Snjórinn, jólaljósin og samveran best

„Upp­haf­lega ætl­uðum við bara að vera á Íslandi í eitt og hálft ár svo við gerðum ráð fyrir því að jólin 2011 yrðu einu íslensku jólin okkar og vildum gera þau sem eft­ir­minni­leg­ust,“ útskýrir Laura. „Synir okkar, sem voru þá fjög­urra og fimm ára, voru yfir sig spenntir yfir því að fá gjafir frá jóla­svein­unum í skó­inn og vökn­uðu fyrir allar aldir til að gá hvað væri í skónum. Stundum vökn­uðu þeir klukkan tvö á nótt­unni og ég var að verða örmagna af því að passa að koma gjöf­unum í skó­inn áður en þeir vökn­uðu. Þetta var allt svo nýtt og fram­andi. Meira að segja myrkrið var spenn­andi fyrir okkur þessi fyrstu jól. Við bjuggum áður í Cuernavaca, Morelos sem er stundum kölluð borg hins eilífa vors svo þú getur ímyndað þér við­brigðin! En snjór­inn, jóla­ljósin og myrkrið, auk sam­veru við fjöl­skyldu eig­in­manns míns sem er hálf­ís­lenskur, gerðu þessi jól ein­hver þau eft­ir­minni­leg­ustu sem við höfum átt.“

Þótt jóla­hefðir í Mexíkó séu ólíkar þeim íslensku segir Laura jólin þar og hér líka að því leyti að þau snú­ist fyrst og fremst um sam­veru með fjöl­skyldu og vinum og að borða góðan mat saman. Ein teg­und af íslenskum jóla­mat vekur þó ekki hrifn­ingu hennar.

„Þessi siður að borða illa lykt­andi skötu á Þor­láks­messu hefur ekki fallið í góðan jarð­veg hjá mér,“ segir hún og hryllir sig. „Ég get alls ekki borðað hana. En allur annar íslenskur jóla­matur finnst mér mjög góður; hangi­kjöt, rjúpa, laufa­brauð, reyktur lax og bara allt. Mjög ólíkur jóla­matur frá þeim sem ég er vön frá Mexíkó, en alveg jafn­góður.“

Laura segir mesta mun­inn á íslenskum og mexíkóskum jólum fel­ast í jóla­hefð­unum. „Í Mexíkó fögnum við jól­unum frá 12. des­em­ber til 6. jan­úar og frá 16. des­em­ber fram á aðfanga­dags­kvöld eru skrúð­göngur á hverju kvöldi til að minn­ast leitar Maríu og Jóseps að gist­ingu á gisti­heim­ilum. Börnin ganga milli húsa með kerti og syngja söngva sem greina frá þess­ari leit við hverjar dyr, en er alltaf vísað í burtu. Göngunni lýkur svo á hverju kvöldi með veislu á mis­mun­andi heim­ilum sem gegna hlut­verki fjár­húss­ins þar sem María og Jósep fengu loks­ins inni, og þar er borðað og drukkið, farið í leiki, flug­eldum skotið upp og börnin fá fullt af sæl­gæti úr leir­krukku sem vana­lega hangir niður úr lofti húss­ins og þau þurfa að brjóta með því að berja í með bundið fyrir augun. Á aðfanga­dags­kvöld er svo settur upp pallur með Maríu og Jósep við jöt­una og þegar rétta húsið er fundið er Jesú­barnið sett í jöt­una. Svo fara allir í messu til að fagna komu jól­anna.“

Laura við­ur­kennir að hún sakni jól­anna í Mexíkó stundum, sakni fjöl­skyldu sinnar og vina, en sem betur fer eigi fjöl­skyldan stóra fjöl­skyldu á Íslandi líka sem komi saman um jólin svo þrátt fyrir allt sé upp­lifunin ekki svo ólík. Það besta sé þó hve allir séu glaðir á jól­unum.

„Það besta við jólin á Íslandi er hvað allir eru í góðu skapi,“ segir hún hlæj­andi. „Svo dýrka ég líka öll jóla­ljósin utan á hús­unum. Ég vona virki­lega að það verði hvít jól í ár, það er hátíð­leg­ast og við vorum svo ótrú­lega heppin að fá jóla­snjó fyrstu jólin okkar á Íslandi. Það var ógleym­an­leg upp­lifun.“

Mynd / Heiðdís Guðbjörg