mann­inn og hann sagð­ist ekki hafa tíma til að sinna mér núna en tók niöur núm­erið og sagð­ist hafa sam­band seinna. Svo hringdi hann nokkrum dögum seinna og byrj­aði að lýsa eld­hús­inu sem er alveg ótrú­legt. Síðan byrjar hann að lýsa heim­ili for­eldra minna sem búa í næsta húsi. Þar er eitt her­bergi með ofni og glugga yfir sem hann lýsir. Hann tal­aði mikið um glugg­ann og sagði mér að athuga hvort þetta væri ekki bara bak við ofn­inn eða undir dívan­inum. Ég kvaddi hann og dóttir mín og ég fórum beint til for­eldra minna og byrj­uðum að leita í her­berg­inu. Og viti menn, þar liggur gler­augna­hulstrið og gler­augun í,“ segir Þór­hildur.