Spennandi að kljást við svona karakter

Björgvin Franz útskrif­að­ist frá Leik­list­ar­deild Lista­há­skóla Íslands vorið 2001 en sama ár fór hann með tit­il­hlut­verk í söng­leiknum Hedwig sem sýndur var hjá Leik­fé­lagi Íslands. Það var í fyrsta og eina skiptið sem hann túlk­aði konu á leik­sviði, þangað til nú tæpum tveimur ára­tugum síðar. „Það var virki­lega skemmti­legt að túlka Hedwig, sér­stak­lega svona skömmu eftir útskrift en ekki síður ánægju­legt að heyra að hlut­verk Karitasar Minherfu hefði fallið í mitt skaut síð­ast­liðið vor þegar ég frétti fyrst af því. Ég var gjör­sam­lega í skýj­unum.“

Björgvin segir að sér hafi frá fyrstu tíð gengið óvenju­vel að tengja við lítt svo geðs­legan karakter og per­sóna skóla­stýrunnar geymir. „Svona í ljósi þess að hún er ill­menni hefur mér tek­ist furðu vel að tengj­ast henni. Kannski fyrst og fremst í ljósi þess að þarna undir niðri leyn­ist eflaust ákaf­lega hrædd mann­eskja sem reynir að hafa nægi­lega góða stjórn á öllu því sem hún telur sig geta ráðið við með ofríki og ofbeldi. Þarna leita ég þó ekki í eigin reynslu­heim enda reyni ég að forð­ast þessa hegðun að fremsta megni en ég leit­ast við að skilja hvaðan hún kemur og hvers vegna hún er svona óör­ugg.
Það felst líka ákveðin útrás í að leika svona ill­menni, maður fær eitt­hvað alveg sér­stakt kikk út úr því enda er svo vítt svið sem hægt er að fara í kringum geð­veik­ina sem henni fylgir. Fyrir leik­ara er það afar spenn­andi tæki að kljást við.“

Nýt þess meira nú en áður

Rúmt ár er nú síðan Björgvin Franz hóf störf hjá Borg­ar­leik­hús­inu en fram að því hafði hann meðal ann­ars starfað sem umsjón­maður Stund­ar­innar okkar um nokk­urra ára skeið. Síð­ast­lið­inn vetur tók hann við hlut­verki Einars í leik­rit­inu Jóla­flækju sem Bergur Þór Ing­ólfs­son skrif­aði og lék í und­an­farin jól en sama ár frum­sýndi hann söng­leik­inn Ellý sem enn er sýndur fyrir fullu húsi. Þar fer Björgvin með hlut­verk Ragga Bjarna en óhætt er að segja að hann hafi staðið söng­konu sam­nefnds söng­leiks afar nærri. „Það var alger­lega magnað að fá að stíga aftur á svið eftir allan þennan tíma. Ég nýt þess miklu meira nú en áður. Eftir að hafa leikið í sýn­ing­unni um Ellý yfir tvö hund­ruð skipti er ég alger­lega sann­færður um að þú getur ekki orðið leiður á hlut­verki ef þú gefur þig allan í það og elskar það út af líf­inu.“

Og nú þegar Björgvin Franz tekur þátt í annarri stór­sýn­ingu segir hann und­ir­bún­ings­tím­ann hafa verið algjör­lega magn­aðan.

„Þetta eru svo miklir snill­ingar sem maður er að vinna með að maður nýtur hvers vinnu­dags í botn. Ferlið í heild sinni hefur verið ein­stak­lega skemmti­legt og gef­andi. Maður hefur þurft að læra að vera dans­ari, söngv­ari, leik­ari og fim­leika­maður allt á sama tíma sem er frá­bær áskorun. Ég sé lít­inn mun á börnum og full­orðnum þegar kemur að verk­efnum sem þessum, ein­fald­lega vegna þess að börnin í þessum söng­leik eru ein­stakir atvinnu­menn og bera mikla virð­ingu fyrir vinnu­ferl­inu en eru á sama tíma gríð­ar­lega jákvæð og peppuð.“

Spurður um boð­skap verks­ins svarar Björgvin að hann sé marg­slung­inn þó að aðal­stefið snú­ist um ofbeldi og órétt­læti.

„Þau sem eru minni­máttar vilja auð­vitað stoppa það og í mætti sam­heldni, rétt­lætis og kær­leika tekst þeim tak­markið von­andi að lokum. Ég hafði lesið aðeins í bók­inni áður en æfingar hófust en líka séð mynd­ina. Ég sá svo söng­leik­inn í London sem var algjör­lega topp­ur­inn. Hann var engum líkur enda á þessi saga það til að búa til mikið „sprúðl“ og gleði á leik­svið­inu. Ég get eig­in­lega ekki lýst því sem faðir, hversu mjög ég gleðst yfir því að verk sem þetta rati á fjalir okkar íslenska leik­húss enda kemur þetta verk við svo margt sem við sem sam­fé­lag erum að fást við, hvort sem það snýr að sjón­varps­dýrkun, útlits­dýrkun, ofbeldi eða ofríki gagn­vart börnum og þeim sem minna mega sín. Að mínu mati þjónar leik­húsið þeim til­gangi að skemmta, fræða og hreyfa við áhorf­endum á allan mögu­legan hátt og von­andi náum við að gera það hér í þess­ari sýn­ingu.“

Mynd / Hákon Davíð